Schrijfsels van Brenda Anna

Burn out als initiatie

Sat, 02 May 2026 14:37:31 GMT

Burn-out als initiatie

Ik ken het, dat gevoel dat een burn-out voelt als falen. Alsof je het niet hebt volgehouden. Alsof je iets verkeerd hebt gedaan. Maar wat als dat niet klopt? Wat als een burn-out geen mislukking is, maar een moment waarop het leven ingrijpt om je te laten weten dat je aan de next level toe bent. Omdat je te lang bent doorgegaan op een manier die gewoon niet bij je past.

Een burn-out gaat zelden alleen over te veel doen. Het gaat vaak over te lang jezelf aanpassen. Zonder te luisteren naar wat echt van jou is, waar je thuiskomt en waar je zielenroots liggen. Te lang van je eigen pad afgeraakt en gewoon een beetje verdwaald. Te lang leven op een manier die niet in lijn is met wie je werkelijk bent. En dan komt er een punt waarop het mag veranderen. Er komt een sterk signaal waar je niet omheen kan en het parfum van jouw werkelijke Zelf kondigt zich aan, omdat iets in jou weigert om nog langer zo door te gaan.

Dat moment, hoe pijnlijk dat ook kan zijn, zie ik als een initiatie. Een overgang van wie je dacht te moeten zijn, naar wie je in wezen bent. Alles wat niet klopt, valt weg. Maskers vallen af, de jas van alle rollen past je niet meer, verwachtingen willen een andere richting volgen. En wat overblijft, is de vraag: wat wil er werkelijk door mij geleefd worden?

Dat is een eenvoudige en eerlijke vraag om jezelf te stellen, met een antwoord dat je zult ontdekken met een dosis nieuwsgierigheid.

Een burn-out is een uitnodiging om opnieuw te kijken naar je leven. Naar de keuzes die je hebt gemaakt. Naar de richting die je volgt. Zonder de bedoeling om terug te gaan naar hoe het was, opent het de deur van iets nieuws dat mag ontstaan, iets dat wél klopt voor jou. In dat proces kan het helpend zijn om te begrijpen wat jouw pad is. Waarom je bepaalde keuzes hebt gemaakt. En waar je verwijderd ben geraakt van het pad van de ziel. Met als enige doel je weer in je eigen Licht te stappen.

Een Soulreading kan daarin helderheid geven. Het laat zien welke rode draad er door jouw levenservaringen loopt en waar jouw energie van nature altijd naartoe wil bewegen. Om richting te geven aan jouw unieke en authentieke levenspad, waar de geur van liefde, ruimte en licht je de weg wijst.

Een burn-out is zeker geen einde of dieptepunt, maar absoluut een kantelpunt. Een uitnodiging om in de initiatie te stappen en je ware zelf lief te hebben.

Een burn out is een proces van wakker schudden op precies die plek waar je jezelf zal gaan (her)ontdekken.

De magie van Vertragen

Mon, 09 Mar 2026 17:12:56 GMT

De magie van Vertragen

Met ingehouden adem stond ik plots stil. Als bevroren hield ik zelfs mijn adem in en zei verwondert op zachte toon: 'Oh my Gosh! Oh my Gosh!' terwijl ik naar het schouwspel voor mij keek. Er stroomde een warme golf door mij heen. Alles leek in dit korte moment oneindig te verstillen. In mij, maar ook om mij heen. De wind viel weg, de vogels zwegen. Of althans ik hoorde het niet meer.

Op zo’n twintig meter afstand sprong een hert voor mij het bospad over. Elegant, licht, geheel geluidloos. Nog geen twee seconden later volgde een tweede hert met dezelfde witte donzige billen. Even stil, even oplettend, en toen verdwenen ze weer tussen de bomen en de struiken. Ik bleef nog even staan, alsof ik daarmee het magische moment kon rekken en ook in afwachting of er nog meer zouden volgen.

Ik liep die dag trouwens niet zomaar in het bos rond. Ik was eigenlijk op zoek naar de bijzondere boomwortels die ik gister had gezien. Een losse bundel roots die ik achterliet met de intentie om ze later op te halen. Dat bleek lastiger dan gedacht.

Toen ik vandaag op weg naar mijn werk een magnetische roep van het bos voelde kon ik niet anders dan er heen gaan. Ik liep door het bos en mijn aandacht dwaalde alle kanten op. Het voelde als een sprookjesbos en had ogen te kort om alle schoonheid te bewonderen. Ik maakte foto’s van het bladerdek op de grond, van oude gevallen boomstronken die weer nieuw leven droegen: paddenstoelen, mossen, kleine diertjes. De natuur zat vol verhalen. Zag ik daar zelfs een tak naar mij zwaaien? Of keek die struik nieuwsgierig naar het speelse kind in mij? I wonder.

Tot ik me ineens herinnerde waarom ik eigenlijk was gekomen: het wortelgestel terugvinden. Vanaf dat punt vroeg ik mij af: 'Was ik er al voorbij gelopen of zou ik het nog tegen komen?' Maar wonderlijk genoeg lag het precies op de plek waar de herten het pad hadden gekruist. De herten hadden mij wakker geschud uit mijn fascinatie voor al het natuurlijk schoon en mij ook de plek gewezen.

Dat moment voelde als een kleine herinnering aan iets groters: dat je niets hoeft te forceren wanneer je op zoek bent. Soms helpt het om te vertrouwen dat je pad zich op het juiste moment ontvouwt.

Misschien werkt het leven soms ook zo. We zoeken, we proberen, we raken even de weg kwijt. En dan, op een onverwacht moment, verschijnt er iets dat ons weer richting geeft. Precies genoeg om te laten zien dat we nog steeds op ons pad lopen.

Foto: van internet (door mijn bevriezen mislukte het maken van een foto van de hertjes)

Wanneer de wereld als een thriller voelt

Wed, 11 Feb 2026 17:17:27 GMT

Wanneer de wereld als een thriller voelt

Ik hou niet van films waarin geweld de rode draad is. Niet van verhalen die draaien om jaloezie, manipulatie, machtsstrijd, satanisme, vechtlust, vernietiging en misbruik. Mijn lichaam reageert er direct op.

En toch… wanneer ik fb open, lijkt het alsof de wereld zelf in een thriller is veranderd. Oorlog. Geweld. Manipulatie. Waarheden die schuiven. Systemen die kraken. Een voortdurende ondertoon van dreiging.

Ik begrijp heel goed dat er voor bevrijding van dit duivelse monster dat als een verstrikte kluwen om ieders leven is geweven radicale veranderingen nodig zijn. Soms voelt het alsof we collectief in een script zijn beland dat steeds donkerder wordt geschreven...en ik kan mij niet herinneren dat ik auditie heb gedaan.Of staat het soms toch op het 'contract for life' geschreven? (maar dat is een heel andere story, dus laat ik dat even links liggen) Hier is wat ik wel ben gaan begrijpen: ik kan de wereld niet onmiddellijk herschrijven, maar ik blijf wél kiezen welke wereld ik van binnen laat groeien.

Spirituele volwassenheid betekent voor mij niet dat ik wegkijk. Integendeel. Het betekent dat ik steeds zorgvuldiger ben met wat ik binnenlaat. Dat ik niet langer onbewust verbonden blijf met media die vooral rampspoed zendt en mijn zenuwstelsel in een staat van voortdurende alertheid houdt.

Ik heb de verantwoordelijkheid om te kiezen voor harmonie in mezelf. En daar werk ik voortdurend aan. Dat betekent ook: kiezen voor gelijkgestemden. Kiezen voor activiteiten die voedend zijn. Voor gesprekken die verdiepen in plaats van verharden. Voor mensen die zich voeden met bewustzijn.

En misschien nog belangrijker: wanneer het in míj donker is, wanneer boosheid, machteloosheid of verdriet opkomt, dan kies ik ervoor dat niet onmiddellijk naar buiten te projecteren. Ik trek me terug in mijn hol. Ik reflecteer op mezelf. Ik adem terug naar mijn hart. Ik voel de signalen van mijn lijf. Met de eenvoudige reden om datgene te dragen wat binnen mijn mogelijkheden ligt. Ik wil haar eerst zelf ontmoeten. Met zachtheid. Om de scherpe randen eraf te halen voordat ik de buitenwereld weer in ga. Want pas wanneer ik de verbinding met mijn hart voel kan ik kiezen voor warme omarmende woorden van verbinding.

Misschien is dat mijn antwoord op een wereld die soms als een thriller voelt: Niet meegaan met de verharding, maar thuiskomen in mezelf door de innerlijke ruimte te bewaken. En daarbij wil ik de kanttekening maken dat dit zeker geen ontkenning is van het duistere monster dat de wereld over gaat, want ik zie haar, loud & clear! Maar ik weiger gewoon om het groter te maken dan het al is. Ik neem hierin een mede-standpunt aan met de Boeddhisten - Walk for Peace, want ik geloof dat vrede daar begint. Precies daar.

De liefde van je leven

Tue, 03 Feb 2026 17:21:03 GMT

De liefde van je leven

Zo vlak voor Valentijnsdag gaat het overal over liefde. Over romantiek, rozen, kaarslicht en het verdiepend verbinden met de ander. En toch wil ik je uitnodigen om de liefde van je leven eens vanuit een ander daglicht te bekijken.

Wat als de liefde van je leven niet iemand buiten jou is, maar dat het gaar over het kennen van je eigen levensweg? De weg van je ziel.

Het leven beleven. We maken keuzes, ontmoeten mensen, gaan door ervaringen die ons vormen, soms schuren, soms dragen. Pas achteraf begrijpen we wat ze ons wilden laten zien. Wat betekenis had. Wat richting gaf.

Elke ervaring die je meemaakt, vertelt je iets over waar je vandaan komt en waar je naartoe beweegt. De vervelende ervaringen uit het verleden zijn daarmee geen obstakels, maar gevuld met waardevolle richtingaanwijzers. Informatie die je helpt om je toekomst bewuster te leven.

Wanneer je je levensweg leert herkennen; de patronen, de verlangens, de stille roep van binnen, dan ontstaat er een andere vorm van liefde. Een diepe, dragende liefde voor wie jij in wezen bent.

Met een soulreading maak je een begin om die weg helder te zien.

Om jezelf te herinneren wat je diep vanbinnen al weet, maar mogelijk vergeten bent. Om jezelf stap voor stap terug te begeleiden naar dat innerlijke thuis.

Want misschien is dát wel de grootste liefde van allemaal: thuiskomen in jezelf. Je eigen pad herkennen en erkennen. Je ziel volgen met zachtheid, vertrouwen en moed. En vanuit die plek kan liefde vrijer stromen. Naar jezelf. En naar de wereld om je heen.

Het was een mooie dag

Fri, 23 Jan 2026 17:23:47 GMT

Het was een mooie dag

De hemelpoort staat open...wagenwijd open!!! Want mijn oma komt er aan.

In de vroege ochtend van vandaag heeft ze na 103 jaar in alle volheid het leven ingeademd te hebben, haar laatste levensadem los gelaten. In zachtheid en overgave aan het proces in liefdevolle dragende armen.

In herinnering neem ik de bewondering en mijn meest dierbare momenten met haar mee in mijn ruime hart. Elke beleving met haar maakte dat het een mooie dag was.

Zoals die keer in de zomer voordat ze 100 werd we uit wandelen gingen. Zij in de rolstoel en ik erachter om haar door het zonnige dorp te rijden. Ik wees haar op de mooie bloemen in de tuin van het verzorgingstehuis met de wens om er een stekje van te willen. Haar reactie was fluisterend: ‘dan kom je toch weer terug met een schep als het donker is’.

Maar ook die dag dat ze onderweg vertelde dat ze van kaas veranderde, omdat het haar gezonder leek om jonge kaas te eten. Maar na een maand proberen, liet ze met een zuinig gezicht weten, dat ze weer lekker de oude kaas had genomen. Waarop ik grappend reageerde: goed zo oma, je moet kaas naar je leeftijd eten. Ze begreep de humor, we lachten er hartelijk om en ze trakteerde mij op een ijsje, omdat ze mij die een jaar geleden al beloofd had.

Toen ze de 101 gepasseerd was, ze opa mistte en soms wat depressief kon zijn, heb ik in verstandsverbijstering haar eens gezegd dat we er nog wat leuks van zouden maken, omdat ze toch 103 zou worden. Het was mijn wens om haar nog leuke momenten te bezorgen en voelde destijds dat ik er met haar op uit wilde. Informeerde bij mn ouders wat ze misschien nog zou kunnen doen/ondernemen. Maar elk idee zou te vermoeiend zijn of meer tijd nodig hebben dan de wakkere tijd die ze op de dagen had. Dus liet ik het idee los.

Tot die ene zaterdag in september zich aandiende en ik haar meenam in de rolstoel voor een wandeling. Wat we beiden niet wisten was dat het ons meest dierbare moment zou worden. We hebben gelachen om haar jeugdige brein die vergat dat het onmogelijk was om uit de rolstoel te stappen toen we voor te hoge tredes stonden. Ze had bedacht dat ik de rolstoel dan de tredes op kon sjouwen en dat zij er daarna weer in plaaats zou nemen. We konden niet verder, maar van terugkeren wilde ze niets weten. Dus hebben we gewacht tot een passerende engel ons kwam helpen. Waarna wij zo blij als kleine kinderen onze weg vervolgden met wilde bramen plukken, hobbel-de-bobbelend over zandpaden en grasvelden. Onderwijl vertelde ze honderuit over de hoogtepunten van haar leven. Drie uur later bracht ik haar weer thuis.

Oh wat heb ik deze ontmoetingen leuk gevonden! Zo bijzonder dat we samen op pad konden gaan, leuke gesprekjes hadden en ik met een trots gevoel achter de rolstoel mocht lopen. These are the days that I remember.

Mijn omaatje, onze oma die elke dag voor het slapen gaan een taak voor de volgende dag de nacht mee innam. In het jaar dat opa 99 werd was hij flink afgevallen en zn broek zat niet meer zo knap. Dus pakte ze naald en draad en verstelde ze met haar wat kromme vingers met de hand zijn broek. Zelfs de afgelopen week wilde ze nog bij haar eerste en enige achterachterkleindochter langs om een cadeautje te brengen voor haar eerste verjaardag. Wat een voorbeeld!

Oma, dank je wel voor alle mooie dagen, de gesprekken van de laatste jaren hebben mijn leven verrijkt. En weet je oma, ook vandaag was weer een mooie dag door uw geboorte in de hemel. Laat u maar opvangen in de hemelse heelkamers. Tot ziens lieve oma.

Voorbij alle grenzen verbonden in het Licht

Mijn noodpakket met 11 tools

Fri, 16 Jan 2026 17:43:39 GMT

Mijn noodpakket met 11 tools

We leven in een tijd waarin veel verandert. Dat voel ik zelf ook. Dingen die ooit vanzelfsprekend waren, lijken dat steeds minder te zijn. Dat roept vragen op: wat heb ik zelf nodig als het spannend wordt? En hoe kan ik er dan ook voor anderen zijn?

Ik geloof niet zozeer in doemscenario’s, maar wél in voorbereiding vanuit vertrouwen. Niet alleen praktisch, maar zeker ook innerlijk. Want als er echt iets gebeurt, of het nou groot of klein zal zijn, dan helpt het om stabiel en verankerd in mezelf, op eigen benen te staan. Met een liefdevol hart en de bereidheid om te helpen waar nodig.

Vanuit dit onderzoek met mezelf ontstond het idee van een persoonlijk noodpakket. Dus niet zo'n rammelend overlevingspakket zoals we die aangereikt kregen van de zogenaamd zorgzame leiders, maar een set aan bewustwordingen en keuzes die mij helpen om rustig, helder en menselijk te blijven wanneer het nodig is.

1. Weten wat voor mij belangrijk is

In onrustige tijden helpt het enorm om te weten waar ik ja en nee tegen zeg. Wat past bij mij, wat niet? Dat maakt keuzes eenvoudiger. Westfriese nuchterheid kan mij helpen.

2. In verbinding met mijn innerlijk weten

Door te ademen, te bewegen en te voelen blijf ik verankert in mezelf. Aanwezig zijn bij mezelf, maakt me stabieler. Luisteren naar de wijze taal van mijn lijf.

3. Mildheid voor mezelf

Ik hoef niet alles te kunnen of op te lossen. Als ik vriendelijk blijf naar mezelf, kan ik ook vriendelijker zijn naar anderen.

4. Taal die mij helpt

Ik let steeds meer op de woorden die ik gebruik. Tegen mezelf en tegen anderen. Woorden kunnen onrust aanwakkeren, maar ook rust brengen. Mantra's, gebeden en helende klanken helpen mij om in contact te blijven met mijn eigen waarheid.

5. Praktisch voorbereid zijn

Een beetje voorraad om bij nood mezelf en anderen te kunnen voeden. Dat geeft mij als kok, rust in mijn hoofd.

6. Mensen om me heen

Een paar mensen bij wie ik nu al terecht kan, om te praten, samen stil te zijn of gewoon te zijn, maakt een wereld van verschil. Mijn deur staat trouwens open voor anderen.

7. Onderscheid maken

Ik geloof niet meer alles wat ik lees of hoor. Belangrijker is vragen te stellen om mijn onderscheidend vermogen wakker te houden. Voelen wat klopt voor mij. Ik hou mij vaak voor hoe de wereldse sjamanen/elders, bosjesmannen in Africa, de aboriginals, de originals in zuid Amerika en ook oa de indianen tegen westerse onderwerpen aan zouden kijken. Zij zijn immers niet verleidt door materiële materie. Veelal zullen ze er geen barst van snappen en dat helpt mij om te relativeren.

8. Goed voor mijn gezondheid zorgen

Eten, slapen, bewegen, rust nemen. Het klinkt simpel, maar het is essentieel als je er voor anderen wilt zijn.

9. Vertrouwen voelen , ook als dat wat lastiger wordt. Ik leer te vertrouwen opdat het leven wel weet welke weg het moet nemen en dat verandering ook nieuwe mogelijkheden brengt.

10. Er zijn voor anderen op een eenvoudige manier

Luisteren, helpen waar ik kan, aanwezig zijn. Kleine daden zijn vaak het meest waardevol. Een knuffel, een arm om de schouder, maar bovenal luisteren zonder te willen reageren.

11. Stilte nemen

Even niets hoeven. Geen meningen, geen ruis. Stilte en alleen zijn helpt me terug te komen bij mezelf.

Tot slot

Laat ik heel helder zijn, ik kijk niet uit naar crisis, maar ik blijf liever in vertrouwen en kies voor een open houding voor verandering. Ik probeer me te verheugen op de mogelijkheden en juist dat geeft mij een gevoel van vreugde waar ik op kan meevaren.

Misschien is dat wel het belangrijkste noodpakket dat we kunnen samenstellen: innerlijke rust, verbondenheid en zorg voor elkaar. Doe je mee? Nu! Niet straks als er (mogelijk) nood aan de man is, maar juist nu, zodat we geoefend zijn.

PS 1 Ik heb altijd verschillende NOOTpakketjes op voorraad. Just in case

PS 2 Deel de tools van dit noodpakket als je wilt.

De zaadjes zijn gepland

Thu, 01 Jan 2026 17:47:44 GMT

De zaadjes zijn gepland

Het nieuwe jaar voelt voor mij niet als iets om snel te beginnen, maar als een overgang om bewust bij stil te staan. Lange tijd heb ik me op deze dag verheugd. Ik start dit jaar in gezelschap van gelijkgestemden met een homa. Een vuurritueel dat al eeuwenlang in verschillende tradities wordt gebruikt om te zuiveren, voorouders te eren en ruimte te maken voor het nieuwe.

In dit ritueel is het vuur een levend bewustzijn. Het nodigt me uit om eerlijk te kijken naar een diep verlangen dat in mij leeft en dat in overgave en vertrouwen aan het vuur te geven. Het vuur zuivert de gehechtheid, de controle en de angst.

Terwijl de vlammen bewegen, voel ik ontspanning en ruimte ontstaan. Na het afgeven van mijn verlangen en die van de anderen voel ik de energie grootser worden. Als een vortex expandeert het op een natuurlijke manier. De ruimte vult zich met onzichtbare resonantie en de muren dijen denkbeeldig uit. Ik voel mij erin opgenomen. De tranen rollen oncontroleerbaar over mijn wangen, ik ga door mijn knieën en bedank het vuur. Ohm namah Shivaya.

Ik vertrouw erop dat wat werkelijk klopt, zijn weg zal vinden. Dit betekent ook dat het misschien anders en later naar mij toe komt dan ik kan bedenken. Maar deze homa is het begin van mijn jaar: met vertrouwen, openheid en bereidheid om te ontvangen wat zich wil ontvouwen.

Niets achterlaten, maar doorgroeien

Wed, 31 Dec 2025 17:51:21 GMT

Niets achterlaten, maar doorgroeien

Op de laatste dag van het jaar zie ik ze op meerdere plekken voorbij komen: berichten met de vraag “Wat laat je achter?” en “Wat neem je mee?” Ik begrijp dat het een uitnodiging is tot reflectie, maar bij mij komt een andere gedachte naar boven. Is het eigenlijk wel mogelijk om iets achter te laten?

Elke ervaring die we hebben gehad, heeft ons gevormd tot wie we nu zijn. De keuzes die we maakten, de ontmoetingen die ons raakten, de momenten van vreugde én van pijn. Ze zijn niet los te knippen uit ons levensverhaal. Ze leven in ons voort, als bedding, zonder het als last te hoeven zien. Wat mij betreft laten we niets achter, we groeien verder in de ontwikkeling die ieder mens doormaakt.

Het idee dat we iets zouden kunnen achterlaten, komt volgens mij voort uit de manier waarop we zijn voorgeleefd en komt uit het denken van het hoofd. We zijn gewend om het leven te ordenen in tegenstellingen: goed of fout, mooi of lelijk, geslaagd of mislukt. Maar het leven zelf beweegt niet in zulke hokjes. Het leven weeft, verbindt en verdiept. Alles wat we meemaken draagt bij aan de rode draad van ons bestaan.

Ook dat wat we liever niet opnieuw zouden ervaren, heeft ons iets gebracht. Inzicht, kracht, compassie, of simpelweg een dieper weten. Om het te integreren en het levenspad met nieuwe wijsheid te vervolgen. Wanneer we erkennen dat alles onderdeel is van ons pad, ontstaat er zachtheid. Voor onszelf. Voor onze keuzes. Voor onze timing.

Misschien is de vraag op deze laatste dag van het jaar dan ook niet wat we achterlaten, maar: Wat mag er verder rijpen in mij? Welke beweging zet zich voort? Want niets hoeft weg. Alles mag mee; getransformeerd (of nog niet), doorleefd (of nog niet) en opgenomen (of nog niet) in wie we vandaag zijn.

Met die gedachte stap ik in ieder geval het nieuwe jaar in. Vaak denken we dat we lichter het nieuwe jaar ingaan door dingen los te laten, achter te laten of op te ruimen. Alsof ervaringen ballast zijn die we kunnen weggooien. Maar een draagbaar leven ontstaat niet doordat we minder dragen, ze ontstaat doordat we begrijpen wat we dragen.

Verbinding in een veranderende wereld

Sat, 27 Dec 2025 17:57:39 GMT

Verbinding in een veranderende wereld

We leven in een tijd waarin verbinding en communicatie belangrijker lijken dan ooit. De wereld is kleiner geworden: een bericht reist in seconden de aarde rond, ontmoetingen ontstaan online nog voordat mensen elkaar ooit in de ogen hebben gekeken. We delen sneller, vaker en met meer mensen dan eerdere generaties zich konden voorstellen.

Tegelijkertijd groeit er een gevoel van kwetsbaarheid rondom diezelfde verbinding. Want hoe dichter alles bij elkaar lijkt te komen, hoe groter ook de vraag wordt: blijft echte ontmoeting wel mogelijk? Niet alleen technisch, maar ook menselijk. Juist menselijk. Om je eigen ziel levend te houden in plaats deze uit handen te geven aan techniek.

Een wijze leraar zei eerder dit jaar: iedereen komt op aarde met dezelfde hoeveelheid rijkdom om het leven te leven. Die rijkdom bestaat niet uit munten of cijfers. Ze heeft één vorm: tijd.

Tijd is het meest eerlijke wat we bezitten en tegelijk het meest kwetsbare. Want hoe we haar gebruiken, bepaalt in grote mate hoe we ons leven ervaren. Tijd kan bouwen, verdiepen en vervullen. Maar ze kan ook ongemerkt voorbij gaan.

In deze tijd besteden we een groot deel van onze aandacht aan schermen en sociale media. Uren verdwijnen in scrollen, vergelijken en reageren. Vaak zonder dat we het echt doorhebben. Ondertussen krijgen de dingen die werkelijk betekenis hebben zoals echte ontmoetingen, stilte, aandacht, levenservaring op doen minder ruimte.

Een ding is wat mij betreft zeker; we zijn hier gekomen om het leven te ervaren. Zinvol wel te verstaan.

Dat vraagt niet om meer tijd, want dan zou je voor meer levens moeten kiezen, maar dat is een heel ander verhaal. In dit leven, op deze tijdlijn mogen we bewuster omgaan met de tijd die we hebben. Om af en toe stil te staan en te voelen: waar gaat mijn aandacht naartoe, en dient dat mij werkelijk?

Misschien hebben we geen invloed op de buitenwereld, maar we hebben die des te meer op onze binnenwereld. Het is aan jou hoe je reageert op wat de ander doet of zegt. En juist nu wordt steeds duidelijker dat echte verbinding niet alleen buiten ons plaatsvindt, maar juist van binnen begint. De verbinding met onze innerlijke wereld, met stilte, gevoel, intuïtie en zelfreflectie, is belangrijker dan ooit tevoren. Wanneer de buitenwereld complexer en luidruchtiger wordt, groeit de behoefte aan een stevig innerlijk anker.

Het is voor mij voedend om in een ontmoeting aanwezig te zijn, bij jezelf én bij de ander - in het Hier & Nu. Heerlijk om gesprekken te voeren die niet efficiënt hoeven te zijn. Waarin we stilte durven toe te laten en samen te Zijn. Moeiteloos. Om te luisteren zonder direct te reageren. Om elkaar fysiek te ontmoeten wanneer dat kan, met aandacht.

Samengevat; misschien kunnen we de richting van de wereld niet volledig bepalen, maar we kunnen wel blijven kiezen voor echte aanwezigheid, van binnenuit. En juist in dit inzicht schuilt voor mij vandaag de hoop op een mooiere wereld. Zowel binnen, als buiten.

