Blog door Brenda Anna
Liefde zonder woorden
Hij legde een hand in mijn nek, heel kort en vluchtig toen ie langs mij heen liep. Een aangename rilling ging als een warme golf door mijn lijf. Het was een aanraking die eigenlijk helemaal niet zo bijzonder was, maar in relatie met mijn vader zeker wel. Het verraste me ook hoe fijn ik dat vond.
Ik vertelde hem dat die aanraking me geraakt had. Dat ik niet had verwacht dat ik daar als volwassen kind nog zo van kon genieten. En dat hij dat best vaker mocht doen.
Sindsdien doet hij dat.
Af en toe legt hij zijn hand weer even in mijn nek. Maar er is nog iets bij gekomen. Hij kijkt me bewust aan. Even recht in mijn ogen. En zegt met die blik zoveel meer dan woorden zouden kunnen doen. Alsof ik in zn ogen lees dat hij nu ook een manier heeft aangereikt gekregen om te laten weten dat ie van mij houd.
En dat is misschien wel precies wat het zo bijzonder maakt.
Mijn vader is tachtig jaar en heeft nooit geleerd om gevoel te benoemen. Maar hij doet het nu wel, gewoon met een hand in mijn nek, een warme blik en heel soms een paar lieve woorden.
Zo klein…En tegelijkertijd van onschatbare waarde.
Dank lief vadertje.
