Blog Brenda Anna

De hemelpoort staat open...wagenwijd open!!! Want mijn oma komt er aan.

In de vroege ochtend van vandaag heeft ze na 103 jaar in alle volheid het leven ingeademd te hebben, haar laatste levensadem los gelaten. In zachtheid en overgave aan het proces in liefdevolle dragende armen.

In herinnering neem ik de bewondering en mijn meest dierbare momenten met haar mee in mijn ruime hart. Elke beleving met haar maakte dat het een mooie dag was.

Zoals die keer in de zomer voordat ze 100 werd we uit wandelen gingen. Zij in de rolstoel en ik erachter om haar door het zonnige dorp te rijden. Ik wees haar op de mooie bloemen in de tuin van het verzorgingstehuis met de wens om er een stekje van te willen. Haar reactie was fluisterend: ‘dan kom je toch weer terug met een schep als het donker is’.

Maar ook die dag dat ze onderweg vertelde dat ze van kaas veranderde, omdat het haar gezonder leek om jonge kaas te eten. Maar na een maand proberen, liet ze met een zuinig gezicht weten, dat ze weer lekker de oude kaas had genomen. Waarop ik grappend reageerde: goed zo oma, je moet kaas naar je leeftijd eten. Ze begreep de humor, we lachten er hartelijk om en ze trakteerde mij op een ijsje, omdat ze mij die een jaar geleden al beloofd had.

Toen ze de 101 gepasseerd was, ze opa mistte en soms wat depressief kon zijn, heb ik in verstandsverbijstering haar eens gezegd dat we er nog wat leuks van zouden maken, omdat ze toch 103 zou worden. Het was mijn wens om haar nog leuke momenten te bezorgen en voelde destijds dat ik er met haar op uit wilde. Informeerde bij mn ouders wat ze misschien nog zou kunnen doen/ondernemen. Maar elk idee zou te vermoeiend zijn of meer tijd nodig hebben dan de wakkere tijd die ze op de dagen had. Dus liet ik het idee los.

Tot die ene zaterdag in september zich aandiende en ik haar meenam in de rolstoel voor een wandeling. Wat we beiden niet wisten was dat het ons meest dierbare moment zou worden. We hebben gelachen om haar jeugdige brein die vergat dat het onmogelijk was om uit de rolstoel te stappen toen we voor te hoge tredes stonden. Ze had bedacht dat ik de rolstoel dan de tredes op kon sjouwen en dat zij er daarna weer in plaaats zou nemen. We konden niet verder, maar van terugkeren wilde ze niets weten. Dus hebben we gewacht tot een passerende engel ons kwam helpen. Waarna wij zo blij als kleine kinderen onze weg vervolgden met wilde bramen plukken, hobbel-de-bobbelend over zandpaden en grasvelden. Onderwijl vertelde ze honderuit over de hoogtepunten van haar leven. Drie uur later bracht ik haar weer thuis.

Oh wat heb ik deze ontmoetingen leuk gevonden! Zo bijzonder dat we samen op pad konden gaan, leuke gesprekjes hadden en ik met een trots gevoel achter de rolstoel mocht lopen. These are the days that I remember.

Mijn omaatje, onze oma die elke dag voor het slapen gaan een taak voor de volgende dag de nacht mee innam. In het jaar dat opa 99 werd was hij flink afgevallen en zn broek zat niet meer zo knap. Dus pakte ze naald en draad en verstelde ze met haar wat kromme vingers met de hand zijn broek. Zelfs de afgelopen week wilde ze nog bij haar eerste en enige achterachterkleindochter langs om een cadeautje te brengen voor haar eerste verjaardag. Wat een voorbeeld!



Oma, dank je wel voor alle mooie dagen, de gesprekken van de laatste jaren hebben mijn leven verrijkt. En weet je oma, ook vandaag was weer een mooie dag door uw geboorte in de hemel. Laat u maar opvangen in de hemelse heelkamers. Tot ziens lieve oma.

Voorbij alle grenzen verbonden in het Licht