De ziel verlangt niet dat je perfect wordt

Sat, 20 Dec 2025 18:01:27 GMT

De ziel verlangd niet dat je perfect wordt

Ze noemden het soulreading, maar dat woord dekte de lading niet. Het klonk te technisch voor wat er gebeurde, te netjes voor iets dat zo diep en zacht tegelijk was.

De ruimte was eenvoudig. Een enkele kaars, een stoel, een tafel, en iemand die keek alsof hij niet naar je gezicht keek, maar naar de ruimte áchter je.

Je ging zitten. En pas toen je stil werd, merkte je hoe luid je verleden was. Beelden kwamen niet als herinneringen, maar als patronen. Dezelfde situaties, andere gezichten. Dezelfde keuzes, andere tijden. Steeds weer dat gevoel dat je nét te vroeg wegging, of nét te lang bleef. Dat je wist wat je wilde, maar niet durfde te vertrouwen dat het genoeg was.

“De rode draad,” zei hij zacht, “is geen rechte lijn. Het is een beweging.” Hij tekende iets. Hij wees nergens naar. Toch begon je iets te zien. Je zag jezelf als kind, vol vragen. Niet wat je moest worden, maar waarom. Je zag hoe je leerde aanpassen, niet omdat je zwak was, maar omdat je wilde begrijpen. Je wilde verbinden. Je wilde voelen wat anderen voelden, soms zo sterk dat je jezelf vergat.

“Je dacht dat je verdwaalde,” zei hij, “maar je was aan het verzamelen.” Dat raakte je. Want het was waar. Elke omweg had iets achtergelaten. Elke teleurstelling had je scherper gemaakt. Elke breuk had ruimte gemaakt.

Toen kwam het vreemde moment van de soulreading. Hij sprak niet over de toekomst. Hij liet je kijken. Niet vooruit, maar anders. Wat als betekenis niet iets is wat aan het einde van je leven verschijnt, maar iets dat al die tijd door je heen loopt? Wat als zingeving niet zit in wat je bereikt, maar in wat je telkens opnieuw probeert te herinneren?

“We leven het leven vooruit,” zei hij, bijna fluisterend, “maar we begrijpen het achteruit. Toch… als je de patronen herkent, kun je een glimp van de toekomst zien.” En daar was het, een gevoel van richting, zonder voorspelling of vaststellen van een lot. Je toekomst was geen nieuwe versie van jezelf. Het was een eerlijkere. Iemand die minder zou vechten tegen wie hij is. Iemand die keuzes durft te maken vanuit resonantie, vanuit vertrouwen. Iemand die begrijpt dat magie zit in het moment waarop alles ineens klopt.

De sessie eindigde zonder afsluiting. Geen conclusie, geen advies. Alleen deze zin, die je meenam de wereld in: “Je ziel wil niet dat je perfect wordt. Ze wil dat je jezelf herinnert.” En terwijl je opstond, wist je: de rode draad was er altijd al geweest. Je was hem niet kwijt. Je was hem aan het leren lezen.

Met een soulreading help ik je jouw leven te lezen voor meer zingeving, betekenis en magie.

Vandaag is het echt feest. Tot op de draad

Thu, 18 Dec 2025 18:05:53 GMT

Vandaag is het echt feest. Tot op de draad.

Aan het hoofd van onze familie staat deze jonge geest met een lichaam dat vandaag 103 jaar mee gaat!!! Gefeliciteerd oma

Het is bijna niet te geloven, maar mijn omaatje, onze oma, is nog steeds met ons. In de rol van toeschouwer weet zij de dagen nog steeds te omarmen. Hoe dapper is dat wanneer je een lichaam hebt dat tot op de draad versleten is, maar je geest nog zoveel heeft te delen. Verhalen van vroeger worden bij elk bezoek met enthousiasme verteld en veel daarvan ook met pijn in het hart.

Kortgeleden belde ze nog even met de hartelijke verjaardag wensen. Blijf dat bijzonder vinden. Ze vergeet de verjaardagen van haar ruim honderd tellende gezin niet.

De kaart die ik haar eerder dit jaar gaf met mijn lievelingsherinnering erop geschreven legde ze met een grote glimlach op haar hart en heeft ze beloofd te bewaren in een doos met speciale geschenken.

Mijn hart maakt een sprongetje voor haar en mijn ogen worden nat bij de gedachte aan onze geweldige tijd samen. Juist de laatste jaren is onze band verstevigd en dragen we elkaar in een warme omhelzing.

Daarnaast is ze zich ook op haar eigen manier aan het voorbereiden op een afscheid. Zo kocht ze laatst toch nog maar een nieuwe pyjama, want de oude was op de draad versleten en zo zei ze: ‘Mocht ik nog op bed belanden, dan lig ik er tenminste knappies bij’

Vandaag is het feest!!! Ze trakteert haar kinderen op een etentje uit eigen portemonnee. Vorig jaar was haar dat zo ontzettend goed bevallen dat het op herhaling mag in hetzelfde restaurant, vind ze.

Ik ben trots op haar, dat haar leven mijn roots vertegenwoordigen is voor mij bijzonder te noemen en dat mag gewoon wel eens gezegd worden. Met een warm en dankbaar hart hou ik van mijn omaatje. Gefeliciteerd!!! lief mens, dappere vrouw met nog altijd humor op de tong. Dat is gelukkig nooit versleten geraakt.

Wat onbegrepen is, blijkt later richting te zijn

Mon, 24 Nov 2025 18:10:32 GMT

Wat onbegrepen is, blijkt later richting te zijn

Wat ik zie is dat er in elke tijd mensen zijn die niet direct “passen” in de patronen van hun omgeving. Denk aan Einstein, Rumi of bijvoorbeeld Maria Magdalena. Maar ook de guru’s, sjamanen en wisdom keepers hebben kwaliteiten waar de gemiddelde mens verward van raakt. Hun manier van kijken wijkt af van wat gebruikelijk is; hun keuzes lijken onlogisch; hun woorden voelen te groot of te vroeg.

Toch is er een terugkerend patroon in de menselijke geschiedenis te zien. Degene die we eerst niet begrijpen, blijkt later degene te zijn die het volgende hoofdstuk zichtbaar heeft gemaakt. Zij kunnen dat omdat hun innerlijke kompas al luistert naar een veld dat nog niet volledig is doorgedrongen in het collectieve bewustzijn.

Wanneer iemand anders denkt, anders voelt of anders waarneemt, ontstaat er vaak verwarring bij de ontvanger. We proberen hun 'nieuwe' perspectief in bekende kaders te plaatsen, maar dat lukt niet. Wat we dan doen met dit “te vreemd” of “te complex”, we stoppen ons hoofd in het zand. Ik wilde er bijvoorbeeld van weg. Maar de keren dat ik bleef, betekende achteraf dat ik een poort van nieuw bewustzijn was door gegaan.

De meeste mensen bewegen vanuit het ritme van de grotere groep. Maar sommigen bewegen vanuit een ritme dat al resoneert met dat wat nog moet ontstaan. Het verschil in tempo voelt als onduidelijkheid. Niet omdat de één beter is dan de ander, maar omdat de tijdlijnen nog niet zijn afgestemd.

Op het moment dat een samenleving, gemeenschap of kleine groep in een nieuwe fase komt, worden de inzichten van de “onbegrepenen” ineens zichtbaar. Zo kijken we nu met bewondering naar de verfijning van Rumi's gedichten, of de wijsheid waarmee Einstein het onbekende onderzocht. En ook de energie van Maria Magdalena kunnen we nu wel waarnemen.

Wat eerder onlogisch leek, wordt vanzelfsprekend. Wat te vroeg kwam, wordt ineens precies op tijd.

Dus mag ik je uitnodigen om met andere ogen te kijken en het onbekende vanuit een bredere perspectief te ontvangen. Zodat de rol van de - nog onbekende - nieuwe leiders in het licht mag komen te staan. Niet omdat zij hem opeisen, maar omdat wij voelen: “Jij ziet iets wat wij nu ook beginnen te zien.”

Ik weet zeker dat het niet hun missie is om voorop te lopen, maar wel om ons te helpen herinneren wat de richting is. Hun soul mission is niet om de toekomst te bezitten, maar om een richting te geven. Niet als profeten, niet als uitverkorenen, maar als stille dragers van een visie die wacht tot het collectief eraan toe is.

Dus herinner jezelf op momenten dat je iemand ontmoet die je in eerste instantie niet begrijpt, dat deze later degene kan zijn die je herinnert aan wat je altijd, diep van binnen, al wist.

Er waait een nieuwe wind

Sun, 16 Nov 2025 18:14:08 GMT

Er waait een nieuwe wind

Opvallend om te bemerken dat er een nieuwe wind waait over de aarde. Het is licht, helder en schut de lakens wat op met frisheid. In rap tempo.

Sinds begin november reageert alles versneld. Als het een hoger doel dient is het in mum van tijd gemanifesteerd. Nieuwe connecties worden gemaakt en andere worden liefdevol afgerond. Met een buiging van dankbaarheid worden zelfs versleten relaties hersteld.

We hebben geen idee welk web er in het onzichtbare veld wordt geweven door de wisdom keepers, de sjamanen, klanken, gebeden en de light codes om liefde levend te houden. Wat ik er wel bij voel is dat er een nieuw fundament wordt gecreëerd waarop de nieuwe wereld wordt gebouwd.

Er waait een nieuwe creatieve wind van schoonheid en dankbaarheid voor nieuwe verbindingen die de dragers zijn van het volgende level.

Met heel mijn hart wens ik dat je mee vaart op deze hoopvolle golf Blessings for you.

Zondags inzicht

Sun, 28 Sep 2025 18:20:38 GMT

Zondags inzicht

Zondags inzicht dat in mn schoot viel: Het vrouwelijk in mij raakt vermoeid van het mannelijke in mij. Hoe breng ik ze weer in een fijne cadans?

In ieder mens wonen twee oerprincipes: het mannelijke en het vrouwelijke. Het mannelijke richt zich naar buiten; komt in actie, het wil scheppen, richting geven, handelen. Het vrouwelijke keert naar binnen; wil ontvangen, voelen, en zich verbinden met het onzichtbare.

Wanneer het mannelijke in ons te veel overheerst, raakt het vrouwelijke in ons vermoeid. Dan vullen we het leven in volgens de klok aan de wand, afgesneden van de diepere stroom. Maar het vrouwelijke in ons herinnert ons aan een ander ritme: de innerlijke klok, afgestemd op de adem van het Leven zelf.

Om van het mannelijke in het vrouwelijke te geraken nodigt de vertraagde tijd ze uit - voor mij persoonlijk is dat de verstilling in gaan. Wanneer wij leren luisteren naar die vertraging, verandert doen in meebewegen, handelen in flow en komen ze in een heilig ritme. Het mannelijke hoeft niet langer te forceren, maar stelt zich in dienst van de intuïtieve wijsheid van het vrouwelijke.

Hun gezamenlijke dans wordt zichtbaar in een harmonieus spel. Zo herontdekken we ons oorspronkelijke Zijn: waar kracht en overgave elkaar dragen, waaruit ons leven zich ontvouwt als deel van een groter kosmisch geheel.

Welke van de twee vraagt jou aandacht vandaag: het mannelijke of vrouwelijke?

Ik hou van Ons

Tue, 25 Jun 2024 17:06:21 GMT

Ik hou van Ons

Ik hou van ons, hoor je nooit zingen.

Ik hou van ons, wordt nooit gezegd.

Ik hou van ons, en dat meen ik echt!

Hoe mooi om dat wat vaker te zeggen tegen de ander. Ik hou van ons, omdat het samenzijn brengt wat ons leuk maakt. Het geeft kleur aan het leven, aan wie jij en ik zijn. Individueel, maar ook juist samen. Zo kun je in elke relatie groeien en ontwikkelen. Soms lekker gek, vaak omarmend en altijd veilig.

Ik hou van ons betekent elkaar de ruimte geven en een gedragen bedding aanreiken om onderzoekend te zijn in persoonlijke processen. Zonder direct een oplossing aan te dragen. Met een luisterend oor. Dat werkt namelijk helend.

Ik ben dankbaar dat het bij jou kan. Dat ik kan zijn wie ik ben en daardoor nog meer diepte in mezelf ontdek. Bij jou hoef ik mij niet te schamen voor de onhandigheden en de tranen die vanuit het niets over mijn wangen kunnen rollen. Bij jou kan ik mij gedragen voelen wanneer de complexheid van het leven zich aandient.

Ik hou van ons is kostbaar en het is een avontuur om te groeien in zelfliefde. Heerlijk vrij om met jou de eigen ruimte in te nemen. Jij en ik. Naast elkaar.

Ik hou van ons, hoor je nooit zingen.

Ik hou van ons, wordt nooit gezegd.

Ik hou van ons, en dat meen ik echt!

Dag lieve opa

Sat, 27 Apr 2024 17:11:27 GMT

Dag lieve Opa

Onze opa was een man die letterlijk fluitend door het leven ging. Overal waar hij was waren zijn deuntjes te horen. Op het land in de bouwersbroek, tussen de tulpen en in de moestuin, in de schuur achter z’n huis, al fietsend deur ut durp, aan de afwas, armpie door met oma, piepers schillend, op de werkvloer van de AH en ik herinner mij ook de momenten dat ie dat deed op mijn verjaardagen. Als hij floot was ie in zn element en dat was ie dus veel.

Onze opa was de man die zijn werk op het land, of zoals wij het in onze westfriese regio noemen - te bouw gaan - altijd stilletjes op de achtergrond volbracht. En in het weekend van een klein glas citroen brandewijn genoot. Toen ik op de lagere school eens een werkstuk over alcohol maakte en mijn opgedane kennis zorgelijk met hem deelde, verhief hij als enige keer in mijn leven zijn stem. Hij zag zijn wekelijkse moment met het gele drankje blijkbaar als sneeuw voor de zon verdwijnen en dat moest voorkomen worden.

Met mijn verjaardag wist ik altijd welk cadeau er uit zijn broekzak werd getoverd, een doosje tictac. Alleen welke smaak ze hadden was de verrassing waar ik dagen vooraf het meest nieuwsgierig naar was. Ik nam er elke dag één, zodat het mini doosje een groots cadeau werd.

Opa was de man in onze familie met bijzonder ontnuchterende uitspraken. Zo hield hij van eenvoudige maaltijden zonder versiersels en andere opsmuk, want ‘waar het komt is het toch donker’. En over werk hoefde je bij hem niet uit de hoogte te doen, want ‘het meeste werk is toch bij de grond’.

We spraken regelmatig over ziek-en-zeer, zoals dat wel vaker gespreksstof is wanneer een mens zijn gezegende leeftijd heeft bereikt. Opa had wat vlekjes op zijn gezicht en de arts vertelde dat het beginnend huidkanker is. Opa haalde zijn schouders erbij op. Hij had tenslotte een paar jaar eerder slokdarmkanker overleefd en heeft van de vlekjes helemaal geen last. 'Ik kijk gewoon wat minder vaak in de spiegel', zei hij dan glimlachend.

Elke dag was onze opa gedisciplineerd in bewegen. Lange tijd was dat de fiets en ik ontving in 2016 een vakantiekaartje waarop stond, ‘we crossen door de bossen’. Ik zag het voor me, oma in de booster de koers bepalend, opa stevig doortrappend erachter. Zo lang het kon bleef ie actief. Al was het schuifelend door de gangen van het Sint Jozef.

De laatste paar jaren mocht ik hem met enige trots in een rolstoel door de straten van zijn geliefde dorp rijden. Onderweg luisterend naar zijn jeugdverhalen die steeds vaker zijn herinnering passeerden.

Tot aan het eind toe was daar de liefde voor zijn levensmaatje, ons omaatje. Het gewoon Zijn met elkaar, gaf hem het vertrouwen in de eenvoud van het leven in hun kleine appartement.

Toen ie afgelopen december de gezegende leeftijd van 100 jaar mocht bereiken ontging hem veel. Maar toen de plaatselijke fanfare speciaal voor hem kwam spelen, zong hij de liedjes van vroeger weer uit volle borst mee.

Wanneer ik, en ieder ander zocht naar het geheim om zo oud te kunnen worden, zei ie steevast, ‘gewoon blijven ademen, de rest gaat vanzelf’. Waarvan sommigen dachten dat onze opa onsterfelijk was, is vrijdagnacht het ademen toch echt gestopt en ik weet zeker dat er een geboorte in de hemel heeft plaats gevonden. Dag lief opaatje.

Chronos en Kairos

Sat, 30 Mar 2024 18:15:38 GMT

Chronos en Kairos

Het thema tijd. In juni van 2022 verhuisde onze oudste dochter naar een andere provincie en sindsdien staat de klok in mijn huis stil. Ik vervang de batterij bewust niet, omdat ie mij nu herinnert aan vaker ruimte te maken voor tijdloosheid en het leven van mijn eigen ritme. Daar waar ik in de winter heerlijk lang in bed vertoef met een inspirerend boek en een kop dampende thee, kan ik in deze tijd van het jaar om half 6 de eerste vogels horen fluiten en aan de wandel gaan. Ik ga best goed op dit ritme; meebewegen met de natuur.

Even terug naar de titel van dit schrijven. Chronos is de tijd van de klok. Hier leerde ik al op jonge leeftijd over. Om op tijd thuis te komen bijvoorbeeld en wanneer dat niet zo was kreeg ik een soort van straf. Of als ik een keer niet op tijd op school aan kwam, dan werd ik bij de directeur verwacht en kreeg ik uitleg over mijn gedrag. Belangrijke gesprekken, de klok bepaald wanneer we elkaar ontmoeten. Het kan ook echt wel handig zijn zo’n klok wanneer je een afspraak hebt of als je iets wilt organiseren. Er zijn mensen die zeggen dat ik altijd precies op tijd ben en er zijn mensen die het tegenovergestelde ervaren.

Kairos daarentegen gaat over de flow van wat er nodig is in het moment van NU. En dan bedoel ik het pad van innerlijke behoefte. Tijdens de maandelijkse klankwerkdagen van Antoon Verwer kwam ik voor het eerst in aanraking met deze twee termen. Het is magisch hoe je met klank en oeroude mantra’s in een tijdloosveld belandt waar zoveel mogelijk is. De term kairos boeide mij het meest, want daar ervaar ik diepe rust, zonder verwachtingen. Ik hoef niet anders te zijn/doen. In het dagelijks leven merkte ik bijvoorbeeld ook dat wanneer ik een bloemetjesdag (lees rustdag waarover ik schrijf in een ander blog) voor mezelf inplan ik m dan eigenlijk niet nodig heb. En andersom, wanneer ik leuke dingen op de agenda heb staan die soms kunnen voelen als teveel. De vraag is of de ontmoeting dan dienend is.

Vandaag zou ik mijn beste vriendin ontmoeten. We hadden er beiden zin in, want whow wat hebben wij een boeiende connectie…en toch schuurde er iets. We bewegen mee met onze behoefte en komen tot de conclusie dat vandaag toch niet het passende moment is. Morgen proberen we het gewoon opnieuw. Dat kan met ‘ons’. We staan er hetzelfde in en dat is fijn.

Wil je mij op mn best zien? En misschien ook wel jezelf? Laten we dan minder gebruik maken van chronos en elkaar vaker ontmoeten in kairos. En dat is eerlijk gezegd nog best een uitdaging. Om goed te luisteren naar wat er in het moment nodig is, is één. Het andere is het gegeven dat de buitenwereld vooral beweegt met het klokje om de pols. Ik ga deze dag in kairos doorbrengen. En jij?

Iets met 50 en honderd en één

Sun, 10 Mar 2024 18:21:03 GMT

Iets met 50 en honderd en één

Met mijn handen in het warme sop was ik een paar kopjes, schoteltjes en vorkjes af, want we hadden boerencake vandaag. Het is tenslotte zondag, zoals de gastvrouw het liet weten. Ik was op visite bij mijn opa en oma. De man des huizes valt regelmatig tijdens ons gesprek in zijn fauteuil in slaap. Hij reist tegenwoordig al wat vaker naar de andere kant, zoals we dat dan zeggen. Maar ons omaatje is één en al oor en slaat alles zorgvuldig op. Ze wil weten hoe het met mijn gezin is. Weet de namen van mijn meiden en op een paar missers na herinnert zij hun studies weer. We hebben het uiteraard ook over vroeger tijde, want nu kan ik nog het één en ander achterhalen als het om de voorouders gaat. Ook al ontbreekt het wel eens aan wat rooskleurigheid ze eindigt met: ‘In elke ervaring zit ook iets positiefs’.

Terug naar de afwas. Zorgvuldig leg ik elk deel van het schone, nog natte servies op de rand van het aanrecht. Een broze hand aan haar oude en stijve lichaam pakt het moeizaam op en ze legt het in de theedoek op schoot, want ze zit in een rollende stoel. Ze kan met alle kracht die ze nog in zich heeft een lepeltje of kopje van de rand van het voor haar te hoge aanrecht pakken. Ik mag het niet van haar overnemen. Oh nee, ‘alles wat ik nog zelf kan, doe ik zelf’, zegt mijn omaatje.

Dat ik dan vandaag nog de eer heb om met mijn omaatje van 101 zoiets simpels als de afwas mag doen.

Stil aan, stil staan

Mon, 18 Dec 2023 18:29:11 GMT

Stil aan. stil staan

Soms is stilstaan een hele vooruitgang.

Het voelt nieuw, spannend en waar om op dit moment eens stil te staan. Echt stil staan. Het leven in overgave ondergaan. Gewoon zoals het zich aandient. Kijken, voelen, ervaren en ontdekken op een hele andere manier dan mij bekend is.

Ik ken een leven van gejaagd op zoek naar geluk en verbetering van mijzelf. De ene workshop of training na de andere. Ze hebben mij veel geleerd, anders kon ik de wijsheid in de huidige tijd niet herkennen, en erkennen. Verzamelen van kennis, op zoek naar houvast en enige betekenis van stabiliteit. Ik had het gevoel dat ik goed bezig was en dat was ik ook, maar toch mistte ik het gewenste antwoord. En vervolgde mijn zoektocht in een andere richting. Een oneindige cyclus van zoeken, vinden en enthousiasme gevolgd door teleurstelling. Vooral doorgaan, want de buitenwereld roept en dwingt bijna tot verder zelfonderzoek met tools van buitenaf. Ik verkende de wereld om mij heen. Als toeschouwer, hoofdrolspeler, of reisleider en een heel scala aan andere rollen. Een hip fenomeen die persoonlijke ontwikkeling.

Totdat er een moment kwam dat mij dit patroon opviel. Ik mij afvroeg hoe ik dit kon doorbreken en het antwoord nog niet had. Toch zou het zich spoedig aandienen. Het leven nodigde mij uit tot vertragen en stilstaan. Door steeds meer sociale en werk gerelateerde activiteiten ging een streep.

Eerst lichte paniek om vervolgens te beseffen dat het leven mijn leraar is en ik een reactie ontving.

Ik daal af in mijn binnenste en verken de wereld in mij. Verwondering bij de ontdekking van rust en stabiele kracht. Soms zijn er hectische pogingen om af te leiden en dan begrijp ik dat ik naar de oppervlakte dreig te gaan. Het fijne is wel dat er ruimte is om de focus op de binnenwereld te hebben. Zodat ik kan verankeren in mezelf. Het is er bij lange na niet perfect, maar ik voel wel de perfecte imperfectie en daar kan ik de schoonheid wel in zien.

Ik hoef niet goed te zijn, maar Puur wil ik wel Zijn. het gaat over op mezelf aangewezen zijn. Ik mag het zelf doen. Ik bedoel Zijn, want het gaat niet meer over doen. Dat station is gepasseerd. Stil aan, stilstaan.

Mag het iets minder

Thu, 23 Nov 2023 18:34:00 GMT

Mag het iets minder

Je hebt van die dagen dat het leven je uitdaagt en ervaringen op je pad werpt dat uitermate geschikt materiaal is om next level te mogen groeien en je jezelf ergens onderweg afvraagt: sinds wanneer heb ik mij opgegeven voor deze cursus? Hoort dit zo? Mag het een versnelling minder? Krijg je terug gefluisterd: ‘nope! …I’ve got you’re back!

Weet je, het leven hoeft niet altijd gesmeerd te zijn. Dat weten we inmiddels wel. Soms is het juist wel leuk als het hier en daar wat rammelt. Onvoorspelbaar en soms wat vaag. Ik hou wel van anders, graag zelfs! Rommelig en het liefst niet zoals het hoort. Want zo hoort het soms; niet zoals het hoort of dat je dacht dat het hoorde. That’s the magic of life. …met op zn tijd ook wat rust en orde. Please

Mag het ietsje meer zijn

Sun, 12 Nov 2023 18:35:42 GMT

Mag het ietsje meer

Mag het alsjeblieft een kilo of wat meer?

Een wijze meester zij ooit al eens, voordat je spreekt vraag jezelf af of het liefdevol is, is het waardevol en is het geen afval wat je dumpt.

“Before you speak, ask yourself: Is it kind, is it necessary, is it true, does it improve the silence?” ― Sathya Sai Baba

Steeds vaker huilt mijn hart als ik om mij heen kijk en hoor welke taal wij mensen zijn gaan spreken. Het is zo vaak gebaseerd op een innerlijk kind - lees trauma - dat staat te stampvoeten en spuit wat in 'm op komt. Oordelend en met jaloezie. Uitdagend soms. Wel durvend vanachter het harnas dat zogenaamde veiligheid geeft.

Dus lieve mensen, mag het een kilo of wat minder...alsjeblieft.

In een groep spreken, grappen maken of oordelend over een ander die er niet bij is doet mijn hart huilen. Ik wil daar niet bij zijn. Want weet je, het zorgt voor onveiligheid. Als je tegen mij niet liefdevol spreekt over anderen, dan doe je het ook over mij. Vat je dat?! Het vertrouwen wordt geschaad. Niet alleen met de woorden, maar ook in de energie.

Dus lieve mensen, mag het een kilo of wat minder...alsjeblieft.

Steeds vaker kies ik er voor om met gelijkgestemden te zijn en te delen over persoonlijke wijsheid. Telkens een laagje dieper het leven verkennen, vanuit verwondering en nieuwsgierigheid. Glimlachend om mezelf, als een kind die de onhandige eerste stapjes zet. Met de gedachte, she did it! Zo ontzettend waardevol om te badderen in het veld van liefde. Zonder te willen fixen. Met geduld en respect voor jezelf en de ander. Voor elkaar. Het tilt ons op! Het is groots.

Dus lieve mensen, mag het van de liefde heel wat kilo's meer...alsjeblieft.

