Blog Brenda Anna

De magie van Vertragen

Met ingehouden adem stond ik plots stil. Als bevroren hield ik zelfs mijn adem in en zei verwondert op zachte toon: 'Oh my Gosh! Oh my Gosh!' terwijl ik naar het schouwspel voor mij keek. Er stroomde een warme golf door mij heen. Alles leek in dit korte moment oneindig te verstillen. In mij, maar ook om mij heen. De wind viel weg, de vogels zwegen. Of althans ik hoorde het niet meer.

Op zo’n twintig meter afstand sprong een hert voor mij het bospad over. Elegant, licht, geheel geluidloos. Nog geen twee seconden later volgde een tweede hert met dezelfde witte donzige billen. Even stil, even oplettend, en toen verdwenen ze weer tussen de bomen en de struiken. Ik bleef nog even staan, alsof ik daarmee het magische moment kon rekken en ook in afwachting of er nog meer zouden volgen.

Ik liep die dag trouwens niet zomaar in het bos rond. Ik was eigenlijk op zoek naar de bijzondere boomwortels die ik gister had gezien. Een losse bundel roots die ik achterliet met de intentie om ze later op te halen. Dat bleek lastiger dan gedacht.

Toen ik vandaag op weg naar mijn werk een magnetische roep van het bos voelde kon ik niet anders dan er heen gaan. Ik liep door het bos en mijn aandacht dwaalde alle kanten op. Het voelde als een sprookjesbos en had ogen te kort om alle schoonheid te bewonderen. Ik maakte foto’s van het bladerdek op de grond, van oude gevallen boomstronken die weer nieuw leven droegen: paddenstoelen, mossen, kleine diertjes. De natuur zat vol verhalen. Zag ik daar zelfs een tak naar mij zwaaien? Of keek die struik nieuwsgierig naar het speelse kind in mij? I wonder.

Tot ik me ineens herinnerde waarom ik eigenlijk was gekomen: het wortelgestel terugvinden. Vanaf dat punt vroeg ik mij af: 'Was ik er al voorbij gelopen of zou ik het nog tegen komen?' Maar wonderlijk genoeg lag het precies op de plek waar de herten het pad hadden gekruist. De herten hadden mij wakker geschud uit mijn fascinatie voor al het natuurlijk schoon en mij ook de plek gewezen.

Dat moment voelde als een kleine herinnering aan iets groters: dat je niets hoeft te forceren wanneer je op zoek bent. Soms helpt het om te vertrouwen dat je pad zich op het juiste moment ontvouwt.

Misschien werkt het leven soms ook zo. We zoeken, we proberen, we raken even de weg kwijt. En dan, op een onverwacht moment, verschijnt er iets dat ons weer richting geeft. Precies genoeg om te laten zien dat we nog steeds op ons pad lopen.

Foto: van internet (door mijn bevriezen mislukte het maken van een foto van de hertjes)

< Ouder bericht