Blog door Brenda Anna

Een zin die ze uitsprak met een gevoel van rust. Als opluchting misschien wel. Als bewijs dat ze na een periode van scheiding weer stevig op koers was. Een nieuw huisje en ander werk met ook meer vrijheid. Meer ruimte om zelf keuzes te maken waar ze blij van werd. Het leven lijkt eindelijk weer te stromen. Dus was het logisch om te zeggen: 'Ik heb het eigenlijk best goed'.

En toch gebeurt er bij haar iets opvallends. Slechts twee dagen later kwam er een onverwachte klap: BAM.

Gedoe op het werk, dat haar gelijk onrust in het hoofd gaf met slecht slapen en stress in het lijf als gevolg. Emoties die ineens anders binnenkwamen dan normaal. En na een paar weken ontstond zelfs de vraag:

'Moet ik hier eigenlijk wel blijven werken?'

Op het eerste gezicht lijkt het alsof het leven haar ineens tegenwerkt. Alsof de stabiliteit in het leven plotsklaps wankelt. Maar wat als er iets anders gebeurt? Wat als de zin 'ik heb het eigenlijk best goed' veel krachtiger werkt dan in eerste instantie gedacht?

Misschien is het meer dan alleen een bewustwording en is het eerder een energetische keuze waar de ziel op wachtte. Een innerlijk besluit met een diepzinnige boodschap. Of een nieuwe frequentie waarop ze zichzelf onbewust heeft afgestemd, als een mantra met een diep verlangen.

Waar eerst tevredenheid genoeg leek, ontstaat ineens irritatie. Waar eerst het werk als veiligheid voelde, komt benauwdheid naar boven en begint energie te kosten. Alsof het systeem zegt: 'Dit past eigenlijk niet meer.'  Dat kan verwarrend zijn, omdat de buitenwereld juist laat zien dat alles op orde is. Met de basisbehoeftes van een fijn huis, een inkomen en de structuur van ritme in de week geeft dan een gevoel van stabiliteit.

Maar stabiliteit in het aardse leven en de vervulling van een levensopdracht kunnen twee heel verschillende dingen zijn.

In haar geval is het goed mogelijk dat het uitspreken van de zin 'ik heb het eigenlijk best goed' een diepere betekenis heeft waar het leven op reageert met: 'Mooi! want deze mantra is de sleutel om op te ruimen wat daar geen onderdeel van is.'

Dat voelt in haar geval alles behalve zacht. Daar waar ze voelt en denkt dat ze een pad van verlies bewandeld gaat deze fase van haar leven misschien wel meer over dichter bewegen naar wat echt resoneert met haar zielspad.

Want wanneer ze écht begint te geloven in: 'Ik heb het eigenlijk best goed', ontstaat er vanzelf ruimte voor dat wat echt klopt en bijdraagt aan haar leven. Dat dit proces waar ze in beweegt gaat over de verfijning daarvan en haar uitnodigt om minder genoegen te nemen met dat wat alleen maar 'oke' is. Soms is het meest liefdevolle wat het leven doet, het wegnemen van wat je niet langer nodig hebt om nog meer jezelf te zijn.

Met dit inzicht ontstaat verrassend genoeg begrip voor wat er gebeurt. Al tijdens het proces ontvouwt zich de ervaring, in plaats van pas achteraf. Daardoor krijgt de huidige situatie meer betekenis en richting.