Verwar klussen niet met schoonmaken

Tue, 31 Oct 2023 18:38:00 GMT

Verwar klussen niet met schoonmaken

Slappe lach om jezelf wanneer je in de vroege ochtend de wasemmer vult met schoonmaakmiddel en de tegels van de douche staat te schrobben en denkt ‘die tegels lijken wel vetter te worden ipv schoon’ en je dan halverwege de douchecel bent en fan pas je neus wakker wordt en je begrijpt dat je geen schoonmaakmiddel gebruikt maar terpentine. Die flessen lijken zonder bril echt op elkaar en het wordt dus hoog tijd dat de klusserij op de bovenverdieping over raakt. Iemand zin om komend weekend te helpen met schilderen?

Happy dying

Sun, 22 Oct 2023 17:41:05 GMT

Happy dying

De briljante wens die ik afgelopen week kreeg: I wish you a Happy Dying.

Op de eerste dag van de bewustwordingsreis van Het Inzicht staat er ineens een lange man voor me. Gebreide muts, een rossig baardje met happy kijkers. We zien elkaar voor het eerst en er is direct een klik. We zijn beiden geen locals en toch verstaan we de taal die we spreken op deze heilige plek in Italië. Ik reis met een groep, hij alleen. In onze allereerste ontmoeting wil ik hem gelijk een knuffel geven en als broer en zus staan we daar, in stilte, te Zijn. Woorden zijn overbodig in dit veld van ontmoeten.

De dag van mijn vertrek botsen we weer tegen elkaar en midden in een luchtig gesprek wordt hij stil en zegt: Het is opvallend dat je anders bent dan de groep. You are a wise, devotional and strong woman. De woorden raken, want die kracht is een valkuil van overleven geweest en komt samen met het besef dat ik mij alleen voel in de groep. Het overlevingsmechanisme na ervaringen in onveiligheid en verraad, maken dat ik heb geleerd mijn eigen boontjes te doppen. Deze groep heeft mij laten ervaren dat ik het alleen kan. Jezelf alleen voelen is op twee manieren te benaderen;

1, door je alleen te voelen in verdriet - zoals ik deed.

(Ik was in verwarring door dit gevoel en zocht naarstig naar een andere liefdevollere visie op het geheel)

2, dat het andersom kan zijn en jezelf redden/herstellen een superpower is - wat ik later als inzicht erop ontdekte.

Deze mannelijke engel droogt mijn tranen en zijn borst wordt nat. We spreken over de levensopdracht van loslaten die iedereen vroeg of laat te doen heeft om ons pad te verlichten, letterlijk en figuurlijk. We hebben het over het belang om de liefdevolle ervaring van deze heilige plek levendig te houden in ons huis. Make a happy home.

Loslaten en overgave betekent ook doodgaan. In deze ervaring van alleen voelen gaat iets in mij dood en ontstaat er ruimte voor een geboorte van iets nieuws. We zijn het er over eens: dying should be a happy expierence because of a new birth. En vlak voordat ik deze plek achter mij laat en het verlangen voel om langer te blijven wenst deze engel mij ‘a happy dying’ toe. We lachen er hartelijk om. En daar heb ik dus ff niets aan toe te voegen, want a happy dying brengt mij moed en vertrouwen in het leven.

Dingen die je nog niet van mij wist

Sun, 18 Jun 2023 17:49:36 GMT

Dingen die je nog niet wist van mij

The body content of your post goes here. To edit this text, click on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.

Spiritueel groeien doe je zo

Wed, 17 May 2023 06:55:39 GMT

Spiritueel groeien doe je zo

Doe mee, beslis nu, investeer meer, groei groter, sneller ook. We moeten rennen, springen, vliegen, vallen en weer doorgaan, vooral doorgaan. Net als het lied wat Herman van Veen ooit eens zong. De wereld lijkt van een orde die steeds harder roept. Schreeuwt soms. Om mij heen groeit het aanbod van de verschillende activiteiten voor ontspanning, bewustwording, gezondheid en persoonlijke groei. De behoefte is momenteel groot.

Als ik mijn eigen leven bekijk is er het afgelopen jaar veel werk blijven liggen en dat geeft een vol hoofd en onrust in mijn lijf. Net als vorig jaar rondom deze tijd voel ik de behoefte aan minder, klein en fijn, ontspanning en rust. Iets in mij heeft ruimte nodig om gehoord te worden. Hiervoor is vertraging en verstilling nodig.

Om die reden ga ik deze zomer ruimte maken voor een sabbatical. Me-time. Met mijn voeten in het zand, de natuur ontdekken en de zon op mijn snoet. Mijmerend langs de wandelpaden, rusten in Zijn en uren stilstaan zoals ik dat vroeger zo goed kon. Dan lag ik bijvoorbeeld uit school uren langs de waterkant in de het gras met een paar baby geitjes om mij heen te dartelen. Soms gingen ze op mij liggen en ontleedde ik een paardenbloem of grashalm. Wat het nu ook gaat worden, weet ik niet. Ik ga laten ontvouwen wat gehoord wil worden.

Time to read

Sun, 30 Apr 2023 07:16:02 GMT

Time to read

Ze gaf mij het gewichtige boek in bruine kaft met gouden letters met een liefdevolle blik in handen en wenstte mij een goede reis. ‘Kijk maar wat het met je doet’, vulde ze aan.

Het duurde even voor ik erin kon beginnen, want het zag er inderdaad imposant uit. Met een warme kop thee begon ik op een zondagmorgen hoopvol te lezen. Mijn soulsister had het mij tenslotte niet voor niets gegeven. Gaandeweg vroeg ik mij bewust af wat zij in mij had gezien waardoor dit boek, geschreven door Patty Harpenau op mijn schoot lag. Ik begreep er werkelijk geen sikkepit van.

Een aantal dagen later gaf ik het boek - niet uitgelezen - weer aan haar terug. Ik herinner mij haar uiterst verbaasde blik nog heel goed. En toch schoof ze, zonder er iets bij te zeggen, het boek liefdevol terug op haar boekenplank.

Weer een aantal weken verder ontving ik een andere knipoog van het universum. Ik ontdekte verrast een ander boek van Patty in mijn eigen boekenkast. Hoe was dat daar gekomen? Kon mij niet herinneren dat ik De Verhalenvrouw had aangeschaft.

Bij dit wonderlijke en magische moment voelde ik een tinteling door mijn lichaam gaan. Wanneer de ongezien wereld de geziene materie kust, sta ik ‘aan’. Dus pakte ik direct weer een kop thee en belandde op een groot kussen met schapenvachtjes met mijn billen tegen de warme radiator. Reuze benieuwd wat dit moment mij te vertellen had. Nog geen 20 bladzijden verder word ik geraakt tot in mijn kern en stroomt een monsoon over mijn wangen. Tranen van herkenning en verbondenheid met het grotere geheel. Ik las het boek in één hongerige teug uit.

Een aantal maanden verder in de tijd ontving ik een welkomstmail voor een opleiding bij Patty aan tafel en zag tot mijn grote verrassing het mailadres van mijn liefste vriendin tussen de deelnemers staan. We hadden niet naar elkaar uitgesproken dat we ons hadden opgegeven.

En zo begon mijn - nog steeds voortdurende - ontdekkingsreis over het leven met de prachtige kennis over de codes van het leven, de levensboom en angelologie.

Dank je wel lieve Lisa-Bo Bakker dat je mijn voorland had gezien.

Dank je wel lieve Patty dat je deze wonderschone wijze kennis in het licht zet als geschenk aan de mensheid. Dat je mij de weg wees om mijn verloren jas terug te vinden. Je mij met zoveel geduld erover hebt verteld en vooral hebt laten voelen wat dit voorbij de woorden betekent.

En een diepe buiging voor de samenwerking met het ongeziene veld die mij zo liefdevol draagt en waar ik graag in vertoef.

het ware Heilige geluk vinden

Thu, 13 Apr 2023 07:31:46 GMT

Het ware heilige geluk vinden

Zo lang als mijn herinnering terug kan gaan ben ik op zoek naar het ware heilige geluk. Een werkelijk geluk dat blijvend is en voelbaar in eenheid. Er werd mij voorgeleefd in de familie, in films en (sprookjes)boeken dat het samensmelten met iets of iemand het ultieme geluk is, vooral te vinden in een liefdesrelatie. Ik mocht de ervaring doen in een huwelijk en een versmelting die liefdespartners tijdens intimiteit beleven. Zo dacht ik het gevonden te hebben.

Nu weet ik inmiddels dat een lichamelijke vereniging een verrukkelijke tijdelijke beleving is. Zodra de inspanning om te versmelten is bereikt, valt het weer uiteen. Sex kan alleen het lichamelijke bevredigen, maar niet de ziel. Wanneer mensen elkaar knuffelen en de harten alleen gescheiden zijn door de borstkas, zelfs dan zit het lichaam er tussen en kan een eenwording niet gebeuren. Hierdoor lijkt het onmogelijk om als mens eenheid te ervaren, omdat er altijd de af gescheidenheid van het lichaam is.

Ook het moederschap was een voorgeleefde uitnodiging om het ware geluk te kennen. Een liefdesband die verder reikt dan wat ik tot dan toe had gekend. En toch…ook daarin deed mijn zielsverlangen de ontdekking dat wat ik als het heilige geluk en eenheid ken anders is dan het ouderschap.

Het geluk in eenheid dat ik zoek is diepgaander, verder reikend en allesomvattend. Ik weet dat het bestaat, omdat mijn zielenzijn het in haar dna draagt. Voorbij de fysieke ervaring. Zou werkelijke eenheid dan alleen mogelijk zijn in het lichaamloze? Ik voel een diepe herkenning in dit verlangen dat eeuwigdurend is.

Maar hoe dan wel, is de vraag die ik mij de afgelopen dagen stel? Ik heb geen idee. Dat is in vergetelheid geraakt. (misschien had je stilletjes gehoopt dat ik het antwoord voor je had?! )

Wat ik wel doe om het diepere heilige geluk te vinden, is afreizen naar de andere, ongeziene wereld. In mezelf, dieper en dieper voorbij de fysieke ervaring. Ik laat mij leiden door wat zich aandient en luister aandachtig naar de fluisterende levenswind die mij de weg wijst naar het blijvende geluk. Groter dan de som van liefde en vrede.

De weg wijst zich vanzelf

Mon, 13 Mar 2023 08:39:10 GMT

De weg wijst zich vanzelf

De behoefte is er ineens. Vanuit het niets terwijl ik aandachtig een online masterclass volg, roept mijn buik om snacks. Ongelofelijk krachtig als dat opkomt, trek ik snel in mijn kloffie een paar schoenen aan mijn voeten, haren in de war en zonder make up in de auto naar de supermarkt.

Deze dame die in de regel altijd gezond eet heeft even geen idee meer wat dit lijf nodig heeft. De overgang heeft zich al enige tijd aangekondigd, maar de laatste maanden begrijp ik haar niet meer. Ze roept om de meest vreemde dingen en op de meest rare momenten schreeuwt het lichaam om aandacht.

Nah goed, ik dwaal wat door de supermarkt op zoek naar gezonde snacks. Daarmee bedoel ik frietjes die niet zijn bewerkt en gewoon in de oven kunnen (uitverkocht), 'Thank God', zeg ik tegen mijzelf, want dat is een keuze minder. Bio chips zonder E-nrs dan maar. Die keuze is niet reuze en springt ongemerkt de boodschappentas in. Ik snuffel verder naar verantwoorde smeersels voor op de glutenvrije toast...dat wordt de enige optie om zelf hummus te maken. En gewoon de echte chocolade, met nootjes en rozijnen...dat dan weer wel. Echt ingewikkeld hoor om de wijsheid van het hoofd en de behoefte van het lijf momenteel tot een compromis te laten komen.

Maar goed, sta ik bij de kassa in de rij bij een kassière die in opperbeste stemming is. Ik schat haar begin 20 en ze begroet iedereen op een andere manier en met een andere tekst. De meneer die aan de beurt is krijgt de zin: 'Wat een grote zak is dit', terwijl ze de 20 kilo droge kattenbrokken over de scanner duwt. Bij het vertrek zegt ze nog: 'groetjes aan de poes'. De vrouw op hoge hakken en rode lippen die voor mij staat krijgt een compliment over haar opvallend groene damesjas en het leuke hoedje.

Wanneer ik naar de kassière schuifel in mijn kloffie, ongekamde haren en een make up loos gezicht met paar kilo extra ben ik reuze benieuwd wat ze tegen mij gaat zeggen. Je gelooft het niet, maar het was: 'Goh wat ziet u er leuk uit mevrouw.' Thank God, denk ik bij mezelf. Had erger gekund.

PS foto is van een beter moment

Valentijnsdag om nooit te vergeten

Tue, 14 Feb 2023 08:46:17 GMT

Valentijnsdag 2023 om nooit te vergeten

Valentijnsdag 2023 wordt een dag om nooit te vergeten

Met ontroering las ik dit Valentijn verhaal van Joke Van Vessem, de schoonmoeder van mijn oudste dochter. Ik deel dit met liefde terwijl door ontroering tranen over mijn wangen glijden. De verhalen die voorbij komen bij vluchtelingenwerk zijn soms zo schrijnend als deze en dan stroomt mijn hart over voor de mensen die menselijkheid terug brengen bij degene die het zo ontzettend missen. Het is mijn hartewens dat er nieuwe zaadjes van geluk worden geplant en de zon voor dit gezin weer mag gaan schijnen.

------------------------------------------------------------------------

Valentijnsdag met een speciaal tintje, dat gaat het worden vandaag. Gisteren kreeg ik een spoedtelefoontje van mijn werk. Een gezin uit Jemen (waar het oorlog is) zou volgende week naar Nederland komen. Een van de kindjes (3 jaar oud) is ernstig ziek en moet elke drie dagen een bloedtransfusie krijgen.

Ze waren al een aantal weken in Cairo, en nu heeft het ziekenhuis daar laten weten dat het kindje geen bloedtransfusie meer kan krijgen. Er is dus besloten dat ze vandaag al vliegen naar Nederland. Het kindje moet dan zo snel mogelijk naar een ziekenhuis.

Maar…. Voordat iemand iets kan doen, moeten ze eerst aangemeld staan en daarvoor moeten ze naar Zevenaar. COA, IND enz doen tot die tijd niets.

Na vele telefoontjes en overleggen met mijn manager hebben we besloten dat ik, samen met Thijs en Durga, met drie auto’s (gezin van 8 personen) en een collega, het gezin op ga halen van Schiphol en wij hen dan naar Zevenaar brengen. Daar staat dan als het goed is een medisch team klaar.

Een onderneming, met in het achterhoofd dat 112 zo gebeld is als we denken dat het niet goed gaat met het ukkie. Afspraken gemaakt hoe we rijden, ik voor, dan Durga en dan Thijs, ieder met 2 a 3 personen in de auto, moeder en kindje bij mij.

Misschien is het niet de verantwoordelijkheid van Vluchtelingenwerk om dit te doen, het voelt wel als de verantwoordelijkheid van mij als mens. Zorg voor elkaar, menselijkheid in plaats van regeltjes en vooral, op deze dag, met liefde iets betekenen voor de ander

Persoonlijke note: Ik ben trots op jullie allemaal. Zet 'm op lieverds. Valentijnsdag 2023 wordt een dag om nooit te vergeten

Yesss, she did it!!

brendasince1973@gmail.com — Sat, 17 Dec 2022 15:10:11 GMT

Yesss, she did it!!

Deze powervrouw die

vandaag 100 jaar is geworden,
8 kinderen op de wereld zette,
die de oorlog overleefde,
heel wat jaren van haar leven achter de naaimachine doorbracht en zelfs vorig jaar nog de kleding van haar man handmatig verstelde, omdat hij slanker werd en nieuwe kleding kopen zonde is op deze leeftijd,
zichzelf losmaakte van het kerkelijke strafbankje en een energetische weg vrij maakte voor het nageslacht,
als een van de eerste in het dorp een telefoon in huis kreeg,
jarenlang een week voor het kerstfeest al begon met slabonen doppen, piepers schillen, stoofpeertjes koken, rollades en puddingen maken om haar groter wordende gezin bij elkaar te hebben aan een grote rijkelijk gevulde kersttafel,
elk nieuw geboren (achter-)kleinkind een handgemaakt cadeau gaf,
zichzelf elk jaar herinnert om mij te bellen op mijn verjaardag,
haar laatste vakantie nog geen 10 jaar geleden maakte en ik een kaartje uit de Veluwe ontving met de tekst: ‘we crossen door de bossen’,
nog steeds haar levensmaatje naast haar heeft staan. (Die is bedat 100)

Ik ben apetrots en had nooit gedacht dat ik dit gevoel hierbij zou voelen.

Gefeliciteerd dapper lief omaatje van mij.

In het oog van de storm

brendasince1973@gmail.com — Mon, 28 Nov 2022 14:34:32 GMT

In het oog van de storm

‘Het lijkt wel of je blij bent over deze vreselijk nare situatie’, kreeg ik naar mijn hoofd geslingerd. Verbluft keek ik de beste man aan. Hij begreep gewoon niets van waar ik energetisch/fysiek verblijf en dat kan ik hem ook niet kwalijk nemen, want ik ben zelf ook verrast hoe ik deze ervaring beleef.

Een week voor zijn uitspraak had ik de uitnodiging gekregen voor een gesprek en ontving zoals de meesten dat zullen noemen een ‘slecht nieuws’ bericht. Maar zo voelde het niet.

Een dag later werd duidelijk dat het nog rampzaliger was dan ik in eerste instantie dacht. Maar zo voelde het niet.

Weer een dag later werd er ergens een deur open gedaan en mocht ik naar binnen stappen. Maar ik deed het niet, want het was niet ‘vreugde’ die de deur had geopend.

De wereld raast momenteel en ik heb, toch wat ongemerkt, plaats genomen in het oog van de storm. Het is er stil. Zonder tegenwind kan ik hier zijn, ontspannen en mezelf vrij voelen. Voelen dat het fijn is in mijn binnenwereld waar ik een stabiel anker weet te vinden. Als een innerlijk vuur blijft de liefde voor het leven branden en voedt mij met kracht om te speuren naar mogelijkheden die het leven mij aanreikt. Daar vertrouw ik op. ‘Dat wat goed is voor mij weet de weg naar mij te vinden’ is mijn mantra.

Ik zie de wervelende wind met kracht veel omver blazen en ik, ik heb de aandacht op innerlijke rust die hand in hand met zielentrots alles aanschouwt. Een stille mystieke kracht. Zij zijn momenteel mijn gidsen in persoonlijke groei.

Met grootse dank aan alle leraren op mijn pad die mij leerden over zelfliefde en vertrouwen in het goede dat het leven ons altijd te bieden heeft.

A-men, Ohm sai ram, Ohm mani padme hum.

By the way, het gaat goed met mij, mocht je daar over twijfelen.

In gesprek met dochterlief

brendasince1973@gmail.com — Sun, 16 Oct 2022 13:42:57 GMT

In gesprek met dochterlief

Het is date night met dochterlief en voordat we via de rode loper in de rode stoelen schuiven eten we nog even een patatje met romige mayo. We kletsen wat en langzaam veranderen de luchtige onderwepen naar een intieme vraag. Alleen al het feit dat ze zich veilig genoeg voelt, terwijl het in onze familie zo anders is voorgeleefd, verwondert mij. Ik kan mij niet anders heugen dat ik de boodschap kreeg dat onderwerpen van intimiteit en problemen, die hou je voor jezelf.

Zij kent haar roots en realiseert zich dat zij de ruimte heeft om bij mij met problemen om advies te vragen. Ook dat ze blij is dat ik in de familielijn dingen heb doorbroken waardoor zij de ruimte voelt om aan te kloppen met deze intieme vraag. En dat ontroert mij. Een cadeau op het innerlijke werk van mijn eigen koers varen. Blij met haar als dochter en loop naast haar, waar ze ook gaat.

PS dit zijn waardevolle dates die ik koester en omarm. En dan ga je van I love you naar ‘Love us’

De wereld kan wachten

brendasince1973@gmail.com — Tue, 20 Sep 2022 13:46:27 GMT

De wereld kan wachten

De wereld kan wachten. Echt! Laat het! Jij bent namelijk veel belangrijker dan al het andere. Ik wil je een advies meegeven, laat de wereld maar razen.

Laten we ons focussen op onze binnenwereld en zorgen dat het daar fijn is. Ontspannen en in liefdevolle verbinding. Vind zoveel mogelijk momenten van ontspanning door de stilte op te zoeken en met jezelf te zijn. Adem, rustig en kalm. Wandel, en snuif de herfstgeuren. Lees en reis naar een andere wereld. Gun jezelf een wellness dag en laad heerlijk op. Doe waar je blij van wordt. Geef dat even alle aandacht die je nodig hebt. Zorg voor jezelf, zoals jouw moeder dat deed toen je kind was. Koester jezelf. De wereld kan wachten. Echt!

En mocht je dan wel met anderen in contact willen, doe dat dan met mensen die je blij maken. Los van elk oordeel en persoonlijke meningen. Laat het hoofd even zn mond houden en daal af naar wat het hart je te zeggen heeft. Heb het niet over de hysterie van de wereld, maar lift elkaar door je gevoel te delen. Wat heeft het leven je gebracht en wat leert het je. Raak elkaars harten aan en omarm de magie die er ontstaat. De wereld kan wachten. Echt!

Een blik op mijn harde schijf

brendasince1973@gmail.com — Sun, 14 Aug 2022 13:52:26 GMT

Een blik op mijn harde schijf

Wanneer je mijn naam weet, dan ken je mij niet. Ik ben een ziel en die herken je alleen in frequentie. Mijn ziel reist in het lichaam waar je naar kijkt wanneer we spreken. Mijn ziel leeft op verschillende tijdlijnen of zoals we dat vaker noemen op deze aardse bol, ervaringen uit vorige levens.

Ik zie de ziel als een harde schijf van mijn bestaan. Het verzamelt ervaringen en heeft daar geen oordeel over, die schone taak is weggelegd voor mijn brein. Elke ervaring heeft een meerwaarde voor de harde schijf en ongemerkt ontvang je hiermee een upgrade.

Ik neem je mee en reis af naar Frankrijk. Het is een zomerse dag en ik dwaal door een gouden wereld. Midden in een graanveld vind ik verkoeling en ik zoek naar de rand van de akker. Ik heb het naar mijn zin, speel wat, dans en voel tevredenheid door mijn lijf gaan.

In het huis waar ik woon is mijn moeder druk bezig in de keuken en ik krijg opdracht om iets te halen op de markt. Ik wandel over de straat met ongelijke keien en zie de franse huisjes zij aan zij staan. In het midden van het dorpje is een pleintje waar het dagelijks brood wordt verkocht en wat karren met houten wielen staan te wachten.

Een oude man in een tradiotineel pak met hoge hoed spreekt mij agressief en boos toe. Zwaait met zijn armen met de wandelstok in zijn hand en gebaart mij te vertrekken. Ik versta hem niet, maar voel des te meer wat hij bedoeld. Hij heeft niet geweten hoe te communiceren met een doofstom 12 jarig jongetje.

Ik verdwijn zoals de man wenst, want het is niet de eerste keer. Het bekende gevoel van diepe afwijzing bekruipt mij. En wandel letterlijk en figuurlijk mijn leven - lees mijn lichaam - uit in de richting van het graanveld. Ik laat het lijf achter alsof ik een jas uit doe. De bevrijdde ziel expandeert tot haar ware omvang in vrijheid van gouden licht.

Een boeiende regressie die mij veel heeft geleerd. Wist je bijvoorbeeld dat je de eerste 40 jaar leeft met de harde schijf van het voorgaande levensprogramma? En dat je rond die leeftijd een upgrade ontvangt met de nieuwste levenservaringen?

Door dit te weten begrijp ik waarom ik de woordentaal vaak niet heb begrepen. Ze zijn voor mij te beperkt om te beschrijven wat ik ervaarde en wat de ander probeerde te vertellen klopte vaak niet met wat ik erbij voelde. De grote mensen taal vond ik gewoon te ingewikkeld.

Ook begrijp ik door het 12 jarige jongetje waardoor ik de stilte zo ontzettend fijn vind en moeite moet doen om geluid ‘uit’ te zetten. Met de doofstomme ervaring heb ik dat namelijk niet hoeven leren.

Gelukkig mocht ik deze keer ouder worden dan 40 jaar en hele nieuwe ervaringen doen om de harde schijf te verrijken met zoveel transformerend moois.

Vertragen en overgave

brendasince1973@gmail.com — Sat, 23 Jul 2022 14:04:21 GMT

Vertragen en overgave

We schrikken ons werkelijk wezenloos. Vanuit het niets zet ons Jootje - de Peugeot - haar volledige alarmstand aan, inclusief oorverdovende sirene. Alle denkbare lampjes knipperen en met grote rode letters staat er STOP in het dashboard.

Terwijl dochterlief lichtelijk in paniek overeind schiet op de passagiersstoel: ‘Mam, aan de kant, nu! Echt je moet eraf!!!’, kan ik geen kant op! Aan de zijkant van de weg was het zo smal dat zelfs een fietser zich daar niet zou wagen, dus had ik als enige optie; doorrijden.

Na een zeer lange kilometer is er gelukkig een tankstation. Jootje mag rusten… en ik bel mijn eerste hulp bij pech onderweg. Ronald wijst mij telefonisch de weg onder de motorkap en alles lijkt op orde. We geven de auto een half uur om af te koelen…in hoeverre gaat zoiets eigenlijk bij een buitentemperatuur van 32C?

Enfin, we konden weer verder en met nog een enkel onrustig lampje kwamen we bij ons tijdelijk onderkomen aan. De nacht zou ons goed doen, dacht ik. Maar toen kwam het brein even roet in dat plan brengen. Want we waren toch nog ruim 1000 km van huis. Hoe kwamen we in godsnaam weer thuis met deze auto? Zou ze het redden en wat als dat niet zo zou zijn? Elk doemscenario kwam aan bod.

De volgende ochtend reizen toch wat onzeker, maar heel dapper verder. We willen toch gewoon weer naar huis. Onderweg laat mijn prive DJ een heel bijzondere muziekkeuze uit de enorme JBL knallen die op de achterbank ligt. We gaan van meezingers uit de jaren 80, via Queen, Dire Straits, naar klassiek en Ibbeltje waarna ook de boys uit Volendam en Doe Maar voorbij kwamen. Dit verrassende genre houdt een chauffeur wel wakker, …en ontspannen moet ik bekennen. Mooie herinneringen aan de muziek levert weer boeiende gespreksstof op.

