Blog door Brenda Anna

We lagen ieder op ons eigen matras in een zaal tijdens een klankdag. De resonantie van klankschalen, drums en oceandrums vulden de ruimte. Langzaam voelde ik hoe een oude blokkade in beweging kwam. Er ontstond een soort cocon om mij heen. Een veilige ruimte waarin alles er mocht zijn. Een plek waar ik kon voelen wat gevoeld wilde worden. Waar ik kon aankijken wat jarenlang aandacht had gevraagd. Ik kon alleen maar aanwezig zijn bij wat zich aandiende.

Wie weleens een diep helingsproces heeft ervaren, kent misschien dat gevoel. Alsof er een heilige bubbel ontstaat waarin je volledig samenvalt met jezelf. Het is er veilig, krachtig en in verbinding met alles en niets tegelijkertijd.

Ineens voelde ik een hand op mijn arm. Een zorgzame, liefdevolle en troostende hand. De bubbel kreeg een barst. Een deel van mijn aandacht verschoof van mijn eigen proces naar de hand op mijn arm. Naar wat de ander kwam brengen, de betrokkenheid en haar behoefte om te troosten. Door haar hand verliet ik mijn eigen binnenwereld.

Je kent het vast, dat je vanuit liefde zo graag wilt helpen dat je vergeet dat ieder mens een eigen proces heeft en veel meer zelf aan kan in het eigen tempo wanneer de ander buiten de bubbel aanwezig kan blijven. Soms is die aanwezigheid helender dan ingrijpen. Het samen Zijn in die ruimte is veel meer helpend dan welke troost dan ook.

Zonder erover na te denken pakte ik haar hand en gaf er een kus op. Bracht haar hand zachtjes terug naar haar eigen matras. Zonder woorden. Zonder afwijzing. Zonder verwijt. Alleen een liefdevolle beweging die zei: "Dank je wel. En dit stuk is van mij." Door mijn eigen ruimte te bewaken kon ik terug keren naar mijn cocon. Terug naar mijn proces. Terug naar mezelf.

Later die dag kwam de vrouw naar mij toe. De tranen stonden in haar ogen. Ze vertelde hoe ze zo kon voelen wat er was gebeurd. Haar liefdevolle uitreiken werd een inbreken. Dat ze zich realiseerde hoe snel ze vanuit zorg in het proces van mij was gestapt. Dat ze zicht bewust werd van hoe moeilijk het soms is om aanwezig te blijven zonder iets te doen.

We stonden daar allebei geraakt en we bedankten elkaar. Zij voor de les die ze had ontvangen. Ik voor het respecteren van mijn grens. Want dat besef werd die dag opnieuw helder, echte liefde neemt niets over, maar vertrouwt. Ze laat de ander zijn eigen weg bewandelen. Zijn eigen verdriet voelen en de eigen wijsheid ontdekken.

Dan wordt de grootste vorm van liefdevolle zorg niet het uitsteken van een hand, maar het eren van de ruimte waarin de ander zichzelf ontmoet....en daar naast te blijven, in aanwezigheid bij jezelf en het moment.

Vandaag kwam dit moment bij me naar boven toen iemand aan de lunch tafel haar ervaring vertelde. Over een vrouw die naast haar een troostende hand op haar rug had gelegd, terwijl ze in tranen was en niet goed wist wat ermee te doen. Het delen van mijn ervaring kan jouw misschien ook eens helpen, wanneer de o zo goed bedoelde hand je toch ongemak geeft.