Wonderlijk ook dat muziek zorgt voor overgave en vertrouwen. Het luisteren en meezingen bracht een aangename afleiding en tevens opdracht voor het brein. We moedigden Jootje aan en zo lang we in de vertraging bleven en het gaspedaal niet verder intrapten dan 90, was zij ermee akkoord. Prima, dacht ik. Als we maar samen thuiskomen.

Dat is gelukt en we kijken terug op een mooie tijd met z’n twee. Zweden is prachtig. Schoon en rustig van karakter. Het was voor ons leerzaam, gezellig, uitdagend, relaxed en toch ook best stoer. Twee dames op roadtrip.

De ongeziene poort van Zijn

Thu, 06 Jan 2022 08:45:18 GMT

De ongeziene poort van Zijn

Deze ongeziene poort staat altijd open. Er is geen sleutel in een sleutelgat van een beveiligde deur voor nodig. Je bent altijd welkom. Reis je mee?

Ik parkeer mijn vierwieler langs de weg en we stappen het stralende winterse weer in. Een frisse wind en de zonnestralen op mijn huid beloven een gezonde lente. Dochter en ik, lopen armpie-door en ik krijg uitgebreide uitleg over een nieuwe wimperkrulmethode. Waarbij ik als beelddenker een stripje op haar oogleden zag met vastgeplakte wimpers. We wandelen door en luisterend naar haar passie voor make up krijg ik te horen dat het toch iets anders is. Ik geniet van ons samenzijn en dit fijne uitje waar ze mij voor uitnodigde.

Alles straalt om ons heen. De mossen en varens hebben zelfs hun groene kleed al aangetrokken. Dochterlief zegt: ‘Het lijkt wel een sprookjesbos waar elfen en kabouters wonen. Kijk eens hoe mooi die varens aan de voet van elke boom groeien.’

En ineens begrijp ik het gevoel van diepe rust tijdens wandelingen in de natuur. Het is de ongeziene poort van Zijn waar ik door wordt geraakt. We lopen de deur door van het veld dat de natuur heeft gecreëerd. Het is de frequentie van Zijn, er mogen zijn en gewoon je ding doen. Zonder erover na te denken, te oordelen of anders willen zijn. De natuur is. Zodra ik een bos in wandel ervaar ik een verandering van energie en zojuist begreep ik waardoor dat komt. Ik stap het huis van de natuur in waar het vredig, stil en rustig is. Dit leeft de natuur, omdat het z’n natuur is. Net als bij vrienden en familie waar je een andere energie ervaart, omdat zij vanuit hun natuur zijn gegroeid in hun frequentie.

Ik schrik ‘wakker’ uit mijn droombubbel, want plotsklaps staat er een blond gekrulde dreumes voor ons (a look a like van Shirley Temple) en ze zegt met grote verwonderende ogen: ‘Ohw WAUW!’ Alsof dit kind van Licht voor het eerst iets moois ziet. Misschien zag zij dezelfde prachtige energie die ik vanuit mijn bubbel zag.

Niet eens zover hier vandaan staat het bos van Zijn. Een aanrader om een volgende keer dat je de natuur in gaat je te realiseren dat je de ongezien poort van Zijn in gaat en dat je een welkome gast bent.

Vreugde op je pad

Sat, 20 Nov 2021 17:29:19 GMT

Vreugde op je pad

Als je 'nee' zegt tegen iemand, zeg je 'ja' tegen jezelf.

Vandaag kwam ik deze zin wederom tegen in een schrijven van een facebookvriend en gaf het mij ook nu een unheimisch gevoel, want het voelt beter en liefdevoller als ik tegen niemand 'nee' hoef te zeggen. Niet tegen de ander en niet tegen mezelf, omdat ik geloof dat het om iets anders gaat.

Als voorbeeld het loyaliteitsconflict van mijn puberdochter.

Ze komt verdrietig thuis uit school en snikt de ogen uit haar hoofd. Ze schopt haar zware tas met boeken in de hoek, komt rennend de trap op en pakt mij vast in de waskamer waar ik de vuiligheid in de wasmachine stop. Haar verdriet is zo groot dat ze zelfs geen woord kan uitbrengen. Haar niet-eerder-gehuilde tranen maken mijn blouse nat, haar hart doet zeer en haar ziel brengt haar een wijze les, maar dat wist mijn lieve puberdochter toen nog niet...en ik ook niet. Dit verhaal gaat een jaar of zes terug in de tijd.

Ze huilt diepe tranen en mijn hart vraagt zich met enige zorg af wat mijn kind zo'n verdriet heeft gebracht. Mijn hoofd help een handje in de verkeerde richting en brengt de meest nare scenario's als verklaring en tegelijkertijd ben ik blij dat ik mijn huilende kind omarm en het geduld kon opbrengen om haar op adem te laten komen.

'Mam, ik vind het zo ontzettend naar om tegen je te zeggen, ik wil je geen pijn doen, maar ik woon liever bij papa!' Het raakt mijn hart, omdat ik begrijp dat ze hier al zo lang mee heeft gelopen en het nu als een vulkanische ontploffing naar buiten komt. Tegelijkertijd ben ik zo opgelucht dat mijn 'drama'-brein geen gelijk heeft gekregen. Het loyaliteitsconflict van een kind met gescheiden ouders stond hier met hartenpijn voor mij.

Ik geef haar een liefdevolle knuffel en zeg dat ik het begrijp, echt! Dat ik van haar hou en dat ik blij ben dat ze het heeft gezegd. Ze kijkt mij verbaasd aan, dus ik leg haar uit dat ze het gevoel heeft hiermee te hebben gekozen voor haar vader en mij daarmee heeft afgewezen, maar dat het anders in elkaar zit.

Ik leg haar uit dat ze nooit hoeft te kiezen tussen ons, wij zullen er als ouders altijd voor haar zijn. Het is nu niet nodig en zal ook nooit nodig zijn. Wij zijn je ouders en dat blijft zo. Ik leg haar uit dat ze heeft gekozen voor haar eigen pad, dat die nu even bij haar vader ligt en dat ik daar trots op ben. Als zij er blij van wordt om bij haar vader te wonen, dan regelen we dat. Ik wil dat ze gelukkig is en het fijn heeft, ook al zou dat aan de andere kant van de wereld zijn. Ze luistert aandachtig en ik zie dat ze deze nieuwe informatie nog wat verwarrend vindt. Ik zie ook dat haar lichaam ontspant en dat de verkramping verdwijnt. We knuffelen en praten er nog verder over.

Het duurde nog twee weken toen ze haar koffer pakte en ik haar uitzwaaide. En ook al wist ik al lang te voren dat dit ging gebeuren - een moeder voelt dat intuïtief - mijn hart voelde hier ook even een afwijzing. Maar hemeltje lief wat ben ik trots op de keuze voor haar eigen pad. Daar is moed en veel zelfliefde voor nodig.

Een mens kiest niet voor 'ja' tegen jezelf en 'nee' tegen de ander, we kiezen voor ons middenpad. We zijn van niemand, alleen van onszelf. We hoeven geen keuze te maken van afwijzing, maar mogen kiezen voor de weg van vreugde en overvloed.

Amen

Kun je van mij houden?

Sat, 13 Nov 2021 08:46:38 GMT

Kun je van mij houden?

Eigenlijk ben ik niet zo'n vrager om dingen voor mezelf. Maar wanneer je op het pad van zelfliefde bent gestapt komt er vanzelf een moment dat je het wel doet. Vandaag vraag ik maar eens aan mijn lichaam wat het nodig heeft.

Sinds enige tijd ervaart mijn lichaam namelijk wat ongemakjes hier en daar en dat maakt dat ik na denk over wat ze nodig heeft. Misschien zijn er wat mineralen of vitamines te kort. Heeft ze meer stiltemomenten nodig of meer bosfood-wandelingen. Of tijdelijk een verandering van voeding. I wonder.

Vandaag kies ik voor de meest directe weg en vraag het haar zelf. Ik ga de stilte in en stel mij open voor wat mijn lichaam nodig heeft.

Ze geeft mij een spiegel in de hand en vraagt mij aandachtig te kijken. Ik zie blauwe ogen, ongelijke wenkbrauwen, een enorme bos haar boven het gezicht met hier en daar de onvermijdelijke grijze gloed door de kleuring heen. Ik zie jong volwassen rimpeltjes, ik zie donshaartjes op mijn gezicht en wat overtollige zachte delen als ik naar beneden kijk.

Ze vraagt: kun je van mij houden, precies zoals ik ben?

Ik kijk nog eens goed en als vanzelf daal ik af naar het warm kloppend hart die zoveel liefde heeft te geven. Ik zie het verlangen om dit te delen. Ik zie dat het de handige tool van compassie is die anderen het gevoel geven dat ze er mogen Zijn, zoals ze zijn. De draagkracht waarmee het leven volbracht wordt siert haar...en soms was het een valkuil.

Ze herhaalt haar vraag: kun je van mij houden, precies zoals ik ben?

Ik daal nog dieper af en kom in een zacht aanvoelend veld waar magische kleuren in elkaar overvloeien, alsof ze samen dansen. Organisch en harmonieus. Ik voel mij hier gedragen. Ik zie de opgedane ervaringen die wijze leraren mij met krachtige lessen in het leven gaven. Hier mag ik even rusten en dans met de kleuren van energie mee. Ik voel mij veilig en zie wie ik ben. Het is er stil van...

Ze fluistert geduldig haar vraag: kun je van mij houden, precies zoals ik ben?

Testen in ons dorpspark

Sat, 18 Sep 2021 15:54:42 GMT

Testen in ons dorpspark

'Hey leukerd, ga je vanmorgen mee wandelen?', lees ik de app van een vriendin. Ik trek snel een wandeltenue en gympen aan, poets mijn tanden en pik haar 10 minuten later op bij haar huis.

We beginnen bij het park in ons dorp. Al pratend merken we op dat het in de verte een drukte van belang is. Terwijl het anders altijd zo'n rustig parkje is. Er staan her en der een stuk of 5 statafels met een paar mensen erom heen. Het lijkt een gezellige boel met een soort van puzzeltocht waar activiteiten of opdrachten zijn bij elke statafel en de bankjes. Het bruist met dit zonnige weer. ��

Wanneer we door het hek lopen over die akelige vee roosters - waarbij ik altijd een draai in mijn buik krijg bij het idee dat ik daar tussendoor zak en klem kom te zitten...(nog nooit gebeurd gelukkig, dus waar maak ik mij druk om ��) - staat links van ons een caravan met grote rode letters EHBO. Op het trapje voor de caravandeur zit een man met een heel naar rood gezicht en een flinke schaafwond op z'n kin, alsof ie plat op z'n muiltje is gevallen. Bezorgt is de hulpverlening ter plekke en kalmeert de man met een hand op z'n schouder.

Ik zeg nog terwijl ik van schrik stil sta en het tafereel bekijk: 'Oeeps, dat ziet er akelig uit meneer. Sterkte en rustig aan hoor.' Hij lacht wat ongemakkelijk en de hulpverlening wil mij iets zeggen, maar slikt de woorden in.

Wij lopen verder en nog geen 10 meter verder weer een gewonde met een knieblessure die verbonden wordt.

Vriendin en ik kijken elkaar aan en beginnen te begrijpen wat er aan de hand is. We schieten in de lach. �� Als we beter kijken, blijkt het een soort van teststraat, maar dan van een EHBO oefening. Jaja, beterschap meneer met het rode gezicht, het kind met knieblessure en de flauwgevallen dame. Ik heb mijn rol als niets vermoedende passant uitermate goed gespeeld. Nu begrijp ik de reden van de ingeslikte woorden van de eerste hulpverlener, hij bleef ook in z'n rol.��

Ik ben niet...

Sat, 11 Sep 2021 15:57:44 GMT

Ik ben niet...

Ik ben niet schuldig, omdat jij onschuldig bent.

Ik ben geen leugenaar, omdat jij de waarheid spreekt.

Ik ben niet zwart, omdat jij wit bent.

Ik ben niet gelukkig omdat jij verdrietig bent.

Ik ben niet minder, omdat jij status hebt verkregen.

Ik ben niet links, omdat jij rechts verkiest.

Ik ben geen ongelovige Harry, omdat jij een geboren Christen of Hindoe bent.

We zijn van gelijkwaardige materiaal gemaakt. We zijn lichtwezens van liefde voortbewegend in een voertuig, genaamd Lichaam.

Amen ��❤️

Opgevangen

Wed, 01 Sep 2021 16:01:20 GMT

Opgevangen

Zennnnn...het is die dag van de maand die ik mijzelf heb beloofd, heb toegeëigend. 1 dag in de maand; Me-time, badderen, mijmeren en schoonheid. Van binnen en van buiten. ��

Poedelnaakt voel ik de gloeiende hitte versmelten met mijn huid. Ze haalt uit naar mijn huid en met haar 95C verorberd ze mij bijna. De houtkachel gloeit en heeft een geur die mij doet denken aan een blokhut ergens in de Alpen. De verkoelende redder in nood van zoutig zweet helpt met afkoelen ��...net als de verse sneeuw, even om de hoek. ❄

Met gesloten ogen dobber ik later gewichtloos rond in het warme zoutwaterbad...in mijn uppie deze keer. Verbazingwekkend, want het is razend druk vandaag. Wanneer ik mijn vertrouwde plekje heb ingenomen naast het trappetje, komt er een oudere dame aan.

Ze loopt niet meer zo stabiel en ik voel bewondering voor deze dame op leeftijd die zichzelf een dagje sauna gunt. Dapper doet zij haar eerste stap in het bad en voordat het gebeurd, zie ik haar in gedachten een misstap maken. In het echt volgt het beeld met dat ik opspring, haar opvang en haar hoofd net boven water weet te houden. ppffft, opgelucht trek ik haar op haar benen. We kijken elkaar aan en we glimlachen. 'Door het golvende water werd de grond onstabiel', zegt ze verklarend met een scheve bril op haar neus.

Ik ben gewoon blij dat ik haar mocht opvangen. Zo voelde ik mij gedragen door de dag heen en was er ruimte om haar op te vangen. �� Onstabiele grond door golvend water, vertroebeling... interessante wijze woorden trouwens, die ik heb opgevangen.�� Ik mijmer er nog even over verder.

Onze opa & oma

Fri, 18 Jun 2021 09:56:14 GMT

Onze opa & oma

Onze opa en oma ��❤️��

Opa die zijn werk op het land, of zoals wij het in onze westfriese regio noemen - te bouw gaan - altijd stilletjes op de achtergrond volbracht. In het weekend van een klein glas citroenjenever genoot. En toen ik op de lagere school eens een werkstuk over alcohol maakte en mijn opgedane kennis zorgelijk met hem deelde, verhief hij als enige keer in mijn leven zijn stem. Hij zag zijn wekelijkse moment met het gele drankje blijkbaar als sneeuw voor de zon verdwijnen en dat moest voorkomen worden.

Met mijn verjaardag wist ik altijd welk cadeau er uit zijn broekzak werd getoverd, een doosje tictac. Alleen welke smaak was de nieuwsgierige verrassing en was er altijd heel zuinig op.

Opa is de man in onze familie met bijzonder ontnuchterende uitspraken. Zo houdt hij van eenvoudige maaltijden zonder versiersels en andere opsmuk, want ‘waar het komt is het toch donker’. En over werk hoef je niet uit de hoogte te doen, want ‘het meeste werk is toch bij de grond’.

Nu hij nog slechts een paar jaar te gaan heeft om als 100-jarige door het leven te mogen gaan, rij ik m met grote trots in een rolstoel door de straten van zijn geliefde dorp en luister ik onderweg naar zijn jeugdverhalen die steeds vaker zijn herinnering passeren.

Zonder woorden is daar nog altijd de liefde die hem met zijn levensmaatje verbindt. Het gewoon Zijn met elkaar, geeft ze vertrouwen in de eenvoud van het leven in hun kleine appartement.

Onze oma heeft nog altijd de ondeugende humor en grote zelfredzaamheid van een jonge geest. De laatste keer dat ik met haar uit wandelen ging en haar wees op de mooie bloemen in hun tuin met de wens om er een stekje van te willen, zei ze zachtjes: ‘dan kom je toch weer terug als het donker is’. ��

Met het grootste gemak haalt ze haar booster uit het krappe fietsenhok en vind ze het een leuk kunstje om bij een wegversmalling op het fietspad, behendig tussen te palen door de rijden. �� Ik bekijk het met enige trots. ��

Maar ja, in vroeger jaren was ze gewend om nauwkeurig werk te leveren met haar vlijtige handwerk. �� Voor elk van hun 8 kinderen maakte ze kleding en later voor elk kleinkind. Geen idee wat er aan naaivlijt naar de berg achterkleinkinderen is gegaan. Menig borduurwerk is keurig ingelijst en hangt aan de wand van hun bescheiden thuis.

Ze wil het liefst gepaste kleding bij elke gelegenheid en draagt zoals een vrouw het betaamd nog altijd haar favoriete sieraden. Ons omaatje. ��

In vroeger jaren aten we als ontbijt bij een logeerpartij beschuit overgoten met warme melk en een flinke schep suiker. Waarna we weer verder speelden en hutten bouwden op de super gave grote zolder.

Hun jongste zoon sprak een paar jaar geleden in een humorvolle speech dat onze (o)pa en (o)moe het eeuwige leven leven en hun wens om nog eens een weekendje weg te gaan met ruim gemak kon worden uitgevoerd. Zo gezegd, zo geregeld en ik ontving een vakantiekaartje met de tekst: ‘we crossen lekker door de bossen’. ��

Onze opa en oma, ik kan gerust zeggen dat ze nog zelden zo worden gemaakt.

Huisaltaar

Fri, 28 May 2021 09:46:52 GMT

Huisaltaar

Heb jij een huisaltaar?

Een huisaltaar kan een magische plek worden waar je:

• lichtjes brandt voor overledenen

• verbinding maakt

• een gebed of intentie neerlegt

• een levensvraag stelt aan goden, heilige leraren of engelen

• mooie herinneringen bewaard

Hoe maak je jouw magische altaar :

1. Je mag het vormgeven zoals jij het wilt, er zijn geen regels. Volg vooral jouw intuïtie bij het maken van een altaar. Ik heb er meerdere in huis en gebruik ze met verschillende intenties.

Hecht je toch waarde aan wat ideeën, lees dan de andere tips!

2. Je kunt een altaartje maken op of in een kastje, op een plankje of je kunt er zelfs één maken van een wijnkistje, zoals op de foto te zien is. Alles is goed, zo lang het voor jou oke voelt.

3. Je bent vrij om welke spulletjes dan ook op het altaartje te plaatsen. Het kan een aandenken zijn aan een mooi moment, een herinnering aan een dierbare, een heilig beeld, steentjes, veren of iets anders. Alles volstaat, zolang het voor jou goed voelt.

4. Dat wat aandacht krijgt groeit en dat geldt ook voor een altaar. Geef je het aandacht, onderhoudt je het en laat je het mee veranderen met je eigen leven, dan wordt het een speciale plek voor jou.

5. Ontdek dat de manier waarop jij met deze plek (samen-)werkt, dat het je brengt wat je nodig hebt en ervaar je er misschien wel heling van. Een altaar waar je bewust mee om gaat brengt je fijne inzichten die leidend zijn in je leven.

IJsbad ervaring

Sat, 22 May 2021 09:51:51 GMT

IJsbad ervaring

'Goeiemiddag Brenda, Johny hier. Ik wil je uitnodigen voor de workshop van morgen. Er is namelijk nog 1 plekje vrij, heb je zin om mee te doen?' Het is vrijdagmiddag en ik luister naar het ingesproken bericht van vriend John Buijsman. Hij vult het bericht aan met het programma: 'In de ochtend is er theorie en ademoefeningen.

's Middags is er een ijsbad en afsluiting met soep bij de houtkachel.'

Enigszins verrast, schiet ik ook wat in de lach. Hetgeen mij aan deze uitnodiging namelijk het meest aanspreekt is het knusse beeld van deze muts zittend bij de hete houtkachel met een mok dampende soep. ��

Maar ja, ik volg een 21-daagse met Deepak Chopra en daarin wordt precies vandaag voorgesteld om eens iets nieuws te proberen. Dus hey wie ben ik? IJsbadje heb ik nog nooit gedaan, dussss... Laten we het doen dacht ik nadat dochterlief nog aanmoedigde met: 'Zelfs als je met één been in het water stapt mag je ook weer uitstappen.'

Ik laat John weten dat ik kom en geef mij over aan een nieuwe ervaring. Zo gezegd, zo gegaan, want makkelijk gedaan was het zeker niet. Hoe verder de dag vorderde en het ijsbad dichterbij kwam, des te meer innerlijke stemmen ik tegen kwam die hun uiterste best deden om van deze uitdaging van alles te vinden.

In de middag stapt de eerste deelnemer dapper en vol vertrouwen het bad in en toch zie ik hem daarna happend en snakkend naar lucht. 'Oh God, gaat er door mij heen, ik kom hier niet levend uit.' 'Het is niet nodig om het ijsbad in te gaan, je mag liefdevoller zijn voor jezelf', of de tegenhanger 'Je moet gaan, anders ben je als enige een lafaard.' Reuze interessant om al deze overtuigende stemmen gewaar te zijn. Toch weet ik het op dat moment heel zeker: ik ga niet!!

Nadat de laatste deelnemer is uitgestapt onder enthousiast applaus, met een trotse glimlach en bibberend de warmte opzoekt, komt ijsmeester Niels Scholten naast mij staan, stelt een vraag en zegt precies het goede waarmee ik ineens de ruimte en vrijheid voel om het toch te proberen.

Alle protesterende innerlijke stemmen zijn naar de achtergrond verdwenen. Nog even snel de focus op de gedane en voorbereidende ademhalingsoefeningen en ik jump erin. Holymoly, wat is dat koud. Mijn voeten bevriezen direct en ik voel ze al snel niet meer. 'Focus op de ademhaling,' zegt de uiterst kalme Niels 'en laat gebeuren wat er komt. Alles is goed.' Mijn lichaam komt enigszins tot rust en ontvangt de koude zoals die is. In de korte tijd dat ik in het ijsbad zat maakte ik kennis met nieuwe fysieke sensaties en mentale verschuivingen.

Wanneer ik eruit stap komen ondefinieerbare emoties los. Het gaat over voorbij gaan aan het ervaren van een fysiek lichaam. Overgave, iets doorbreken en zelfliefde.

Uiteindelijk zit ik met een nieuwe ervaring en een quick lichaam met mijn muts op bij de houtkachel. ��

Dank John voor de reuze interessante uitnodiging en Niels voor het goed aanvoelen wat ik nodig had, je liefdevolle en geduldige begeleiding.

Bloemetjesdag

Mon, 17 May 2021 11:12:00 GMT

Bloemetjesdag

Mijn kind heeft het gehad...

Vorige week dinsdagavond stond alles stil en deed zij haar verhaal. Een grote waterval aan tranen stroomden over haar wangen. En een nog grotere woordenstroom vloeide over haar bibberende lippen. Ze heeft het helemaal gehad...de grens is ver overschreden en het is genoeg. Meer dan genoeg, hoor ik door het onsamenhangende verhaal heen. Paniek in de ogen, hoe nu verder, help mij!!

Toen onze kinderen nog peuters waren en hun eerst stappen op de Vrije School deden introduceerde de kleuterjuf 'bloemetjesdag' in ons gezin. Dat is een dankbare dag waarop de kinderen hun innerlijke bloem aandacht kunnen geven, gewoon lekker thuis. Buiten de schoolvakanties of weekenden om. Sommige kinderen hadden die wekelijks nodig, anderen om de paar weken. Maar nodig had elk kind ze wel.

Een bloemetjesdag zorgt ervoor dat ze weer even kind kunnen zijn, zonder te voldoen aan de verwachtingen van de buitenwereld. Een welkome aanvulling op de ontwikkeling en een super goed middel om te leren luisteren naar de signalen van het lichaam. Naarmate ze ouder werden, begonnen ze zelf om bloemetjesdagen te vragen.

Toen onze meiden groter werden en naar het voortgezet onderwijs gingen, hielden wij deze fijne tool in ere. Toen ze op school vertelden dat ze een bloemetjesdag hadden genomen, werden wij ouders per direct naar school gesommeerd. Daar zat ik op het strafbankje... de uitleg werd niet begrepen. Sindsdien noemen we het alleen binnen het gezin zo, voor de instanties heet het 'ziek'. Maar we kunnen ons afvragen wat er werkelijk 'ziek' is.

Efin, wat ik jullie graag mee wil geven: Gun jezelf en gezinsleden zo nu en dan een bloemetjesdag. Laten we vaker dagen hebben waarop we ons voeden met lummelen, mijmeren en voor ons uit staren. Opladen van de ervaringen die we hebben gedaan. Een heerlijke extra dag voor jezelf. Dat is Trouw zijn aan Jezelf en hoe waardevol is dat. Wanneer je dit regelmatig doet, ervaar je veel meer ontspanning en ben je productiever. Interessant toch?

Met dochterlief gaat het inmiddels weer beter en ik kon de avond iets verlaat vervolgen met een online studie.

Dank aan juffie Liesbeth en delen van dit bericht mag, met behoudt van originele tekst.

De getuige

Thu, 25 Mar 2021 10:46:47 GMT

De getuige

Ze kennen elkaar niet, zien elkaar voor het eerst. Stellen zich voor zonder al te veel gewichtige vragen. Gewoontjes, wie ben jij? waar kom je vandaan? Er lijkt een klik van herkenning te zijn. Ze gaan samen een reis maken. Een nieuwe, die ze beiden nog niet eerder hebben gedaan. Dus ook wel spannend lees ik op hun gezichten en onrustige ledematen.

Tijdens het kennismakingsspel worden wat levenservaringen uitgewisseld. De ene heeft een scheiding achter de rug, een ander heeft de intentie om de ware 'ik' eens te voorschijn te laten komen. Interessante uitdagingen die sommigen van ons mensen op hun pad hebben gekregen en deze twee boeien mij zeer. Leerzame processen die om nieuwe bouwstenen voor een stevig fundament vragen.

De koffer is gepakt met alle benodigdheden die voor deze bijzondere reis handig zijn om mee te hebben. De reis kan beginnen. We ontsteken voorafgaand aan het avontuur de meegebrachte kaarsen. Alsof we daarmee de motor opstoken om te reizen. We toeren langs hoge bergen met prachtige vergezichten van behaalde overwinningen. We rusten wat, proeven van de smaakvolle soepjes en andere lekkernijen. Dalen dan weer af om de reis te vervolgen naar de schaduw van een donker verleden over schuld en teleurstellingen.

We staan op verzoek stil, want de vermoeidheid slaat toe. Best intensief om een transformerende reis te maken. We beleven veel en de opgedane inzichten hebben tijd nodig om een plekje te krijgen. De binnenwereld vereist om nieuwe ruimte te maken met een fikse voorjaarschoonmaak en de zwabber langs overtuigingen te halen. ��

Als ware diepzielduikers gaan ze aan de slag met de nieuwe kennis en opdrachten. Met liefde vanuit het hart opent zich de deur naar zelfliefde. Een vernieuwde wereld ziet het stralende gouden daglicht en liefdevol omarmen ze zichzelf. Na lange tijd proeven ze weer eens dat ze leven en met welk doel. Er gebeurt heel wat en dat hadden ze niet verwacht. Het valt de reizigers halverwege de reis al op dat de buitenwereld zoveel liefdevoller en milder is geworden. Hoe gaaf is het, om dat wat we weten ook werkelijk te ervaren. De verandering van de wereld begint echt bij jezelf. ❤️

Als reisleidster heb ik de dankbare plaats om getuige te mogen zijn van de groeimomenten die de reizigers maken. En diepe buiging van respect. ��

Paniek in de tent

Wed, 03 Mar 2021 18:30:45 GMT

Paniek in de tent

Het is pikkedonker...ik lig in bed en schrik wakker van een geluid in een ander deel van het huis. Het gestommel verdwijnt en zo plotseling als het verdween is het er weer. Ik trek de dekens over mijn hoofd en zweet mij de tyfus...als de dood lig ik verstijfd in mijn bed. Haal zo min mogelijk adem met het idee dat ik gehoord wordt. Ik weet het namelijk zeker, er is een inbreker in mijn huis met als doel om mij iets aan te doen.

Het geluid komt over de trap dichterbij, en rammelt een aantal keren stevig aan de ramen van de slaapkamer van mijn dochter. Die gelukkig bij haar vader slaapt. Ik ben alleen thuis deze nacht en huil mij de zielige moed toe. Help. De duivelse vleugels van mijn gedachten breken zich over een mogelijke aanval met een groot vermoeden aan een bloederige dood. Mijn monsterlijke gedachten moedigen aan tot het vinden van een stevig voorwerp dat dienst kan doen als 'wapen'. Ik zoek vanaf mijn bed in elke donkere hoek van de slaapkamer. Welk kledingstuk ligt er voor het grijpen, want een inbreker mijn nachttenue laten zien is zooo gênant. Ik spreek mezelf moed in, maar het wordt geplant in dorre aarde.

Het is een nacht ergens in 2012 met flinke paniek en grote vrees in een burn out periode. Heb mij niet eerder zo angstig gevoeld. Godzijdank is er niets gebeurd en de volgende ochtend ontdekte ik beschaamt dat Jan de Wind de vermomde inbreker was. Gedachten die toentertijd rond dwaalden in mijn hoofd en als gruwelijke grote monsters een schijnbare werkelijkheid creëerden.

Dit is een pijnlijk, doch prachtig voorbeeld (kan ik achteraf makkelijk zeggen) dat angst de heerser van het bestaan kan worden. De kracht van gedachten, maar dan de schaduw groter en donkerder maken. Wat een Kracht hebben gedachten. In een burnout is niet alleen het lage energieniveau, maar ook paniek aanvallen en/of straatvrees een uitnodiging om terug te gaan naar de basis. Het anker van je innerlijk kompas.

Lange tijd de buitenwereld als belangrijkste kompas inzetten, maakt dat je volledig naast jezelf gaat leven. Vaak moeten mensen met een burn out ervaring, heel veel doen van zichzelf - met de overtuiging dat de anderen dat van ze verwachten -. Ze hebben prachtige kwaliteiten als gedisciplineerd zijn, perfectionisme nastreven en ze zijn heel geliefd. Gelukkig bestaat er een natuurlijke wet om evenwicht te herstellen, zonder uitzonderingen.

Ik ben echt blij om te zien dat steeds meer mensen op zoek gaan naar inzicht in hun eigen levenspad. Inzichten zijn namelijk de bouwstenen van verandering. Echt super knap dat inmiddels meer mensen begrijpen dat angst en schaamte slechte raadgevers zijn en dat ze kiezen om zichzelf weer vrij te voelen. Gehoor geven aan innerlijke wijsheid en intuïtie. Dankbaarheid vergroten en verbinden met liefdevolle mensen. Zoek hulp wanneer je er niet uit komt. Er is altijd iemand die naar je wil luisteren.

Saying goodbye

Sun, 07 Feb 2021 14:00:56 GMT

Saying goodbye ❤

De wereld gaat niet meer worden zoals ie is geweest en ik geloof dat dat ook precies de bedoeling is, omdat het nooit zo is gegaan. Het leven is nooit terug gegaan naar wat het eerder was. Dit voelt wellicht wat onzeker, omdat we weten wat het oude was en het nieuwe nog onbekend is. Weet dat de enige zekerheid die we in het leven hebben altijd onderhevig is aan verandering. Soms klein, soms intens en zoals nu groots!!! Een unieke kans om te groeien en transformatiewerk te doen.

Nu we in transitie zitten en transformerende processen hun gang gaan lijkt deze periode wellicht op rauwe rouw. Het onbekende is nog niet helder en we modderen wat aan om onze weg te vinden in de nieuwe situatie. Hoe het leven vorm te geven is nog onduidelijk, maar dat hoort bij ervaring. Vertrouw op het proces van het leven. Volg de kracht van het hart, de innerlijke stem. Het zal ons liefdevol leiden.

Om het nieuwe volledig te kunnen laten ontvouwen is het goed om daar bewust ruimte voor te maken. Neem alle ervaringen gewoon met je mee. Ze waren helend en liefdevol, ook al voelt het soms niet zo. Het spannende en onbekende 'nieuwe' zal haar ruimte innemen om tot volledigheid te groeien en heeft ons net zoveel te brengen als het leerzame 'oude'.

Set yourself free

Laten we vanaf nu met grote dankbaarheid terug kijken op wat het leven ons heeft gebracht. Individueel en in het collectief. Ook als niet alles fijn aanvoelt, geef het toch je dankbare liefde. Misschien wel Juist dan!! Brandt een kaarsje om je dankbaarheid in het licht te zetten. Glimlach naar elke levensles - hoe uitdagend ze ook waren -, omarm de ervaringen die je hebt gekregen, luister naar je innerlijke stem en laat je leiden. Alles gaat volgens een perfect plan. Ben blij voor jezelf om waar je nu staat. Je hebt er zo hard voor gewerkt. Daar mag je trots op zijn.

Gun jezelf elke dag een moment geheel in liefde voor jezelf. Sta er bewust bij stil en voel vooral wat zo'n moment met je doet. Wees in verstilling met jezelf. Sluit rustig je ogen. Enjoy the moment. ❤

Voel de kracht die in je leeft en je innerlijk kompas die je de weg wijst. Durf jou pad te lopen. Have the guts. En vergeet nooit, maar dan ook werkelijk nooit, dat we het altijd samen doen.

Ik hoop van harte dat het je goed gaat en jij vandaag een glimlach op je gezicht kan toveren.

Het pad van de haaknaald

Mon, 18 Jan 2021 20:00:00 GMT

Het pad van de haaknaald

Met een ruk schiet ik omhoog en zit rechtop. 'Het gaat mis...ohw nee...help!', gaat er door mijn gedachten. Het ging zo lekker, maar nu kan ik niet meer verder...en verbaasd speur ik de weg terug naar het zaadje van deze misser.

Met een kop dampende thee naast mij op de bank ben ik Aan-De-Haak lieve mensen, en dat werk verloopt soms verbluffend gelijk met het proces van de opdrachtgever. Soms gaat het haakwerk traag, soms soepel en voorspoedig, soms in de knoop en soms dus met een misser.

Ik ontdek uiteindelijk dat er in het begin van deze dromenvanger al een misser in het spel kwam en ik daar toch heerlijk en ongemerkt om heen geborduurd heb. Maar vanaf het punt waar ik ben aangekomen gaat het niet verder meer, een doodlopende weg, zullen we maar zeggen. Geen omleiding meer mogelijk. De enige optie is om terug te gaan naar de bron van deze verwarring. Het begin ��

Verrassend hoe synchroon deze processen aan het leven zijn. We beginnen ergens aan, doen ervaringen op, verbloemen bewust/onbewust een paar 'misstappen' en gaan verder alsof er niets gebeurd is...het hoofd denkt slim te zijn, maar het leven weet wel beter.

Tot er een moment komt dat de 'leugen' (bewust of onbewust) niet meer verbloemt kan worden en alles aan het licht komt. Dan is daar de uitdaging om oprecht alles te herzien, te herschikken en soms - net als dit haakwerk - gewoon opnieuw te beginnen om de werkelijke droom te vangen.

Tip van oma

Tue, 08 Dec 2020 11:34:20 GMT

Tip van Oma

Er is frisse lucht nodig. Tijd om het raam open te zetten en een verfrissende bries komt mij tegemoet. Koning Winter beroert de nacht en door het heldere maanlicht zie ik dat er een dunne laag witte kou op de daken en bladeren ligt. Ik adem de ijzige nachtlucht diep in en het doet mij goed.

Toch kruip ik weer snel onder de 3 wollen dekens met aan het voeteneind een warme kruik. Het is zo'n nacht waarin mijn lichaam niet tot rust komt en een date heeft met een griepvirus. Klappertandend, spierpijn en met hoofdpijn lig ik in mijn holletje. Het is toch zeker meer dan 10 jaar geleden dat ik te maken heb gehad met griep...en ik lach zelfs nog even om mijzelf: 'Wat een zielepiet! Ik lijk wel een vent'. �� Sorry mannen ��

Voordat ik in bed kruip heb ik het advies van Oma opgevolgd en snij 2 dikke plakken uien af en stop ze onder mijn voeten in een sok. Ze werken detoxend en halen vuil uit het lichaam...en sjongejonge ze geven daar toch een vreselijke stank af. ��

Ik lig op mijn rug in bed en stel mij voor dat mijn lichaam gezond is. Mijn benen beginnen te tintelen en worden een soort van warm. Er stroomt energie naar mijn voeten. Ik ervaar de detox bewust. Het vuil en de ziektekiemen verdwijnen uit mijn lijf. Ik zie het visueel gebeuren en ik wuif ze vaarwel.

Door de dag heen had ik al een 'overdosis' aan vitamine C genomen en lekker gezonde groentesapjes gedronken (iets anders ging er trouwens toch niet in) Samen met tea tree in de diffuser, een energetische reinigingsspray naast mijn bed en die stinkende rakkers in mijn sokken hoop ik mezelf morgen toch echt weer beter te voelen.

En verrek het werkt. De volgende dag is een wereld van verschil. Mijn lijf warmt zichzelf weer op, de hoofdpijn is zo goed als verdwenen en ik krijg weer eetlust. De dagen erna alleen nog wat slapjes in de ledematen en warrig in mijn brein, maar dat is oke. Ik geef mijn lichaam de tijd die het nodig heeft.

Ik ben dankbaar met het zelfhelende vermogen van mijn lijf. Dat geeft vertrouwen in het menselijk lichaam. Een wonderlijk instrument. Het spreekt een andere taal dan de woorden die we kennen. De taal van het voelen. Reuze interessant. We kunnen zoveel zelf, meer dan we denken.

Misschien ook niet zo gek dat griep een boodschapper is en wil laten weten dat je gewoon even pas op de plaats mag nemen. Dat je opnieuw mag overwegen waar je werkelijk blij van wordt om beter je hart te volgen.

Vroeger waren peuters en kleuters grieperig en maakten daarna grote sprongen in ontwikkeling. Waarom zou dat bij volwassenen dan ineens anders zijn? Klinkt niet zo gek toch?

Gekookt water en wetenschap

Fri, 27 Nov 2020 10:52:28 GMT

Gekookt water en wetenschap

'Gekookt water graag, dat drink ik het liefst', maar dat weet hij inmiddels. Toch reageert hij elke keer enigszins verrast met een zachte 'ohw'. Ik schuif onverwachts aan bij een gedekte lunchtafel en snel wordt er een bordje met mes geregeld.

We hebben het een beetje over ditjes en datjes. Hoe de week verloopt en hoe het met de gezondheid is. Alles is op orde, begrijp ik al snel.

Na de lunch komen de serieuze gesprekken op tafel en hebben we flinke discussie over wel/niet vaccineren. Iets met zorg voor de gemeenschap, makke schapen en ongehoorzaam volk. Vraagstukken over wat er dan in zou zitten. Wat het de maatschappij gaat brengen als iedereen zich wel/niet zou vaccineren.

We hebben het over de dood. Het hiernamaals, de hemel en de hel. De dood op zich...er is geen ontkomen aan. Mijn lunchmaatjes zijn op leeftijd en dan komt dit onderwerp regelmatiger aan bod. Vrienden en familie gaan hen voor naar de andere kant. Ik bewonder hun openheid ondanks dat ik ongemak zie. Ik ken ze, ik begrijp het wel.

Het onderwerp verschuift langzaam naar de zorg voor moeder Aarde. Dat het tijd wordt dat we zorg hebben voor alle levende wezens. De man des huizes verandert in een Willem Wever en ik geniet van zijn opgedane kennis over het functioneren van het heelal, de verhoudingen tot alle planeten, het ontstaan van tsunami's en tornado's. De manier waarop hij dit verteld met grote bewegingen in lichaamstaal, zwaaiend met zijn armen om de omvang van het onmetelijke te duiden. Het fascineert mij om op deze manier te leren over wetenschap en ik glimlach van binnen. Ik hou van deze man.

Deze man, die mijn vader is. Hij leeft en houd van eenvoud, zonder poeha. Bescheidenheid ten top en toch heeft hij altijd grote interesse gehad voor zoiets onmetelijks en groots als het heelal. De grootsheid daarvan gaat mijn brein te buiten, maar hij snapt het.

Bijzondere man, die vader van mij. ❤️

De leraren angst en vertrouwen

Fri, 06 Nov 2020 08:33:10 GMT

De leraren angst en vertrouwen

De deur stond open zonder dat ik het wist. Ze sloop naar binnen zonder erg. Ongemerkt was ze daar. Soms komt ze ineens binnen en verleidt ze mij. Dan dansen we samen om ons eraan te herinneren dat we het zo goed hebben gehad in vroeger tijden. Dat ze mij op precies de juiste momenten altijd een seintje gaf...De leraar angst en onzekerheid.

Vandaag heb ik haar alleen de hand geschud en de deur weer uitgelaten, omdat ik belangrijk bezoek verwachtte. Ze sputterde wat tegen en mopperde dat ze zich niet gehoord voelde. Dat het onbeleefd is om geen afscheidsknuffel te geven enzo.

Ik had het belangrijke bezoek een uitnodiging gestuurd. En zoals het daarmee gaat, blijft de komst een verrassing. Geheel onverwachts kwam een reactie via de telefoon naar mij toe. Zomaar. Hij belde slechts 5 minuten nadat angst in gezelschap van onzekerheid waren verdwenen. Hij nodigde mij weer uit om mee te gaan op een nieuw pad.

Anderhalf jaar geleden liep ik al eens langs zijn richtingaanwijzer en lonkte hij verleidelijk. Vandaag liet ie weer van zich horen en belde hij gewoon even op. Met bescheiden praat over de vruchtbaarheid van vooruitgang en feestelijkheden op het pad van nieuwe wegen. Iets over dromen verwezenlijken, ook al weten we soms niet waar we ze kunnen vinden of wat ze precies zijn. Ik geloof dat mijn nieuwe maatje 'vertrouwen' heet.

Terwijl wij zo in gesprek waren aan de telefoon kwamen daar in een fractie van een seconde vlinders in mijn buik en werd ik verliefd. Ik krijg zin om het idee van vertrouwen te volgen. Eens kijken waar de feestelijkheden mij gaan brengen ❤️��

Vissen in de Coentunnel

Wed, 04 Nov 2020 10:17:00 GMT

Vissen in de Coentunnel

'Mam, hier wonen de vissen.', zo schakelt zij lollig over op een ander onderwerp. Ik schiet in de lach om dit familiegrapje en we rijden de Coentunnel in.

Vroeger zei mijn moeder altijd tegen haar kinderen op de achterbank dat er achter de raampjes in het plafond van de tunnel vissen woonden. �� Zij vroeg ons om ze te zoeken en om beurten joelden we dat we er één zagen. Goedgelovige kids. �� Mijn jeugdige meiden trapten daar nooit in...

Voordat dochterlief over de familiegrap van de Coentunnel-vissen begon hadden we het over haar ervaring van een uur eerder. Ze belde met de vraag om haar op te halen uit Amsterdam, want de treinen reden niet meer. Zij reisde in de tussentijd naar een plek waar ik haar makkelijk kon oppikken en terwijl de metro eraan kwam springt voor haar neus iemand van het perron af.

Het nare beeld kleeft aan haar netvlies. pppffft, lief kind van mij, ik heb met je te doen. (...en met alle betrokkenen) Zelf is ze er redelijk koel onder, maar ik ken haar inmiddels. Ze vraagt: 'Waarom doen mensen dit? Zo'n machinist is voor het leven getekend. Ik begrijp ook wel dat deze tijd veel verwarring brengt en mensen moedeloos maakt, maar dan nog!' Ik heb het antwoord niet... en mijn gedachten gaan naar het getekend zijn van mijn lieve schat.

Wat kun je zeggen...ik beweeg mee met wat mijn dochter op dat moment wil en we hebben het dus inderdaad even over de eenvoud van jeugdige fantasie over vissen die achter de lampen van de Coentunnel wonen. We zijn een paar minuten stil...en dan gaat zij verder met een reuze interessante vraag: 'Mam, wat is voor jou het meest dierbare moment in je leven.' Nou, bedenk die dan maar eens...er zijn er zoveel. En alsof ik mezelf hoor, zegt ze: 'doe maar gewoon de eerste die in je gedachten opkomt'.

Ik reis af naar India waar ik voor het eerst de grootsheid van liefde, heb ervaren. De hele wereld straalde die dag en de dagen daarna. Langzaam verzwakte dat gevoel. Maar het is nooit helemaal weg, want het integreerde. Ik ken de schoonheid van liefde zoals die bedoeld is. ❤️

Voor haar was het een moment als 7-jarige met haar handen gevuld met de overvloed van gedaan werk. De laatste schooldag van dat jaar is aangebroken en ze is trots op al die spullen in haar hand. De zon scheen fel in haar gezicht. Op een bankje op het schoolplein wacht ze verwachtingsvol met rode wangen op haar vader. ��

We vinden het allebei mooi dat de kleine momenten als groots ervaren kunnen worden... De kracht van eenvoud. Dat is kiezen voor het leven. Dank mooi kind van mij, dat je die schoonheid naar voren schuift. Trots op jou ❤️��

Leef Vrijheid, voluit

Sun, 20 Sep 2020 11:37:57 GMT

Leef vrijheid, voluit

Ik werd vanmorgen wakker met de woorden: het bos roept. En daar heb ik in alle vrijheid gehoor aan gegeven. Ik heb genoten van de rit naar het bos en ging naar de verst mogelijke, want ik hou ook van de vrijheid die auto rijden in zich draagt. Onderweg steeds de keuze maken: ga ik hier rechts of links? Heerlijk vind ik dat.

Op de terugweg rijd ik door een havenstadje met toeristen die er op uit zijn. Het aangezicht van de haven heeft het beeld van ontelbare witte masten die zo mooi afsteken met de strak blauwe lucht. Veel bootlingen genieten van hun eigen dek, sommigen zijn in de weer met poetsdoeken of iets anders. Het lijkt wel zomervakantie.

Langs de rand van de drukke haven zie ik een oude rode trekker met een groot bord aan de achterkant bevestigd. Met zwarte verf is de volgende tekst erop geschilderd: 'geef ze hun vrijheid terug'.

Mijn hoofd schakelt van het zomerse vrijheidsbeeld van de haven naar het plaatje van de tractor met de boodschap over een verlangen naar vrijheid.

Het is natuurlijk aardig van die tractor meneer om te vragen of iemand de vrijheid kan teruggeven aan de mensen die het missen, maar iedereen heeft dat toch echt zelf in de hand.

Vrijheid zit in je eigen beleving. Een ander kan je die niet afnemen...en een ander kan vrijheid al helemaal niet teruggeven. Die macht heeft een ander niet. Vrijheid is geen ruilhandel. Het is een gevoel en You are in controle.

Nelson Mandela heeft het ons voorgeleefd en is een fascinerend voorbeeld wanneer het over vrijheid gaat. Het gevoel van vrijheid leeft in iedereen van ons en is een geboorterecht. Het staat aan de basis van onze schepping.

Dus lieve mensen, leef vrijheid, voluit!

Van buitenwereld naar binnen

Wed, 02 Sep 2020 08:02:11 GMT

Van buitenwereld naar binnen

Misschien ken je het over-all-gevoel van gehaastheid of gejaagdheid. Dat je eigenlijk niet weet waar je naar toe gaat in het leven en toch de haast voelt om je doel te bereiken. Dat het een zoektocht is die je nergens lijkt te brengen. Ik wist lange tijd niet wat mijn doel was en dat maakte dat ik onwijs zoekende was. Stapte overal in, volgde vele trainingen, opleidingen enz, volgde succesvolle mensen in de hoop dat ik daarin mijn pad zou herkennen.

Het leverde mij veel kennis op en tevens grote teleurstellingen. Hun pad was natuurlijk nooit de mijne. Hoe logisch ook! En wat is kennis zonder persoonlijke ervaring? Eigenlijk ook niet zo veel.

Mijn onzekerheid groeide en om daar vanaf te geraken volgde ik weer iets nieuws... Je begrijpt dat dat een visuele cirkel werd.

Het was een leven geleefd vanuit het ego-bewustzijn. Waarbij de focus ligt op de buitenwereld.

Tot het moment, nou ja het zijn meerdere momenten, dus laten we het toch maar een periode noemen...tot de periode zich aandiende waarin ik het leven begon te begrijpen. Ik leerde over mijn leven. De Lichtzijde en de Schaduwzijde van het leven, hun liefdevolle betekenis en het begrijpen van mijn levensopdracht. Als ik mijzelf denkbeeldig omdraaide en terug keek naar mijn belevenissen en ervaringen, dan lieten ze mij allemaal weten wat de richting van mijn leven is.

Met deze ontdekking kon ik niet anders dan de conclusie trekken dat ik al die tijd al op het pad van mijn doel heb gelopen. Ik had alleen de richtingaanwijzers verkeerd begrepen. Hoe gaaf om dat te weten, te begrijpen en het meest belangrijke, om het te voelen. Het brengt een mens zoveel rust in de gemoedstoestand. Echt een openbaring. Het zorgde er voor dat de 'onzichtbare' haast uit mijn leven verdween.

In plaats van de gehaastheid is er nu een soort van anker van binnenuit waar de richting mee wordt aangegaan. Dat neemt trouwens niet weg dat mijn leven altijd over rozen gaat en ik een soort van sprookje leef, maar wel dat ik beter begrijp wat de bedoeling van mijn ervaringen is.

Scheiden van jezelf?

Mon, 24 Aug 2020 12:16:37 GMT

Scheiden van jezelf?

'Kun je eigenlijk scheiden van jezelf?' Is een interessante en terechte vraag tijdens de informatie avond over de workshop Trouw Jezelf. De vraag zet iedereen aan het denken en er ontstaat een leuk groepsgesprek.

Zo worden er nieuwe gedachtegangen wakker gemaakt. Want hey, wie kent er nou mensen die met zichzelf getrouwd zijn...zeldzaam waarschijnlijk. Het idee van trouwen met jezelf is voor veel mensen nieuw en onbekend. Dus ik neem je mee in ons gesprek van afgelopen week.

Zo zegt iemand dat in relatie met een ander je de ander 'de schuld' kan geven en in een huwelijk met jezelf doe je dat liever niet. ��

Je kunt de ander uit je leven laten verdwijnen, maar jezelf...nah ja je begrijpt het vast.

Je kan van iemand scheiden, maar hoe doe je dat dan van jezelf? Niet dus!

Er is iemand die benoemd dat je van jezelf gescheiden kunt leven door onbewust te zijn en niet je hart te volgen...en daar zit dan weer wat in. Toch wil ik daar aan toe voegen, dat je de afgescheidenheid ook met je mee draagt en dat het een flinke schaduw legt op je leven.

Wanneer we verder kijken, zien we het volgende. In de genoemde mogelijkheden gaan we ervan uit dat wij mensen het fysieke lichaam zijn. Maar we zijn veel meer. We zijn een ziel met een lichaam om ervaringen te doen. Door ervaringen groeit de ziel zijn doel. Deze ervaringen beleef je in je licht of in je schaduw. Zo is het, zo is het altijd geweest en zo zal het altijd blijven.

Dit betekent dat het belangrijk is om eerst van jezelf te houden! Met jezelf zul je tenslotte een heel leven op reis zijn. Ook in een relatie/huwelijk met iemand anders, zou je eigenliefde als rode draad horen te nemen.

En scheiden van jezelf is dus onmogelijk, zelfs na je overlijden. De opgedane ervaringen neem je mee.

Een leven waarin je vergeten bent wie je bent en wat je te doen hebt, maakt dat je met alle winden mee waait. Hoe mooi zou het zijn, wanneer je gaat begrijpen wat je opdracht is. Daarmee in je kracht te komen en meer eigenliefde gaat ervaren. Het is belangrijk om te weten voordat je überhaupt een relatie aangaat.

Ook wanneer je jouw leven al met iemand deelt en je wilt meer zelfliefde ontwikkelen is een trouwbelofte belangrijk. Het is goed mogelijk dat liefde voor de ander nog krachtiger wordt.

Dus ik zeg: Doe jezelf een trouw belofte en duik in het wonder van je eigen leven.

Van vertraging naar bewustwording

Sat, 22 Aug 2020 14:36:51 GMT

van vertraging naar bewustwording

Ik herinner mij van vroeger dat er verwacht werd dat ik hard werkte. Dochter van een bollenkweker, het hoorde er gewoon bij. Toen vond ik het ook wel interessant en soms zelfs stoer om voor dag en dauw op het land te staan en de wereld te zien ontwaken. De zon ☀️ die op komt, de geur van ochtenddauw, tjilpende vogels �� die ik op een gegeven moment herkende aan hun zang. Dat was op de leuke dagen. De mindere dagen waren die waarop ik in de regen stond te ploeteren met bonken plakkende prut aan mijn laarzen. Plakkend nat haar langs mijn gezicht en onophoudelijk een regendruppel van mijn neus blazend.

Zo rond mijn 25e ontdekte ik dat ik het anders wilde doen. Ik begon mijn onderzoek hoe dat voor mij zou zijn om bewust langzamer te gaan werken. Ik was vooral nieuwsgierig hoe de omgeving daarop zou reageren. Spannend, want ik wilde geen sul worden natuurlijk...en nog niet trouwens. Dan ben ik toch liever een harde werker, die (nog steeds onbewust) over haar grenzen heen gaat. Gek genoeg kreeg ik heel vaak te horen dat ik zoveel deed en een harde werker was.

Mijn cellen zijn blijkbaar zo geprogrammeerd dat ze de hele tijd roepen om aan het werk te willen...meer, beter en sneller.

Nu zit ik in de zon, buiten een boek te lezen met een vers geperste wortel-appelsap met citroen en bleekselderij. Gemaakt met een SLOWjuicer...ik doe ook rustig aan. �� Vertraging. Niet omdat ik het wil, maar omdat het nodig is. Ik probeer de hele dag al iets op gang te brengen, maar stop halverwege, omdat ik een andere roep hoor...of eerder gezegd voel. Mijn benen trillen van binnen en zeggen daarmee om stil te gaan staan. Pas nu het rond 16 uur is, kan ik mij er aan over geven. telkens kwam het oude stemmetje in mij naar boven: Werken kind, actief zijn. Daar wordt je sterk van!

In het boek wat ik zojuist open sla, zit een kladpapier met daarop een zinnetje gekrabbeld dat blijkbaar eens bij mij binnen plopte en vandaag weer aan mij getoond wordt.

Er staat: Bewustwording begint met vertraging.

Hoe bijzonder om als een soort van cadeau dit zinnetje te zien, na mijn 'worsteling' van vandaag.

Het wordt ineens weer helder. Apart dat ik mezelf daar steeds weer aan moet herinneren. Dat dit niet als vanzelfsprekend is. Door de vertraging kan ik luisteren naar het gefluister van het universum. Wanneer ik stil ben, kan ik horen welke boodschappen er van binnenuit mijn levenspad ontvouwen. En daar ben ik hongerig naar. Transformeren naar wat de bedoeling is van dit leventje. Het leven waar ik zo dapper in rond dartel. Ik voel mij een kleine kind. Lerend en onderzoekend. Tijden veranderen en deze harde werker neemt de rest van de dag vrij!! En moet namelijk gewerkt worden...maar dan net even anders.

Op date

Thu, 13 Aug 2020 14:43:10 GMT

Op date

Met een gevulde strandtas op de achterbank rij ik naar mijn afspraak om vervolgens naar het strand te gaan. Ik neem als eerst een verkoelende duik en plof dan met mijn billen op het badlaken in het zand.

Heb jij dat wel eens gedaan? Op date met jezelf? Echt super fijn om te doen en vandaag heb ik mij dankzij mijn tijdelijke strandburen kostelijk vermaakt.

Terwijl ik de zon met een penseel mijn huidje bruin voel kleuren luisteren mijn oren naar de geluiden om mij heen. De ene buurtjes, bestaande uit gezin met 2 kinderen en oma, hebben met gepast volume Amsterdamse deuntjes op en uit de JBL komt het bekende; Leef! Pak alles wat je kan, Leef! Alsof het je laatste dag is....aAhaAa aAhaAa (ik denk nog, volgens mij doen we goed ons best hier aan het strand)

Het liedje wordt verstoord door oma die met een reuzachtig luchtbed en veel Amsterdams bombarie uit de zee komt. Ze draagt alleen een zwembroekje en een badmuts. Ze maakt haar bedje op, gaat erop liggen en komt tot bedaren. Voor mij is dit al een heerlijk vermakelijk toneel.

Maar ja, er komt nog meer. Na een tiental minuten vraagt oma, die inmiddels weer rechtop is gaan zitten aan kleinzoon of hij even drinken wil pakken.

De gebruinde tiener duikt het strandtentje in waar ik het dichtst naast lig en hoor 'm zachtjes mompelen, 'wat een hoerige graftas'. Om iets harder te roepen in de richting van oma, 'ik zie alleen een bh'. ��

Ik verslik mij bijna in wat ik hoor en je kan mij opvegen. ��

Sorry mensen, misschien ben ik hier te blond voor of komt het doordat ik toch echt een dochter van een tuinder ben, maar zo'n tas heb ik nog niet eerder gezien. Ben er nu overigens wel nieuwsgierig naar. Is dat dan een tas met veel kanten roezels of iets met een zwart strakke belijning. Misschien wel een combinatie. Wie het weet mag het zeggen.

Even een uitstapje naar de andere buren die net zijn aangekomen. Vaders spreekt en handelt tegelijk. 'Ik kan hier wel ff in mijn onderbroek staan toch?, zegt ie tegen vrouwlief, die ik zie glimlachen. 'Wel ja joh' is haar reactie. 'Ik dacht ik trek mijn zwembroek er gewoon overheen, mijn onderbroek droogt wel weer' en meneer heeft zijn broekjes in een mum van tijd over elkaar getrokken. Bij hen wordt mijn lach opgemerkt en ik vertel ze dat het toch wel heel erg leuk is om in je uppie alle gewoontes van de mensen om mij heen te bezien. Ze begrijpen het. Fijn zulke buren.

Daarna doet de tienerzoon van het Amsterdamse gezin bij zichzelf de hondenriem om zijn nek en krijgt een lesje theorie in SM van zijn duidelijk verstaanbare vader. Het kind doet van schrik de halsband weer af. ��

Ik ook weer wat geleerd. ��

Lief mooi mens

Wed, 12 Aug 2020 14:51:28 GMT

Lief mooi sensitief mens

Er zijn in je leven vast momenten die overweldigend groot zijn.

In die momenten vergeet je snel om de verbinding met je zelf te houden en hoor je vooral wat de ander zegt.

Ze noemen je misschien een aansteller, ze vinden dat je het niet juist meer ziet en benadrukken je om hun stem te volgen. Of mogelijk vertellen ze je dat je sterk moet zijn in deze wereld. Weet dan; dat is hun waarheid.

Laat ik je één ding duidelijk zeggen - en dan leef ik met de wens dat dit resoneert met jou - Je bent prachtig mooi, goed genoeg en je sensitieve aard is meer dan waardevol.

Het is van grote waarde om daar bij te blijven. Voor jezelf en uiteindelijk ook voor je omgeving.

Als een oefening, zucht nu eens een paar keer diep in en uit. Voel wat er gebeurd in je lijf. Bemerk het verschil maar. Je zakt al weer meer in jezelf en bent op weg naar thuis.

Neem de uitnodiging aan om vooral veel thuis te zijn. Thuis in het huis waar jouw ziel woont.

Geef jezelf vooral toestemming om af en toe overweldigd te zijn door iets groots en/of het niet-weten. Wanneer dat gevoel er mag zijn van jou, dan zul je merken dat het minder overweldigend is.

Het gevoel dat iets 'te groot' is, is het deel in jou dat naarstig verlangt naar liefde. Geloof me als ik zeg dat het alleen maar een gevoel is. Geef jezelf toestemming om het er gewoon te laten zijn en blijf er maar even bij. Koester dat moment. Omarm jezelf.

Doe alsjeblieft niet alsof je sterk bent als dat niet zo voelt.

Geef het overweldigende deel in jou een veilige plek in je hart. Het hart weet de weg naar healing. Badder het intense gevoel daar in de warmte van liefde.

En weet dat het helemaal oke is om momenten te hebben die overweldigend voelen. Het leven is dat soms ook echt. Ik ken het. Jouw sensitiviteit is van grote waarde in een verwarde en verharde wereld. Koester jouw imperfecte perfectie, heb het lief.

Luister naar en leer van de sensitieve signalen. Dat is oh zo krachtig.

Deze vorm van kracht hebben we nu meer dan ooit nodig.

Dus lief mooi sensitief mens, zorg goed voor jezelf.

Lang leven het 'niet-weten'

Fri, 10 Jul 2020 08:53:29 GMT

Lang leven het 'niet-weten'

He zeg, luister, hoor eens hier. Herken jij dit?

Ik laat mij steeds verleiden tot het juiste te moeten weten. De berichtgevingen op social media laten mij als een jojo van het ene 'ware' verhaal naar het andere gaan. Mijn omgeving vraagt om mijn standpunt en daagt uit.

Na de verleiding van 48 verzoeken om mij aan te sluiten bij Viruswaanzin ging ik bij het 49ste verzoek overstag. De nieuwsgierigheid en mijn zoektocht naar duidelijkheid won....heel even, want ik was in slechts één dag weer genezen.

Zo nu en dan glipt er een post langs mijn vizier en is er de verleiding om te lezen over de zogenaamde heldendaden van wereldleiders.

Er starten groepen met het motto om vrijheid te leven. Sommigen zijn geweldig. Bij sommigen voel ik strijdvaardigheid voorop gaan.

Foto's over het gebruik van mondkapjes en sarcastische humor komt voorbij. Er wordt gespeeld met de gezondheid van velen.

De berichten raken allemaal, ik ontkom er niet aan. Ik beweeg tussen vertrouwen, ongeloof en verwarring, hoop in de wijsheid en visies van bekenden en de bizarheid van sommige berichten.

Vandaag ben ik mij ineens gewaar dat ik steeds op zoek ben naar houvast. Op zoek naar DE waarheid. Maar wat is dat eigenlijk?

Lieve mensen, ik weet het niet...en dat maakt dat ik terecht kom in een soort van niemandsland waar het niet-weten woont. Een onschatbare waarheid. Om daarin te Zijn, brengt mij verrassend genoeg houvast. Houvast aan mijn eigen niet-weten. Niet die van de ander, maar dat wat bij mij hoort. Ik voel opluchting en een last valt van mijn schouders.

Bevrijdend om te doorleven en zo een stukje dichter bij mijn eigen wijsheid te komen. Dit werkt helend en geeft weer vertrouwen in mijn waarheid.

Lang leven het 'niet-weten.

Krachtplek: Mariakapel, Schagen

Wed, 08 Jul 2020 09:06:52 GMT

Krachtplek: Mariakapel, Schagen

'Zo he mam, hier voel ik het al', zegt dochterlief wanneer ze een paar stappen op het pad naar de voordeur zet. Ze blijft stilstaan en zegt dat ze zware benen heeft. Alsof ze de grond in gezogen wordt. Bij mij gebeurd hetzelfde en ik wil er ook in stilte bij zijn. Woordeloos zijn met wat er te voelen is.

Ik wandel in mijn uppie rustig door de kleine tuin, die omringd is met struiken en hoge bomen. Aan de achterzijde staat een stenen put met deksel en ik loop er stapvoets omheen. Alsof het een ritueel is om te verbinden met het veld van deze heilige plek. De gehele tijd mij gewaar van mijn binnenwereld.

Samen stappen we de Mariakapel in die het formaat heeft van een kleine woonkamer en toch voldoet het erg goed. Er staan aan weerszijde houten bankjes, aan de achtermuur hangt een Mariabeeld en houdt toezicht op elke bezoeker. Op het altaar staan prachtige bloemen in verschillende vazen, aangestoken kaarsen branden en aan de zijkant ligt een groot schrift waar gebeden in op geschreven kunnen worden. Ik blader er vluchtig doorheen, want het voelt privé. Mijn oog valt op een handschrift van een kind die het zo ontzettend jammer vind dat zijn Cito-toets niet doorging en denkt dat ie nu de geleerde kennis niet heeft kunnen laten zien. Ik glimlach erom en lees verder dat ie zich zorgen maakt om z'n oma en dat maakt het gebed weer heel oprecht en schattig. Ik schrijf mijn dringende gebed eronder.

Daarna schuif ik in één van de bankjes en sluit mijn ogen. De onzichtbare wereld tintelt vanaf mijn voeten omhoog door mijn lijf en mijn handen gloeien als blozende wangen. Zou dat het zijn? Dat de energie blij is dat het zich kan manifesteren door het fysieke lichaam en daarmee een samenwerking heeft gevonden met helend werk? Als verliefdheid, vurig en vol liefde. Ik weet het niet, maar het is een interessante gedachte. Ik mijmer nog wat en de gehele tijd blijft mijn lijf tintelen.

Het onzichtbare veld is als een omhullende transparante bubbel. De tuinman die met de grasmaaier over het grasveldje gaat is door de open deur hoorbaar, maar raakt op de achtergrond. De bezoekers die een kaarsje aansteken en weer vertrekken en een oudere vrouw die plaats neemt en haar gebed prevelt. Ze zijn er, en toch ook weer niet. Alsof twee werelden onverstoorbaar naast elkaar hun gang gaan. Die van mijn binnenwereld en die in de kapel...en nog verder de wereld daarbuiten.

Meer dan fijn om te proeven van deze krachtplek...en kijk uit naar de volgende ervaring.

Krachtplek: Onze lieve Vrouw, Heiloo

Tue, 30 Jun 2020 09:00:51 GMT

Krachtplek: Maria Kapel, Heiloo

Op de brede deur staat met grote letters: 'open, kom binnen'. De uitnodiging neem ik aan en stap de grote ruimte in. Mijn aandacht gaat direct naar de verlichte witte achtermuur met een groot beeld in het midden. Toch blijf ik nog even bij de deur staan en besnuffel de heilige ruimte. Er hangt een verfijnde geur van wierook en brandende kaarsen. Er zingen een paar mensen en toch is het fundament van dit huis stilte. Groots en vol. Als een veilige bubbel waarin ik mag badderen nodigt ze mij uit.

Ik loop het middenpad door en zoek een plekje op de houten banken. Beplakt met veilige-afstand-kruizen. Toepasselijke vorm trouwens voor een plek als deze. Slechts drie personen per bank, zie ik. Met het totaal aantal bezoekers kunnen we bij elk vers van bank wisselen...

Ik ben aangeschoven in de kerk van de grootste Mariale bedevaart in Nederland en tevens een krachtplek van wonderen die in de boeken terug gaat tot eind 14e eeuw. Voor mij zitten twee nonnen in het blauw gekleed met gebogen hoofd en gevouwen handen.

Onbedoeld zit ik een soort van gevangen wanneer de kerkdienst onverwachts begint. Verrast luister ik naar de lezing en mijn rug steunt vermoeit tegen de houten leuning. Het ongemak herinnert mij aan vroeger tijde. De woorden die ik hoor zeggen mij niet veel en ik sluit mijn ogen. Het neemt niet veel tijd en ik word opgevangen door het grote niets. In de stille ruimte achter de gesproken woorden. Een innerlijke reis.

Een half uur later brengen de laatste woorden van de dienst mij terug naar deze tijd: 'Leid ons langs veilige wegen'. Ze raken aan mijn verlangen en een traan glipt langs mijn gesloten ooglid.

Het is stil, stiller dan stil en de magie van deze plek is duidelijk voelbaar. Ze heeft vele uitdagingen doorstaan. Ze is geheiligd, bewonderd, geëerd, verraden, vernietigd en vermoord. De kracht van wat geleefd dient te worden is onoverwinnelijk, zo blijkt. Een universele wet van het leven heeft deze plek een huis gegeven. Ze heeft het kwaad overleefd en herleefd in het hart van de heilige stilte. Een wereld vol leven.

Amen ��

Trouw jezelf

Tue, 23 Jun 2020 07:47:39 GMT

Trouw jezelf

Het leven is een wonder en als volwassene begrijp ik die anders dan in de jaren van KindZijn. In mijn jongere jaren ging het vooral over het onbewust na willen leven van sprookjes. De magie van Liefde, fantasie en overwinnen van het kwaad vond ik fascinerend en wonderlijk. De wereld waarin ik leefde was zoveel anders, dat ik die niet zo goed begreep. In mijn beleving zaten de sprookjes vol mogelijkheden en in de geleefde werkelijkheid ontbrak het mij daaraan.

Mijn hoofd kon dus niet zoveel met de sprookjesverhalen, omdat de wereld waarin ik leefde anders was dan in de boeken stond. Het hoofd leeft namelijk graag vanuit twee opties: ja of nee. Mijn hart daarentegen begreep de verhalen zoveel beter en hield met compassie de brug naar mijn zielsverlangen open.

Mijn zielsverlangen heeft zich lange tijd verstopt achter overtuigingen. Zelfs tot in het gevorderd moederschap kwam pas het moment waarop het werkelijke deel in mij zich op de voorgrond wilde zetten.

Hoe gek het ook klinkt, mijn Ware Zelf zat inmiddels opgesloten in een goed beveiligde donkere kerker en had lange tijd geen licht gezien. De bewakers waren door mijzelf opgeleidt en uitermate slim geworden in hun beveiliging.

Zo rond mijn 40e maakte ik een bewuste keuze om vaker 'ja' tegen mijzelf te zeggen en mijn hart te volgen. Omdat ik door de verhalen had geleerd dat geloof en ceremonies het verlangen bekrachtigen ontstond het idee voor een 'Trouwen met Mezelf'. Daarmee wilde ik de mogelijkheid voor een relatie niet uitwissen, maar de Liefde voor Mezelf als rode draad in mijn leven aanhouden.

Ik kan je vertellen dat de weg van de kerker naar leven in het Licht een stoere en dappere weg is geweest...en nog steeds wordt er van Hogerhand geschaafd en gevijld. Het kan dus nog mooier worden en dat stemt mij positief.

Op mijn website zie je een kleine compilatie van mijn trouwdag. Kijk je mee?

rozenzaadje wordt geen tomaat

Sun, 07 Jun 2020 09:40:17 GMT

Rozenzaadje wordt geen tomaat

Het leven in een bijzonder boeiende reis.

Bij mij verliep die de laatste jaren langs verschillende trainingen over bewustwording van mijn eigen leven. Hoe ik daarin handelde, welke woorden ik gebruikte en de overtuigingen die ik leefde kwamen in het licht te staan. Een mooie reflectie over mijn eigen meesterschap in het leven.

Tijdens de trainingen/opleidingen werd dit verder onderzocht en zo ben ik de mens geworden die ik nu ben. Maskers werden afgedaan en de pijn die opkwam omarmt en geknuffeld voor al die jaren dat het in mijn systeem verankerd lag.

Meestal kwamen de thema's aan het licht als angst, verdriet, teleurstelling, onbegrip, zelfs schaamte en verraad kwamen aan bod. Het zijn thema's waarin mijn zielenroerselen van zelfliefde werden gereflecteerd.

Toch vind ik het een groots wonder dat mijn innerlijk zaadje, mij met alle ervaringen onverstoorbaar heeft geleidt naar de liefde voor mezelf. Het heeft namelijk geen zin om een rozenzaadje te vertellen dat het beter een tomaat kan worden. ��❤️

De opdracht van de ziel is het 'zaadje' van mijn leven en tijdens het leven ontvouwen zich eerst de wortels. Ik groeide op in een gezin waarin deze mij werden getoond.

In mijn leven werd zelfliefde vaak verbloemt of ver weggestopt. Dit 'wortelen' gebeurde allemaal nog wat onder de grond.

Later kwamen de bladeren boven de grond en aanschouwden het licht. Ik begon andere dingen te zien en nieuwe ontdekkingen te doen. Mensen om mij heen die verschillend in het leven stonden en anders om gingen met mijn 'levensthema's. Het kon dus ook anders en bekeek dat vol verwondering.

Ik groeide nog wat verder en zo rond mijn 40e maakte ik een bewuste keuze om mezelf serieus te nemen. En dat bracht veel verandering met zich mee. Om tot volle bloei te komen is het voor mij blijkbaar nodig om de herfststormen, stortregens en verstikkende hitte te doorleven.

Op dit moment ben ik gewoon trots op mezelf en staat zelfliefde op de voorgrond. Ook al kan ik nog niet overzien of ik werkelijk al in volle bloei sta en dat geeft niet. Het gaat tenslotte om hoe ik mij nu voel en dat is heerlijk.

De prins en andere fabels

Sun, 24 May 2020 13:53:00 GMT

De prins en andere fabels

'Dat is toch raar mam!', zegt dochterlief. 'Waarom worden jongens altijd als sterk benoemd en meisjes die dat aanbidden? Mag het ook eens andersom? Waarom krijgen jongens zo'n groot podium? Velen bakken er toch echt niks van.'

Het doet mij denken aan een filmpje dat ik kortgeleden zag over een bibliotheek. Een stelling vol kinderboeken. Eén voor één worden er boeken uitgehaald. De boeken waar de vrouwelijke rollen worden onderdrukt en de mannen een podium krijgen. De boeken waar prinsen en mannetjesdieren de hoofdrol spelen. De boeken waar heksen en waarzeggers hun krachten tonen en angst inboezemt. Uiteindelijk blijft er geen boek meer over.

Vroeger kregen we voorgelezen uit deze sprookjesboeken. Waarmee een eerste schets van het leven aan ons gegeven werd. Jongetjes mogen niet huilen en gaan de wereld redden. Hoe verdrietig om die onuitgesproken opdracht mee te moeten dragen. De meisjes leerden via de fabels dat ze gered zullen worden en onderdanig zijn aan een hogere macht.

Ik wist niet beter en vond het prachtig om te luisteren naar de magie en toverkracht die maakte dat elk zwart verhaal weer licht werd. De prins redde elke prinses en ze leefden nog lang en gelukkig.

Nu leeft er in het meest geëmancipeerde achterhoofd nog steeds de gedachte dat we gered zullen worden door een prins op het witte paard die met zn zwaard oude banden los hakt.

Laten we bij het vormgeven van De Nieuwe Wereld vooral onszelf de ruimte geven om te groeien in gelijkwaardigheid. We zijn als individu gekomen en zo zullen we deze aarde ook weer verlaten. We nemen ons eigen symbolische zwaard ter hand om oude systemen van familiebanden, vrienden, collega's, religie, gezondheid, muzieksmaak of hobby's te vervangen voor wat bij onszelf past.

Er is werk aan de winkel en neem de tijd die ervoor nodig is. Het nieuwe wacht geduldig tot jij bereidt bent te groeien in je eigen leven. Geloof in de tussentijd dat je geheel compleet bent en liefdevol, dat was je altijd al en zul je ook altijd blijven. Je mag vanaf nu alles zijn, met iedereen. De wereld ligt aan je voeten

4000,- voor een plas

Fri, 22 May 2020 13:58:32 GMT

€ 4000,- voor een plas

Ze gluurt door de deuropening over de winkelstraat, ze ziet ons aan komen lopen en roept naar de keuken: 'Ja hoor, ze zijn er!' Hoe leuk is dat. Wat een welkom bij de meiden van Soepp.nl.

We dachten bij Soepp naar de wc te kunnen. Na een vriendelijke uitleg, doch enigszins beschamend doordat het altijd zo gastvrije welkom in dit fijne restaurantje nu ineens niet zo gastvrij mag zijn, liet ze weten dat die plas 4000,- zou gaan kosten...

Nou dan lopen we nog wel even met geknepen billen naar een gratis toilet, een paar straten verderop, die de vriendelijke gemeente heeft geregeld voor de winkelende klanten. Aldaar staat er een stoere vent in het zwart gekleed met kaalgeschoren hoofd, gebruinde huid - kan niet van vakantie zijn, toch? - flinke borstpartij, een paar tattoo's en een felgeel poetsdoekje in zijn handen. Enthousiast haalt hij met zijn joviale praatjes de ene na de andere klant binnen om zijn schoongeboende brillen te bezitten. Tussen de klanten door lijkt hij om iedereen heen te dansen in een poging om in de kleine ruimte niemand te raken. Hij lacht erom en glimlacht even vriendelijk naar iedereen.

Kinderen mogen na afloop een snoepje van het schaaltje pakken. De volwassenen mogen hun handen wassen.

Wij lopen terug naar Soepp waar overheerlijke vegan broodjes kroket op ons liggen te wachten.

Creatiekracht

Thu, 21 May 2020 14:02:01 GMT

Creatiekracht

Weet je hoe creatiekracht werkt?

Elke gedachte is er één. Zodra we ons focussen en herhaaldelijk bedenken en laten horen wat we niet willen is dat wat we creëren.

Belangrijk om te beseffen wanneer je een mening vormt over elke willekeurige gebeurtenis. Doe je best om je te focussen op het goede en je verlangens vanuit liefde te belichten. Bedenk en vertel wat je wel wilt en vooral welk gevoel je dat geeft als je daar aan denkt. Het gevoel wordt bij herhaling krachtiger en op die manier werkt creatiekracht het uit.

Zo creëren we met elkaar een nieuwe wereld. Bemerk je dat het even niet lukt? Geen zorg of schuldgevoel hoor. Het is menselijk. Het siert je kracht om opnieuw te focussen op positiviteit.

Ik zoek gelijkgestemden op om in de liefdevolle flow te blijven en je bent hier ook altijd welkom. Laten we elkaar herinneren aan schoonheid, liefde enz.

niet-gehuilde-tranen

Wed, 20 May 2020 10:51:23 GMT

Onverklaarbaar verdriet

Ik ben met de wens dat niet-gehuilde tranen de weg naar vrijheid vinden. Bij iedereen.

Gister had ik zo'n dag waar een monsoon over mijn wangen stroomde. Onverklaarbaar. Net als velen heb ik geleerd dat huilen verdrietig is en alleen in schuile hoekjes mag gebeuren. Toch kennen we allemaal het gevoel na een flinke dosis tranen; opluchting en ruimte. De lichtheid die ik daarna ervaar is een hele opluchting. Het woord geeft al aan dat we best wat luchtiger met verdriet om mogen gaan. Uiteindelijk is elke emotie bedoeld om te ervaren. Zonder daar een oordeel over te hebben dat het wel/niet mag of goed/fout is.

Nu wil ik niet iedereen aan het huilen zetten, (of zou dat - net als een lachworkshop - een interessante workshop kunnen zijn? ��) maar ik weet wel dat het helpt, omdat het helend werkt. Dus mocht er een huilbui ontstaan, let it be. Geef er ruimte aan. In je veilige holletje, bij iemand anders of heerlijk in de open lucht. Daar waar het voor jou veilig genoeg voelt om jezelf over te geven aan het gevoel dat er is.

Ik doel er met deze woorden vooral op de emotie er te laten zijn, zonder ermee aan het werk te gaan. Of die emotie nu blijdschap is, verdriet of gelijkende ervaringen.

Het doet mij denken aan een filmpje dat ik eens zag. Een kind van 1-2 jaar met groot verdriet, zittend op de grond dikke tranen te huilen. De vader zit erbij, zonder dat die iets doet. Het enige wat hij doet is het kind opvangen wanneer het zich op de grond werpt. Een soort van vangnet zijn. Zonder dat hij sturing geeft aan de emotie van het kind. Hij is er gewoon. ZIJN met wat er is. Groot respect voor die man met het laten zien van een mooie manier om met elke emotie om te gaan. Zo kan ik er zelf ook voor mezelf ZIJN, telkens weer.

Ik verklaar het onverklaarbare verdriet met ervaringen die we zijn vergeten en mogelijk zelfs gelinkt zijn aan een vorige leefervaring. Dus dan kan ons hoofd daar niet zoveel mee in het moment dat het verdriet er is. Ik vond het heel fijn om mezelf dat te realiseren en kan een emotie er dan makkelijker laten zijn. Het er gewoon laten zijn. Ons lichaam is een bijzonder instrument om de ervaring van de ziel te doen.

verantwoordlijkheid

Sun, 17 May 2020 14:09:37 GMT

Verantwoordelijkheid

Ik ben verantwoordelijk voor wat ik zeg, maar ik ben niet verantwoordelijk voor wat jij in je hoofd hoort, want jij bent degene die elk woord interpeteert volgens jouw waarheid. Jouw bewustzijn vormt de betekenis van de gehoorde woorden. Net zoals bij mij.

Zelfs dit geschrevene zul je interpeteren volgens jouw waarheid en persoonlijke kennis. Zo kunnen liefdevolle woorden veranderen in iets heel anders. Misschien is jouw interpetatie van wat ik zeg, niet zoals mijn woorden bedoeld zijn.

Wees kritisch met wat je zegt. Vraag je voordat je spreekt af:

* is het waar?

* is het liefdevol?

* is het nodig om te vertellen?

* wat is je bedoeling met het uitspreken van de woorden?

Toekomst schrijven

Sat, 16 May 2020 07:20:24 GMT

Toekomst schrijven

Heb jij je eigenlijk wel eens afgevraagd waarom we vooruit gaan in het leven en niet het vermogen hebben om fysiek terug te reizen? Interessante gedachte, toch? je verleden herschrijven voor een betere toekomst. Hoe leuk het ook lijkt om iets te willen veranderen aan het verleden of misschien zou je wel magie willen gebruiken om iets recht te zetten, dat is het niet.

Om de simpele reden dat dan de hele wereld zou veranderen. Mijn gedrag, mijn gedachten, mijn woorden hebben invloed op mijn omgeving en mijn omgeving heeft weer invloed op die van zijn omgeving. Zo zie je dus dat we allemaal met elkaar verbonden zijn.

Dus wanneer je het verleden zou willen herschrijven, dan verander je alles, voor iedereen. We zijn onze eigen verhalenschrijvers. Ik ben de schrijver van mijn heden en vorm daarmee de toekomst. Jij bent de schrijver van jouw heden en vormt daarmee ook de toekomst.

Zo wordt het geschrevene in het heden geschreven en in de toekomst gelezen/geleefd. Ben je dus bewust van het verhaal dat je vandaag schrijft, want het geschrevene is de toekomst. Je kunt zelf je eigen toekomst vorm geven.

Het schrijven van het heden kun je natuurlijk heel fijn doen door in stilte door te brengen, te mediteren, fijne dingen doen, ruimte maken in jezelf, enz. Doe vooral wat goed voelt en waar je blij van wordt, zodat je daarmee de toekomst nieuwe vorm geeft.

Veel plezier, lief medemens

Spiritueel ontwaken, niks bijzonders

Tue, 05 May 2020 12:06:12 GMT

Spiritueel ontwaken, niks bijzonders

Wauw, ontdekkingsreiziger is toch wel heel erg interessant om te zijn. Een ervaring in vrijheid.

Ik neem je graag even mee op deze reis dat we leven noemen. De uitdrukking 'Spiritueel ontwaken' hoor ik steeds vaker en ik wil daar iets over schrijven. Men doet alsof het een groot ding is, maar ik geloof daar niet zo in. Het is gewoon een ervaring, die iedereen herkend. Spiritueel ontwaken betekent voor mij mijn eigen levenspad bewandelen en dat ik nieuwe werelden ontdek. Een ander bewustzijn in ga, zeg maar. Telkens opnieuw. Soms onbewust wanneer ik terugblik op de afgelopen jaren en met grotere regelmaat wandel ik bewust. Mijn ontwikkeling als mens ontwaakt nieuwe terreinen. Die 'nieuwe terreinen' zijn er overigens altijd al geweest, maar voor mijn bewustzijn is het nieuw. Klinkt misschien wat vaag voor sommige lezers, dus dat zal ik even uitleggen.

Stel dat ik naar Bali wil reizen. Ik ben er nog nooit geweest, maar heb ooit eens gehoord dat het bestaat. Het bestaat ook doordat er mensen wonen en anderen er zijn geweest tijdens vakantie ofzo. Ook al heb ik het zelf nog niet ervaren of gezien, Bali bestaat! Mensen hebben mij verteld over hun ervaring met het eiland en dat het er erg mooi is. Ze nemen mij zo een beetje mee naar de wereld van het tropische eiland. Op die manier weet ik dat het er is en voorzichtig kan ik mij er iets bij voorstellen. Tot het moment dat ik de keuze maak om er naar toe te reizen, blijft het toch nog onbekend en leeft Bali alleen in mijn brein als een vormgegeven beeld. Pas wanneer ik voet aan wal zet van het zonovergoten eiland ga ik zelf ervaren hoe het daar is en voeg ik die ervaring toe aan mijn bewustzijn.

Vergelijkbaar is het reizen naar een onzichtbare veld waar het leven op aarde ook uit bestaat. Het is er wel, maar zolang ik er niet ben geweest, lijkt het onbekend. Toch is dat niet zo. Net als Bali is ook dit veld er altijd geweest en zal het er ook altijd zijn. Als mens willen we het graag helder hebben en vormen we het liefst met wetenschap, want pas dan is het waar. Maar is dat werkelijk zo? Wat mij betreft heeft de wetenschap als taak om dat wat schijnbaar 'onzichtbaar' was, zichtbaar en verklaarbaar te maken voor ons brein.

Iedereen doet zijn eigen ervaring en het is een groeiproces om de onzichtbare velden te doen ontwaken. Hoe die ontdekking eruit gaat zien hangt af van de frequentie waarin ik zelf leef op het moment dat ik het veld binnen ga. Is het liefdevol? Dan bekrachtigt het mijn ware Zijn. Zijn het nare ervaringen? Dan doe ik groeiende ontdekkingen. Beide frequenties hebben een duidelijk andere trilling en toch brengen ze mij stof tot nadenken en ontwikkeling. De reflectie van 'zo binnen, zo buiten'.

Het is in het begin een rare gewaarwording om met het onzichtbare veld in aanraking te komen, zonder het te zien met mijn ogen, te horen met mijn oren of te voelen met mijn huid. En toch ervaar ik het wel degelijk. Zelfs grootser dan mijn fysieke zintuigen mij kunnen informeren. Het ervaren van het 'onzichtbare veld 'is een verrijking die mij omvattender maakt dan ik tot dan toe bewust was. Zo leer ik mijn leven beter begrijpen en dat is toch echt een grote verrijking.

Stiekem voel ik mij soms net een Pippi die denkt: 'ik heb het nog nooit gedaan, dus ik geloof dat ik het wel kan'. Inspirerend om op die manier steeds de grenzen te verleggen en nieuw terrein te ontdekken. Zowel de fysieke grenzen als de onzichtbare.

Spiritueel ontwaken is dus niks bijzonders. We ervaren het regelmatig in kleine stapjes. Het fysieke reizen is begrensd en de aarde is ook zo ingericht. Onze tuinen zijn gekaderd door schutting en de weilanden hebben hekken. De landgrenzen zijn veelal bewaakt en vrij reizen is niet altijd mogelijk. Daarentegen is in 'het onzichtbare veld' oneindigheid mogelijk om in vrijheid te reizen en nieuwe ervaringen op te doen. Ik kijk er naar uit om je daar te ontmoeten. Badderen in Zijn, zonder beoordeling of oordeel.

Groei door de stress heen

Thu, 23 Apr 2020 10:53:37 GMT

Groei door de stress heen

Ken jij het gevoel dat alles in elkaar lijkt te storten? Dat je de controle verliest over wat er gebeurd? Het is alsof je verdwaalt bent in je eigen leven en niemand lijkt je meer te begrijpen? Je voelt je vermoeid en hoeveel rust je ook neemt, je sleept jezelf door de dagen heen. Het leven voelt diep verdrietig en de tranen blijven maar komen.

Burn out. Er is een tijd geweest dat ik dit intens mocht ervaren. Het was in een periode dat er veel veranderingen plaats vonden die onzekerheid met zich mee bracht. Werk waar ik steeds minder plezier aan beleefde en ondanks mijn grote inzet, ontbrak het aan waardering. Met een grote verantwoordelijkheid maakte ik het mezelf er niet makkelijker op.

Daar waar ik normaal gesproken een veiligheid voelde, was dat toen geheel verdwenen. Zelfs thuis veranderd ik in een angsthaas en had nachtelijke paniekaanvallen. Durfde de straat niet meer op. Het leven ontnam mij de adem en ik bevroor.

Heb je er wel eens bij stil gestaan, dat een periode die stress met zich meebrengt, een verrijkende groei in je ontwikkeling is? Een proces die je verder helpt, wanneer je er naar wilt luisteren.

Ik heb zowel de burn out en de bore out ervaren als een schoonmaken en opruimen van overtuigingen en 'oude' patronen. Het heeft mij geholpen om stil te gaan staan, betere zelfzorg toe te passen en bewust te kijken wat mij energie geeft en waarmee ik het verlies. Met liefde gehoor geven aan de signalen die mijn lichaam mij gaf. Ook al was er moed voor nodig om de buitenlucht in te gaan, vond ik het toch heerlijk en rustgevend om in de natuur te zijn.

Zo nodigde het leven mij stapje voor stapje uit om te vertrouwen op mijn eigen unieke pad, mijn keuzes en mijn waarheid te volgen. De grove lijnen werden opnieuw uitgezet. Een bijzonder proces om te ontdekken dat de innerlijke roep herhaaldelijk blijft roepen tot ik luister. Soms was die stem verrassend anders dan de manier waarop ik mijn leven had ingevuld.

Uiteindelijk gaat het er in het leven om jezelf gelukkig te maken en dat kan alleen wanneer er gehoor wordt gegeven aan de levensopdracht. Die kan trouwens best onduidelijk zijn, zeker in een periode van stress. Of de huidige maatschappelijke situatie. Maar ook deze zijn er om je te leiden naar wat jij belangrijk vind in het leven.

Het is dus verstandig om te luisteren naar de innerlijke stem, je eigen waarheid en harteroep. Luister naar dat wat het je te vertellen heeft. Maak daar bewust tijd voor vrij, in stilte, want dan hoor je het beste wat je ziel te vertellen heeft. Dit is een krachtige manier om de cirkel te doorbreken. Een ware transformatie.

Tijd, een bijzonder fenomeen

Sat, 28 Mar 2020 15:36:17 GMT

Tijd, een bijzonder fenomeen

24 maart 2020

De tijd hebben we in gebruik voor het maken van afspraken, we plannen vakantie en vergaderingen. Het maakt veel helder in de ontmoeting tussen mensen. Soms ook voor jezelf kan het handig zijn om een planning te maken voor je eigen agenda om tijd alleen door te brengen. Beide vormen van tijd gaan over iets anders.

Zo is er de externe tijd waarmee we sociale contacten hebben en de interne klok die meer verteld over onze eigen sturing. Dat wat we nodig hebben in de ontwikkeling als mens.

Wanneer de externe klok steeds meer van ons vraagt heeft dat grote gevolgen voor het ritme van onze interne klok. Er is een limiet aan je inzetten voor de externe klokken. Wanneer je teveel tijd besteedt aan de externe tijd, dan komt de innerlijke klok in nood.

Tegenwoordig horen we steeds vaker de klacht over hogere werkdruk en stress. Het toont ons hoe we min of meer gevangen zitten tussen deze twee definities van tijd: de tijd van de externe sociale klok en de tijd van de interne klok over een uniek verborgen programma van zelfsturing. 'De weg van de ziel' die we in de fluistering van ons intuïtie kunnen verstaan.

De tijd die de regering ons geeft met de nieuwe afspraken over het maken van contact, zorgt dat we onze innerlijke klok meer aandacht kunnen geven. We gaan de weg van de vertraagde tijd in, want veel heeft geen haast meer. Zo ontdekken we dat waar we dachten dat de innerlijke klok afhankelijk is van de externe, het tegenovergestelde waar is.

Emoties van verlies, angst, boosheid en verdriet worden vaak gezien als een ziekte of vorm van zwakte, maar eigenlijk is het achterstallig onderhoud. Er is wat mij betreft te lang bezuinigd op zelfkennis en de beweging naar de buitenwereld stond te lang op de voorgrond. Dus geef jezelf te tijd om te vertragen en de weg naar binnen te gaan. Houd je interne klok draaiende in een ritme dat bij jou past.

Het lef om uit de cirkel te stappen

Mon, 02 Mar 2020 15:39:59 GMT

Het lef om uit de cirkel te stappen

2 maart 2020

De ervaring van een BURN OUT / BORE OUT is meestal een signaal van het lichaam om eindelijk wakker te worden. Je denkt misschien: 'Wakker worden? Dat ben ik toch al?' Maar deze manier van wakker worden waar ik het over heb is anders bedoeld dan je ogen openen wanneer je in de ochtend wakker wordt. Het 'wakker worden' dat ik bedoel gaat over bewustwording.

Via verschillende wegen: posts op social media en wereldse leraren wordt er gesproken over de wijze signalen die het lichaam je geeft. Een klein voorbeeld die je zult herkennen, is wanneer je ergens pijn ervaart, dat je dan je handen er naar toe brengt. Een kus op de gewonde knie van een kind. Bij griep is er rust en vit C nodig. Deze vormen van healing leren we op jonge leeftijd al.

Wanneer we groter worden hebben we veel meer te maken met mentale problemen. Nu ik dit schrijf realiseer ik mij ineens dat het eigenlijk heel logisch is. Van jongs af aan leren we om vooral te focussen op ons hoofd. Op school krijgen we veel kennis die we met onze hersenen dienen te onthouden. Tijdens het werk idem dito. Tijdens sociale contacten vragen we elkaar vaak, 'maar hoe denk jij daar over?'

Het hoofd krijgt wat mij betreft te veel eer toegekend.

Als mens zijn wij namelijk veel meer dan alleen ons hoofd. Door het langdurig overbelasten van ons denken, verzamelen van informatie, ordenen, in hokjes plaatsen, geloven van overtuigingen, oplossingen bedenken en herinneren, maken we het onszelf niet heel gemakkelijk.

Ons lichaam is een bijzonder instrument die veel wijsheid in zich draagt. De wijsheid van ervaringen uit het verre verleden, van geleerde kennis in de huidige tijd en van gevoelens. Hoe bijzonder mooi is dat? Ons lichaam is eigenlijk een grote bibliotheek waar kennis en ervaring in is opgeslagen. Wanneer we bedenken dat we voor het merendeel van de tijd de focus op onze hersenen hebben dan is het logisch dat we in deze tijd veel te maken hebben met mentale problematieken. We mogen dus in deze vernieuwende tijd terugpakken naar de taal van het lijf.

Door het inzetten van alle aspecten in een menselijk leven, krijgen we een breder veld tot onze beschikking. Als ik dit in mijn jeugd had meegekregen, dan had ik de leerzame ervaringen van zowel burn out als bore out gemist. In de ervaring was het pijnlijk, verdrietig en verwarrend. Nu zie ik die levensverrijkende oefening als een schatkist aan tools om mijzelf te leren groeien.

Ik ga op reis en neem mee...

Fri, 10 Jan 2020 15:44:16 GMT

Ik ga op reis en neem mee...

10 januari 2020

Jippie, vandaag ga ik op reis. Het avontuur kan beginnen. Een lange voorbereiding was nodig, maar nu ga ik dan echt. Voordat ik ga is alles tot in de puntjes in orde gemaakt met een nauwkeurige planning...eigenlijk niets voor mij, ik reis liever op de bonnefooi. De voorbereiding en planning heb ik dus ook lekker uit handen gegeven. Ondanks het spannende gevoel over het ontdekken van de onbekende terreinen, heb ik er zin in! Het voelt alsof er een Shift aankomt. Samen met mijn reismaatje ga ik op avontuur!!

Ik heb mijn wandelschoenen stevig vast geknoopt en daal af naar beneden. Aan deze kant van de berg is er nauwelijks zon en het wordt daardoor wat kouder. Mijn reismaatje ziet dat ik het koud krijg en zorgt voor een dikke deken over mijn schouders en dat voelt aangenaam en warm. Deze warmte helpt om de koude te dragen. Wanneer ik vooruit kijk zie ik aan de overkant van de vallei de zonnestralen een prachtige warme gloed leggen op de met bomen bedekte bergen. Wat een geweldig vooruitzicht. Ik heb eerst nog een weg te gaan door de dieptes van dit dal. Op het pad naar beneden kom ik langs vele herinneringen vanuit mijn vroege jeugd. Telkens kom ik een nieuw pakketje in mijn geheugen tegen. Zo zie ik mezelf als een klein 4 jarig meisje in een prachtige witte jurk die gouden licht geeft. Mijn stralende Zelf. Onschuldig, lief, zingend en dansend. Er hangt alleen ook een schaduw over haar heen die haar lange tijd het Licht heeft ontnomen. De schaduw maakte dat ze ervaringen van angst kreeg die er met grote regelmaat waren. In haar kinderlijke onschuld overvielen ze haar telkens weer. Ik voel ze nu weer net zo als toen.

Langzaam aan, in deze afdaling in mijn eigen diepste Diepten wordt duidelijk dat mijn huidige levenskoffer nog steeds is gevuld met kinderlijke onschuld, boosheid, verlangen om te mogen zijn wie ik ben en de honger naar lijfelijk contact. Zoals Dr Wayne Dyer zo mooi heeft gezegd in de docu-film The Shift: 'Dat wat in de ochtend is geleefd kan een grote onwaarheid zijn geworden in het leven van de middag'. Zo nemen we ongemerkt vanuit onze jeugd de overtuigingen/ideeën mee in het leven als volwassene en daar worden ze geleefd op een manier die niet meer dienend is.

Neem jij trouwens wel eens tijd om naar je binnenwereld af te reizen om je onderzoek te doen? Durf je dat? Of ga jij bij het afdalen in de diepe diepten van Jezelf gauw weer terug in de wereldse werkelijkheid? Denk je dan al snel: 'Wat is het belang van deze reis?' Dat kan hé en is helemaal oke. Ik weet gewoon dat er moed voor nodig is om je schaduwkanten aan te kijken en daar moet je simpelweg klaar voor zijn.

In de wereldse werkelijkheid willen we in de huidige tijd dat alles rozengeur en maneschijn is. Maar dat is ontkennen van het aardse leven. Zowel de zonnige kanten als de schaduwkanten horen bij het leven en maken jouw unieke middenweg zichtbaar. Zonder licht geen donker, zonder verdriet geen blijdschap. Ze bestaan naast elkaar om jou ervaringen te geven en je ware Zelf te ontdekken. Beide ervaringen zijn even waardevol. Het is ons menselijk brein die het graag in een hokje plaatst en er graag een label aan hangt van fijn of onaangenaam, goed of onterecht. Doch zijn ze beiden in de energie gelijk aan elkaar. Het gaat om het ervaren ervan, zonder oordeel. Het is de kunst om te leren dat achter de schaduwkanten een helende boodschap ligt die jouw brengt naar de zonnige kanten van jouw unieke leven.

Wanneer ik bij het bereiken van de diepste diepten in mijzelf en tegelijkertijd onderaan de vallei sta, kijk ik omhoog en zie de zonnestralen mijn nog te bewandelen pad belichten. Het beloofde pad zou ik het bijna willen noemen. Door in het dal de erkenning te geven aan hetgeen ik toentertijd heb ervaren, welke dingen ik als overtuigingen heb aangenomen, maakt dat er een nieuwe waarheid is geschapen. Mijn kinderlijke belevingen worden herschreven. Het is een ervaring die lijkt op een soort van 'uit de kast' komen en deze reis werkt bevrijdend en helend. Heerlijk! Liefde was zoals gewoonlijk de helende kracht en maakte de Shift. Mijn reiskoffer is getransformeerd en is nu gevuld met 'Licht en Liefde', 'Ik mag er zijn' en 'Vergeving' voor de ander en net zo belangrijk, ook voor mezelf. Dankbare parels, dankzij de moed om af te dalen.

Deze zorgvuldig voorbereide levensreis is volgens een goddelijke plan speciaal voor mij gemaakt. Met de grootste precisie is de weg aangelegd en geplaveid. Niemand anders kon deze weg bewandelen zoals ik dat heb gedaan. En dat maakt het juist zo bijzonder. Begin je te begrijpen dat dit alles ook voor jou geldt? Dat dit verhaal ook over jouw leven gaat? Ik leef met de wens dat je dat kan begrijpen en het jouw net zoveel rijkdom zal geven als in mijn leven.

Baby stapjes zijn ook stappen

Fri, 03 Jan 2020 15:48:31 GMT

Baby stapjes zijn ook stappen

3 januari 2020

Het is dat ik heel veel berichten over het afgelopen jaar voorbij zie komen, maar anders was het voor mij een dag als elke ander. Afgelopen week vroeg ik aan mijn dochter welke leeftijd zij ook weer heeft...blijkbaar mag een moeder dat niet vergeten, merkte ik uit haar reactie. Ik begrijp ook best wel dat leeftijd voor een 16-jarige belangrijk is...voor mij gaat het gewoon best snel.

Ik doe toch maar even mee met de terugblik op 2019 en zeg WAUW wat een bijzonder jaar!!! In de eerste maanden kreeg ik de uitdaging vanuit verschillende richtingen en op interessante manieren dat het tijd werd om mezelf serieus te nemen en gezien te worden door mijzelf!!! Die sprong heb ik genomen, door banden waar ik in verstrikt was geraakt los te knippen. Zo nam ik het besluit om de baan op te zeggen waar ik 20 jaar heb gewerkt. Zijn vriendschappen beëindigd en ging ik daarmee een rouwproces in.

(Schijn)veiligheid ingeruild voor overgave en vertrouwen. Doodeng, maar met een roep vanuit mijn diepe binnenste als een brandend vuur die richting geeft. Het was echt nodig om op eigen benen te gaan staan om mijn innerlijke stem beter te kunnen horen. Pas daarna kon ik in gaan zien wat er op mij wacht...een interessante tocht die ik diepzielduiken heb genoemd. De uitdagingen liegen er niet om. Een fantastische innerlijke reis, waarbij ik mijn dank uitspreek voor diegenen die mijn Zijn eerder hebben gezien dan ikzelf en die reflecteren. Ik vaar daar wel bij.

Door te durven luisteren naar mijn intuïtie heb ik het eens anders gedaan. Met een houding van Fuck it! al deze stappen genomen. Daar sta ik, met de geboorte van een bloeiend bedrijf en grootse plannen...en ik heb er mega veel zin in.

De meeste rijkdom, liefde en overvloed heb ik ervaren in de magie van kleine dingen. Kleine momenten met grootse impact. De lol met mijn meiden en hun leerzame wijsheid. Dank aan iedereen die met mij mee wandelden en super fijn dat er leukerds zijn waarmee ik in 2020 verder op stap ga. Het avontuur dat leven heet. I love it...more and more.

Dit is nou geluk, mam!

Thu, 26 Dec 2019 23:00:00 GMT

Dit is nou geluk, mam!

'Dit is nou geluk, mam!', zegt dochterlief, terwijl bij mij de waterlanders over mijn wangen biggelen. Achter ons gaat de zon onder en de bijzondere kleurenpracht reflecteert in de binnenspiegel.

We rijden terug naar huis van een bijzondere bijeenkomst. We spreken over onze persoonlijke ervaring en zijn het er over eens, dit was mooi en zo liefdevol voor en door iedereen. Een afscheid en tegelijkertijd een viering van het leven...het leven van opa Jan. Zo kende iedereen deze levenslustige man. Hij werd na zijn 80ste nog regelmatig door de buurtkinderen gevraagd om buiten te komen spelen. Een echte kindervriend, ook voor die van mij. Ik herinner mij dat mijn meiden toen ze peuter/kleuter waren zo graag de uitdaging met hem aangingen. Hun guitige oogjes die hem uitlokten, maar hij 'won' altijd als het om het langst spelen ging. De kinderen om beurten vermoeid langs de kant...hij niet!

Er worden mooie woorden gesproken en hoor de magie er doorheen. Een familielid spreekt over zijn droom over opa Jan met daarin de onuitgesproken hulpvraag van hem in zijn laatste dagen. Het familielid begrijpt de hulpvraag en neemt plaats aan zijn ziekenbed, zingt zijn favoriete lied en de volgende dag reist opa Jan verder naar de andere dimensie.

Of één van zijn kleindochters die zo mooi verteld dat haar liefste, leukste en gekste opa toch minstens 100 had mogen worden. Maar nu Petrus hem dan toch geroepen heeft zullen de eerder overgegane zielen vast feest vieren, want zo'n toffe peer is toch overal welkom. En nog iets met als de ene hemelpoort haar opaatje toch niet aanstaat, dat hij dan best bij de andere hemelpoorten kan aankloppen, want voor hem zijn alle Goden toch één.

Tijdens onze autorit naar huis hebben we het over de rijkdom en overvloed van het leven. Dat er mooie dingen naar ons toe komen. Dat er altijd iets is om dankbaar voor te zijn. We kunnen zien welke er in de mailbox-van-het-leven worden ontvangen. Het enige wat ik hoef te doen is de mailbox te openen...en stiekem kan ik natuurlijk ook post sturen.�� De wet van creatie die ik leer van de samenwerking met het universum. U vraagt, wij draaien...mijn mailbox raakt steeds voller met dankbare ervaringen. ��

Vandaag is een dag met een gouden randje, anders dan ik tot nu toe heb geleerd, maar van fonkelend goud is ie zeker.

Tranen van geluk. Ja, ze heeft gelijk, die wijze dochter van mij. Dankbaar dat ik ze ervaar en in overvloed bij me draag.

Dag opa Jan.

Beeldenbrief

Sat, 26 Oct 2019 22:00:00 GMT

Beeldenbrief van de ziel

27 oktober 2019

Ik lig, met een kop thee op de bank te herkauwen van wat er gebeurd, wat er te doen was. Het is soms overweldigend en intens. Ik voelde mij verdwaald. Pas op de plaats maakt dat mijn menselijke brein tevreden gesteld wordt met de rust van helderheid.

De nieuwe maan zorgt dat de energie verlaagd en dat merk ik. Tegelijkertijd zijn er onder andere dromen die mijn aandacht vragen. Dromen die mijn handelen van de dag en overtuigingen zichtbaar maakt op een mysterieuze wijze. Wat betekent het wanneer ik droom over een fijne aangename woonplek, een thuis, waarvan de verhuurder plots eist dat ik dezelfde avond het huis verlaat met de ruil dat ik de hond van de nieuwe bewoners moet uitlaten. ��

Klinkt niet heel erg logisch. Toch?

En toch was dat wat mijn droom liet zien. Bij mijn eerste onderzoek naar de betekenis van deze droom veroordeelde ik mijzelf over mijn verdoofde handelen en het gegeven dat ik de uithuisplaatsing zonder woorden van protest gewoon liet gebeuren. Van binnen kookte ik overigens.

Mijn denken denkt dat de beelden van mijn droom illusie zijn, dus onwaar. Maar de kracht van de verbeelding in de vorm van dromen in de nachtelijke uren zijn voor mij boodschappen van de ziel. Voor de ziel is alles gelijkwaardig. Zonder oordeel over goed/fout, licht/donker. De ziel ervaart. De ziel bestuurd het leven met verbeelding.

Mijn droom is dus zeker een duidelijk en precieze boodschap die een mens op deze wonderlijke wijze niet duidelijker kan bedenken. Het gaat voorbij het denken.

Ik leer van deze droom dat elk gespeelde rol een stukje Brenda is. Ze vertegenwoordigen mijn huidige functioneren. Het warme rustige verwelkomende huis, de stellige verhuurder, de kwispelende trouwe hond en de blije nieuwe bewoners.

Hoe waardevol wordt een droom als ik de kwaliteiten van de beelden zie en ervaar? Daar waar ik mezelf eerst in de rol van een marionettepop zag werd langzaamaan iets anders zichtbaar. Ik zie nu kracht om in te zetten wanneer ik eenzaamheid ervaar, ik zie de waarde van een dankbare glimlach voor ontvangen, ik zie ook trouw in goed gezelschap en uiteraard leer ik dat mijn stem gehoord mag worden. Niet meer of minder, maar gehoord....vooral door mijzelf.

Zo gaat deze dag weer over in de avond en kijk ik uit naar een volgende beeldenbrief van mijn ziel. ❤

Over sterven en geboren worden

Sat, 15 Jun 2019 22:00:00 GMT

Over sterven en geboren worden

16 juni 2019

De zingende vogels zijn hoorbaar door het openstaande raam en een koele zomerse bries streelt mijn wang. De zon straalt haar licht tussen de voorbij gaande wolken door. De nacht sterft en gaat dansend over in de geboorte van de nieuwe dag. Ik lig nog wat te mijmeren in mijn warme bedje en het gaat een mooie zondag worden, geloof ik.

Toch lig ik daar met een soort van onbestemd gevoel. Ik spreek een voice mail van een vriendin in die mij vroeg hoe het met mij gaat. Ik vertel haar dat mijn huidige gevoel gaat over rouw. Loslaten van hetgeen dat was. Dat het mij soms verdrietig stemt, maar dat ik weet dat het een ervaring is waar zoveel mogelijkheden voor inzicht in verscholen ligt.

De ervaring van rouw is verdrietig, maar tegelijkertijd is er een dieper weten dat het allemaal oke is. Op dit moment voelt dat leeg en niksig, maar hoe mooi als dat er gewoon mag zijn. Dat ik die leegte geboren laat worden. In plaats van de leegte zo snel mogelijk weer op te vullen, zodat de heilzame leegte sterft.

Kort daarna gaan mijn gedachten naar de herinnering van de eerste zwangerschap.Daar zat ik dan op de bank voor het raam, met een vermoeid lijf, benen omhoog en de winterse zon in mijn nek. Normaal gesproken genoot ik van de zon, maar toen kon ik het niet zo goed meer verdragen. 'De laatste loodjes', zeiden ze. Ik had geen zin meer in uitjes enzo. Bleef liever thuis in mijn holletje. Ik maakte regelmatig bewust contact met het leven in mijn enorme buik. De magie die daarin schuilgaat doet mijn hart nu nog sneller kloppen.

Mijn -naar buiten bewegende- cirkel maakte ik steeds kleiner waardoor er een verbinding met mijn zwangere binnenwereld ontstond. De oerkracht werd op die manier gevoed en gesterkt om dichter bij de kern van rust en ruimte in mijzelf te komen. In die dagen zo vlak voor de bevalling kom ik los van de houvast van alledag. Alsof mijn leven in die periode door een zandloper werd getrokken en het smalste stukje het moment van geboorte was.

Ik bewoog in een soort van niemandsland: dat wat was is bijna voorbij (sterven) en dat wat komt is nog onbekend (geboorte). In een niemandsland waar het zo groots gevuld is met heilzame leegte.

Door het inspreken van de korte boodschap in de voicemail naar mijn vriendin bemerk ik dat ik nu in een zelfde soort ervaring beweeg. Anders, maar gelijkend. Opvallend genoeg zie ik zoveel meer compassie voor mezelf dan in de tijd van de zwangerschap. Wat een inzicht in ontwikkeling.

Mijn inzet voor een ieders leven geeft mij het besef dat ik alles altijd zo werkbaar heb proberen te maken voor mijn omgeving. In het gezin destijds en nu, in mijn werk, gebruikt als overlevingsstrategie. Want als ik zorg dat er bedding is, dat de ander z'n ding goed kan doen, dan ben ik productief bezig en dat is goed! Toch? ��

Alsof ik alles minder erg kon laten zijn door elke leegte -van mezelf of de ander- zo snel mogelijk weer te vullen, ter bescherming. Deze werkelijkheid steeds helderder te zien, maakt dat ik meer en meer de compassie voor mezelf en voor de ander wakker maak.

Juist het laten zijn van de leegte is een cadeau aan degene die het ervaart. What a gift!

Iedereen heeft zijn eigen verantwoordelijkheid om voor zichzelf te zorgen.

Hoeveel mooier is het om het 'sterven' van elk voorbij gaand moment er te laten zijn. Zodat het zich gezien en gehoord voelt. Waardoor er een unieke geboorte kan plaatsvinden. Komend uit het onzichtbare veld waar alles ligt te wachten tot het juiste geboortemoment.

Deze waarheid aanschouwen werkt zo helend voor mij. Wat een ruimte en vrijheid ervaar ik daar dan bij. Wauw!

Eigenlijk sterven we elke nacht en worden we elke ochtend weer opnieuw geboren...Eigenlijk sterft ieder moment van de dag en wordt er ieder moment iets nieuws geboren. Elk inzicht is een geboorte van een ervaring die daarvoor gestorven is. Het is een doorgaand proces. Iets om dankbaar voor te zijn. Vind je ook niet?

Vrouw Holle en de put

Wed, 03 Apr 2019 14:31:08 GMT

Vrouw Holle en de put

3 april 2019

Ken jij het sprookje van Vrouw Holle? Ik doel dan op het deel van de film waarop het meisje in de put valt. Het water uit deze put zou geneeskrachtig zijn. Volgens de overlevering is de put zelfs bodemloos.

Een weduwe heeft twee dochters en ze laat de mooiste dochter al het werk doen. Het meisje zit elke dag bij een put te spinnen. Door het harde werken komt er bloed van haar handen aan de spoel. Als ze deze wil schoonmaken, omdat zij bang is dat ze zal worden bestraft, valt de spoel in de put. Ze duikt de spoel achterna en komt zo in een wonderland terecht.

Dit sprookje dat ik gister heb gekeken brengt mij even terug naar een moment in een diepgaande bewustwordingsreis naar Italië in 2018. Daar lag ik al enige tijd ontspannen en comfortabel op mijn matje, onder een dekentje naar de klanken van de middagworkshop te luisteren. De klanken die de workshopleider Antoon liet klinken waren afwisselend op de voorgrond en hoorbaar met mijn oren. Soms 'hoorde' ik ze op een andere manier en luisterde alleen mijn lijf. Ik herinner mij dat ik al enige tijd lag en veel ongemak begon te voelen in mijn binnenwereld. Je kunt het rustig irritatie noemen. Ik had wel genoeg gehad en hoopte naarstig dat het einde van het programma in zicht was. Dan kon ik weer naar buiten in de zon. Het idee alleen al versterkte mijn gevoel om te gaan. Ik stond op uitbarsten en wilde weg, misschien kun je het vluchten noemen. Dat waar ik zo bekend mee was wanneer een emotie verstikkend werd.

Op exact hetzelfde moment dat ik in actie wilde komen begon Antoon te vertellen dat het zo ontzettend fijn is om in deze energie te verblijven en we nog 3 uur door zouden gaan. Lekker badderen in de grootsheid van deze helende energie, zei ie. Vol ongeloof laat ik de woorden bij mij binnen komen. Fijn!? Lekker!? Zo fijn vond ik het allemaal niet meer. Dit kon ik toch niet nog 3 uur lang volhouden? Onmogelijke opdracht! Ik dacht: 'Dat lijkt mij geen goed plan vriend. Ik stap op en ga!' Maar voordat ik die gedachte had gedacht reageerde Antoon met: 'Wie weg wil, mag gaan hoor! Dat is je eigen vrije keus. Ga maar!' Waarop een ander typetje in mij naar de voorgrond sprong en zei: 'Ik laat mij niet kennen en blijf liggen. Wat denkt ie wel! Dat ik zomaar opgeef? dacht het niet!' Hij vervolgde rustig zijn 'lesmateriaal' en gaf iedereen de ruimte en moedigde ons zelfs aan om te gaan. Iedereen kreeg herhaaldelijk de vrijheid om de ruimte te verlaten. Doordat ik uitgedaagd werd om te gaan bleef ik juist liggen...sudderend in mijn eigen frustratie die alsmaar groter werd. Ik ging regelmatig verliggen in de onbewuste hoop dat het gevoel dan ook veranderde. Het is dat ik niet zelfstandig op mijn hoofd kan staan, maar verder heb ik alle houdingen wel geprobeerd, geloof ik.

Wonderbaarlijk genoeg veranderde er na verloop van tijd toch iets. Een stroom van moederlijke liefde en geduld kwam om de hoek kijken. Als een warme deken werd ik gedragen in de moederschoot en zo ontstond een scheur in de cel waarin ik mijzelf had opgesloten. Het licht dat door de scheur naar binnen kwam maakte ruimte om niet de emotie te zijn, maar ernaar te kijken.Vanuit het liefdevolle licht. Hierdoor kon ik zachtheid toelaten en dieper zakken, door de emotie heen en verdween het naar de achtergrond. Vol verbazing keek ik naar dit veranderende gevoel in mij. Het verraste mij dat de het zelfs verdween. Ik zocht er naar, maar kon haar niet meer vinden. Ik glimlachte naar mijzelf. Vanuit deze nieuwe staat van Zijn begon ik mijzelf af te vragen of ik mezelf nu mocht toestaan om even de ruimte te verlaten? Ik heb het gedaan, maar vanuit een heel andere dimensie. Nu was het naar buiten gaan geen vlucht meer maar een cadeau voor het transformerende werk wat was verricht. Het was niet nodig om helemaal weg te gaan, maar alleen even in de frisse buitenlucht diep adem te halen, de zonnestralen te vangen, mijzelf een compliment te geven dat ik goed bezig was en ging daarna weer terug naar de anderen, die nog steeds op hun matjes in hun eigen binnenwereld vertoefden. Ik kroop weer op mijn matje, lag mijzelf ontspannen en voldaan terug onder de deken, lag mijn hoofd op het kussen, zuchtte nog eens en de workshop werd beëindigd...

De dochter van een bollenkweker

Wed, 22 Aug 2018 08:04:08 GMT

Dochter van een bollenkweker

Ik herinner mij van vroeger dat er verwacht werd dat ik hard werkte. Dochter van een bollenkweker, het hoorde er gewoon bij. Toen vond ik het ook wel interessant en soms zelfs stoer om voor dag en dauw op het land te staan en de wereld te zien ontwaken. De zon die op komt, de geur van ochtenddauw, tjilpende vogels die ik op een gegeven moment herkende aan hun zang. Dat was op de leuke dagen. De mindere dagen waren die waarop ik in de regen stond te ploeteren met bonken prut aan mijn laarzen. Plakkend nat haar langs mijn gezicht en onophoudelijk een regendruppel van mijn neus blazend.

Zo rond mijn 25e ontdekte ik dat ik het anders wilde doen. Ik begon mijn onderzoek hoe dat voor mij zou zijn om bewust langzamer te gaan werken. Ik was vooral nieuwsgierig hoe de omgeving daarop zou reageren. Spannend, want ik wilde geen sul worden natuurlijk...en nog niet. Dan ben ik toch liever een harde werker, die (nog steeds onbewust) over haar grenzen heen gaat. Gek genoeg kreeg ik heel vaak te horen dat ik zoveel deed en een harde werker was.

Mijn cellen zijn blijkbaar zo geprogrammeerd dat ze de hele tijd roepen om aan het werk te willen...meer en sneller.

Nu zit ik in de zon, buiten een boek te lezen met een vers geperste wortel-appelsap met citroen en bleekselderij. Gemaakt met een SLOWjuicer...ik doe ook rustig aan. Vertraging. Niet omdat ik het wil, maar omdat het nodig is. Ik probeer de hele dag al iets op gang te brengen, maar stop halverwege, omdat ik een andere roep hoor...of eerder gezegd voel. Mijn benen trillen van binnen en zeggen daarmee om stil te gaan staan. Pas nu het rond 16 uur is, kan ik mij er aan over geven. telkens kwam het oude stemmetje in mij naar boven: Werken kind, actief zijn. Daar wordt je sterk van!

In het boek wat ik zojuist open sla, zit een kladpapier met daarop een zinnetje gekrabbeld dat blijkbaar eens bij mij binnen plopte en vandaag weer aan mij getoond wordt.

Er staat: Bewustwording begint met vertraging.

Hoe bijzonder om als een soort van cadeau dit zinnetje te zien, na mijn 'worsteling' van vandaag.

Het wordt ineens weer helder. Apart dat ik mezelf daar steeds weer aan moet herinneren. Dat dit niet als vanzelfsprekend is. Door de vertraging kan ik luisteren naar het gefluister van het universum. Wanneer ik stil ben, kan ik horen welke boodschappen er van binnenuit mijn levenspad ontvouwen. En daar ben ik hongerig naar. Transformeren naar wat de bedoeling is van dit leventje, dat waar ik zo dapper in ronddartel. Ik voel mij een kleine kind. Lerend en onderzoekend. Tijden veranderen en deze harde werker neemt de rest van de dag vrij!! En moet namelijk gewerkt worden...maar dan net even anders.

Zijn zij nou gek of ben ik een gekkie?

Tue, 27 Jun 2017 22:00:00 GMT

Zijn zij gek of ben ik een gekkie?

28 juni 2017

De laatste keer dat ik mezelf dit echt afvroeg was in de weken nadat ik terug was uit India. Omdat het daar in dat warme, o zo andere land, zoveel relaxter voelt.

Thuis stond ik nog lange tijd vroeg op zonder wekker, deed het raam van mijn slaapkamer open en stak mijn ochtendhoofd naar buiten; ik snoof de frisse, schone en koele lucht, en begon de dag met een warme kop thee en vers fruit. Ik las boeken als 'Veranderen doet wonderen', 'Spiritueel scheiden' of 'De diamant in Jezelf'. Ik was rustig. Ontspannen. Voelde innerlijk de warmte die ik meegenomen had.

Mij maakten ze niet gek, dacht ik.

Maar op het moment dat ik weer aan het werk moest, bekroop ongemerkt het gevoel van erbij horen. Ik was er niet helemaal op voorbereid. Het werd min of meer verlangt en om er bij te horen deed ik braaf wat er werd verwacht. Onbewust bewoog ik langzaam aan weer in de malle molen die 'het leven' wordt genoemd. Een leven die 'druk zijn' als maatstaaf neemt, de maatschappij die je ervaart als je weer werkt. Ik accepteerde het leven zoals het mij werd voorgeschoteld, meer en meer. Ik ging weer terug. Ongemerkt, onbewust. Van de ene werk of prive afspraak naar de andere. Ik beantwoordde mijn mail snel, vlak voor het naar bed gaan. Stond veelal moe op en bewoog mij tussen gestreste mensen, die net als ik ook mee gaan in deze malle molen.

Ik heb daar moeite mee. Echt. Ik ben veel leuker als ik in een ontspannen staat van Zijn door het leven beweeg. Ik wil zelf mijn (werk)-tempo bepalen, niet omdat er een deadline is. Wat maakt tijd dan ineens the king of the universe? Tijd leeft tenslotte alleen in de gedachten van de mensheid.

Ik voel werkelijk een opstandig innerlijk kind naar boven komen als iemand tegen mij zegt, 'dan werk je toch iets harder!' Of 'Dit hoort nu eenmaal bij het leven!'

En ook al klinkt het waar, het is het niet. Ik werk liever hart; met en vanuit mijn hart.

Dus ik besloot om mijn eigen weg te nemen. Heel spannend om te doen. Vertrouwen hebben in het onbekende. Ik schoof en verruilde een paar werkuren en kreeg er een hele vrije dag voor terug. Op het werk vinden ze het jammer dat ik er minder ben en zelfs nadat het al een paar maanden zo is, noemen ze het nog op. Hoe verleidelijk om gehoor te geven aan hun wens om mij meer op de werkvloer te zien. In de prive sfeer komt meestal als eerste de bezorgde vraag of ik het financieel dan nog wel red. Maar wat ben ik blij dat ik mijn hart blijf volgen. Want door deze extra dag 'Brenda-time' ontstaat er ruimte voor een invulling die ik met mijn hart kan doen. En kan ik eindelijk hart-werken. Het universum beweegt met mij mee. (of is het eigenlijk andersom?) Een nieuw begin van een ander pad, ineens ligt dit voor mij, zichtbaar...Althans de eerste meters. Ik stap er gretig op. Het mooie is; ik word er blij van en geniet van de wondertjes die ik nu kan zien en voelen. Geen idee hoe het zich verder gaat ontvouwen, maar ik ontvang het dankbaar. Über-happy-me.

Het antwoord op de vraag 'zijn zij nou gek of ik?’, doet er niet meer toe. Als zij gek zijn, wil ik namelijk normaal doen, als zij normaal zijn, wil ik graag een gekkie zijn. Ik zoek gewoon wat vaker andere gekkies op. Misschien voel jij je net als ik, een gewoon gekkie en wil jij ook vaker met gelijkgestemden omgaan, bel me!

Innerlijk (wees)kind

Wed, 26 Apr 2017 22:00:00 GMT

Innerlijk (wees)kind

27 april 2017

Gisteravond overviel het mij gewoon en ik begrijp (nog) niet zo goed wat het is. Oude stukken komen boven en ik worstel mij er doorheen. Iets heeft mij vroeger pijn gedaan. In mijn kindertijd. En dat kind heeft de overlevingsmodus aangezet. Door haar kracht en bescherming, sta ik nu waar ik ben aangekomen. Als volwassen vrouw mag ik alleen anders omgaan met deze emotie. Vanuit mijn verstand kan ik daarin een beweging maken, maar de knoop in mijn buik raakt er niet mee weg. Ik realiseer mij dat het innerlijk kind nog steeds vanuit die overlevingsmodus in mij beweegt en daarmee oude stukken in nieuwe situaties wakker maakt. Ik heb de taak om dit kind te helen. Haar te bevrijden uit die benauwende rol waarmee zij al zo'n 40 jaar aan het werk is om mij te beschermen voor de pijn die ik bij 'haar geboorte' niet kon bevatten.

Vandaag doe ik hiermee een poging door in de branding te gaan staan. Of eigenlijk heb ik het zittend gedaan. Ik wandel door een natuurgebied en mijmer langs de nieuw te ontdekken smalle, modderige paden en baan mij een weg door het struikgewas. Een ware ontdekkingstocht. Als klein kind ben ik op onderzoek en ik geniet ervan. Uiteindelijk vind ik een fijne plek aan de waterkant. Koude gure wind door mijn haar, actief gakkende ganzen en een lepelaar aan de overkant van het meer. Mijn gedachten bewegen mee op de deining van de golfjes en klotsen tegen de oever.

Van daaruit komt er een stuwende golf vanuit mijn buik omhoog en komt naar buiten door de tranen die over mijn wangen rollen. Helende, niet eerder gehuilde tranen. Ze mogen er zijn. Ik laat ze los en geef ze aan het water. Ik kijk naar wat er gebeurd en het voelt goed. Dit gevoel mag er zijn. De teleurstelling, het verdriet en de pijn. Maar ook het verlangen dat hierin schuil gaat. Om werkelijk gezien te worden en erkenning te krijgen. Langzaam aan voel ik beweging komen in de verwarrende knoop in mijn buik. Er komt stroming. Het gevoel is nog niet weg, maar er ontstaat weer ruimte.

Deze 'oude' pijn heeft er voor gezorgd dat ik herhaaldelijk over mijzelf heb afgeroepen dat ik niet goed genoeg ben. Mijzelf steeds kleiner heb gemaakt dan ik werkelijk ben. Onzichtbaar maken. En dit 'zeer', dat nu naar het oppervlakte komt doet dit met mij. Gelukkig heb ik het vermogen en de sterke wil om te groeien en te leren van de spiegels op mijn pad. En innerlijk vraag ik om meer hulp.

Bij thuiskomst maak ik warme chocolademelk en plof op de bank. Hoe wonderbaarlijk werkt het universum als ik zelf een stap zet in een proces. Dan komt er altijd iets of iemand naar mij toe om te helpen en inzicht te geven. Zo ook vandaag. Geloof het of niet, maar de telefoon gaat en ik spreek met de vrouw die mij acht maanden geleden nog pijnlijke spiegels voorhield en sindsdien niet meer gezien heb. Nu ben ik haar dankbaar dat ze voor de tweede keer gehoor heeft gegeven aan haar sterke gevoel om mij te bellen. Een paar weken geleden gebeurde namelijk hetzelfde; ik vroeg om inzicht en toen belde zij ook. Nu luistert ze weer naar mijn proces en we komen tot de ontdekking dat dit een voorbereiding is. Dit is het helende voorwerk naar een hoger plan. En dat maakt dat het proces niet oplost, maar wel dragelijker word. Wederom wat meer ruimte in mijn binnenwereld. Dat helpt, ruimte en beweging voelen.

Dankbaar voor alle fijne mensen om mij heen die, ondanks mijn worsteling zich met mij willen verbinden. Werkelijk verbinden. Vanuit de energie, energetisch. Liefde. Spiegelend. Een knuffel hier en daar of een luisterend oor. Mijn dank is groot. Vooral aan dit innerlijke kind die ik op deze manier een kans krijgt om te helen.

Dit ben ik! Groots en All-In-Het-Eén

Sun, 09 Apr 2017 22:00:00 GMT

Dit ben ik! Groots en All-In-Het-Eén

10 april 2017

'k Had geen idee wat er komen ging. Voelde geen spanning, maar was ook niet zenuwachtig. Ik was meer in de stemming van nieuwsgierig zijn en stond er voor open. Een kennismaking, want ja zo noem ik het dan maar, omdat ik mij nog half realiseer wat de werkelijkheid ervan is. Tot voor kort was er zelfs niets over bekend en Google heeft het ook nog niet ontdekt. Ik ben zo'n geluksvogel die er vandaag van mocht proeven. Je bent nu vast nieuwsgierig geworden. Lees dan verder om te zien wat ik bedoel.

Pas een paar jaar is er iets over bekend. Het ging namelijk maar tot de zevende bewustzijnslaag, die verbonden zijn met de zeven chakra's. Sinds kort is er voor ons mensen 'toegang' tot de achtste en negende bewustzijnslaag. Doordat steeds meer mensen vibreren op een hoger trillingsveld, krijgen ze de beschikking over andere bewustzijnslagen en dat is fijn voor de ont-wikkeling van de mensheid.

De achtste laag, die ik vandaag ga ervaren, is die van het smaakbewustzijn. Een helende kracht binnen handbereik. Of eigenlijk 'mondbereik', want deze methode werkt met speeksel. De achtste bewustzijnslaag die samenvalt in het nul-punt van alle energieën. Krachtplek waar alles samenkomt. Het punt waar het altijd stil is. Stilte, en toch de omgeving ervaren, zonder dat die invloed heeft op het centrum. Als in het midden van een cycloon. Daar is het altijd kalm, rustig en stil. In harmonie en balans.

Voordat de training begon voelde ik al een verandering ontstaan in mijn lijf. Het was alsof ik naar binnen ging. Voelde een verstilling, rust en down-to-earth. Een soort van onbewust klaarmaken voor dat wat komen ging. Tijdens de klankwerkdag bij Klanktoon werd ik door het gebruik van klanken langzaam verder gevoerd naar een andere wereld. Een plek die niet helemaal vreemd is, want het is mijn thuis, maar het zou een nieuwe verdiepende laag krijgen. Eén waar ik nog niet eerder was geweest.

Samenkomen met klank. Mijn lichaam en de klank van de klankschaal smelten samen. Gaat op in de vibratie. Mijn lichaam voel ik en ook weer niet. Alsof het vloeibaar wordt. Een hernieuwd en bijzonder gevoel voor mijn fysieke lichaam. Zodra ik met mijn gedachten dit gevoel wil begrijpen is het verdwenen. Dus snel weer laten gaan, die gedachtes. Het is oke, om alleen te voelen. Volledig verbinden met de klanken, de flow van de begeleidende woorden, het fijne, verbindende en vervulde gevoel in mijn buik. Het is voor mij overweldigend om te realiseren dat ik versmelt met het grote geheel en dat maakt dat ik emotioneel wordt. Het komt en gaat in golven. Fijn en dankbaar dat ik dit mag ervaren. Dat ik voelbaar deel uitmaak van dit grootse geheel. Dit ben ik! Groots en All-In-Het-Eén. De klanken voelen vibreren in mijn lijf. Hartslag tot in mijn tenen. Ik lig nog lang na te genieten op het matras en onder mijn dekentje. De verschillende sensaties door mij heen laten gaan. Alleen maar Zijn.

ooh mensen, dit was weer een bijzondere dag en het besef van deze ervaring zal langzaam aan krachtiger indalen in mijn Zijn. Dit schrijven helpt mij daarbij. En ik ben natuurlijk reuze benieuwd naar de ervaring van de negende bewustzijnslaag.